I w moim przypadku Przystanek Alaska przegrywa sromotnie. Bardziej tu czuc atmosfere South Parku a mentalnosc co niektorych pacjentow jest niebezpiecznie bliska BB.
Moj szef w hotelu – to kucharz, tez czarny jak Chef w SP. Analogie bede zbieral i opisywal. Jest smiechawo. Dzis wieczorem po raz pierwszy tam pracuje.
Aha – ja i Maras zostalismy Wujkami Samo Zlo i czasem musimy opiekowac sie Julka.
Jest zimno, sniegowo. I nie mam juz dolara w kieszeni. Ale jakos zyje.
Nie przypuszczalem nigdy w zyciu ze zostane basista w rokendrolowym zespole. Ale tak wyszlo. Mike gra w bandzie na bebnach rzekl ze potrzebuja basisty. Ja w zyciu nie dotknalem tego instrumentu, ale co tam. NO wiec zwalilem sie dzis na probe.
Mike, ja, koles o wygladzie anorektyka z dlugimi blond wlosami i jeszcze jeden z ruda broda. Onanisci solowkarze. Zespol nazywa sie Cheese (ser po polsku jakby ktos nie kumal)i gra wyjatkowo podla muzyke. Rock, niby ciezki ale nudny, kolesie wywijaja pseudo solowki i wcale sie im nie dziwie ze nikt z nich nie chcial byc basista. Zostalem wiec ja. Smiac mi sie chcialo wlasciwie na poczatku tylko troche, ale potem juz nie moglem wytrzymac. Na lodowce zdjecia BonJovi, White Snake, def lepard i mnostwo tego typu gowna. Potem sie zjawil wokalista. Koles z trwala koloru platyny, wasiki, kolczyki, umalowane oczka, rajtuzy i kowbojki i jakis kretynski tszert.
Oj, jestescie jeszcze nie gotowi? oh. oh… – rzekl i wyszedl obracajac sie na piecie.
Wtedy stracilem zludzenia. Ten boyzbend z gory skazany jest na porazke. A ja stracilem szanse aby zostac gwiazda rocka. Przeciez Sid Vicious gdy gral w Sex Pistols to udawal ze potrafi cokolwiek zrobic na gitarze basowej. A ja gram calkiem spoko – oporcz tego ze nie trzymam rytmu. Ale oni tez nie trzymaja.
Pogralismy dwie godziny. chyba odejde z zespolu – jakos do nich nie pasuje…
PS.
Od poniedzialku praca w KFC Taco Bell (wieczorem a z rana jako pomywacz w hotelu). W koncu zaczalem robic kariere i wystartowalem w wyscigu szczurkow… ;)
Ostatnia noc w NYC i jeszcze jedna impra. Ale juz musialem stamtad zmykac. Wizja gor Skalistych i lepienia buritos zacmila mi zmysly. 3 srodki transportu: greyhound (140$), amtrak(260$) i samolot(roznie). Wiec dzwonie po agencjach. Z samolotem jest ciezko jak chcesz kupic bilet w biurze podrozy. Tam mi Concita krzyknela 450$ i to musialbym czekac pare dni. No ale od czego mamy Internet?
Zanurzam sie w otchlani polaczen sieciowych i znajduje. 180$ plus podatek do Denver. Telefon – bo moja karta kredytowa juz od jakiegos czasu nie dziala, a przez siec jakbym chcial kupic to musze miec karte – i dzownie do biura ATA. Siur, siur, blablabla i po 10 minutach mam rezerwacje. Bilety sa tak tanie – bo caly zamysl tych linii lotniczych to korzystanie sprzedaz biletow tylko przez fon lub net, nie podawanie zarcia w samolocie, brak pierwszej klasy i tym samym wiecej ludzi sie w samolocie miesci w drugiej klasie.
Plecak, metro, zolta, fioletowa i pomaranczowa linia a potem jeszcze autobus i jestem na La Guardia. Odlot. Chicago. Denver.
Maras dorwal od Ani samochod i juz na mnie czekal. wlasciwie to male ryzyko jak sie nie ma prawka – ale w druga strone to juz ja prowadzilem.
Snieg, mroz, pusta autostrada, na przeleczy taki snieg i lod ze pare razy w ladny poslizg wpadlismy naszym subaru, ale kontrolowanie. Po drodze jeszcze stacja benzynowa i cos do zarcia. Wydaje ostatnie dolce. W kieszeni zostaje mi 2$…
O 3 rano dotarlem z Marasem do Fraser kolo Winter Parku w Gorach Skalistych. Mieszkam u Ani, Majka i ich coreczki jednorocznej Julki :))
Nowa sytuacja wiec zaczynam sie przystosowywac. Bedzie ciekawie to juz wiem. Male miasteczko cosd w stylu tego co w przystanku Alaska. Podobni ludzie, wszyscy sie znaja, kazdy jednemu obrabia dupe, a w tle majestatyczne i poszarpane szczyty gorskie az do 4300 mnpm.
Metrem. Kuflowozem. Pociagiem.
Stamford
Wpadam do starych znajomych. Osa, Siwy, Aga, Marzena nie moze sie spotkac bo ma mala coreczke. Dzwoni tez Pokryw – jezdzi na trackach po stanach.
Eh… browce, „browce”, gadki przy starej pizzy, TV, pierdou pierdou o robocie, pracy na budowie, malowaniu mieszkan, starych ludziach z LO, podworka czy podstawowki. Osa wozi mnie swoim nowym-starym buickiem za 200$, wielkosci czolgu „Patrz kurwa jaki mam woz, stary”. Osa sie bujal. Po Europie. Paryzach i Londynach. Siwy swiruje az milo ;). Aga wyglada pieknie, rzesko i mlodo. Ma mustanga i bawi dzieci.
A co sie z toba dzialo? A co teraz robisz? A pamietasz tego..ehh… ?
Co sie stalo z nasza klasa? Heh. pewnie kazdy zadaje sobie te pytanie, przynajmniej raz na .. kwartal? niewazne – wazne ze zywot sie kreci – zadzwonic trza czasem, napisac maila, pamietac o ludziach. Pamietac. Chyba ze nie ma kogo pamietac. Lub sie nie chce.
Potem objad na greenpoincie. Blowdynki kelnerki, swiergotajace urocza i soczysta polszczyzna, dresiarstwo jak w Warszawie i po dwa zywce na leb, ktorymi popijamy befsztyk. Wieczor w ukrainskiej dyskotece gdzie radzieckie disko rozwala mi mozg. Uciekam. Porannym pociagiem pelnym LUDZI PRACY. To taki pociag jak z Lodzi do Warszawy. Szelesci New York Times. POciag zakloca dzwieki produkowane przez SIORBACZY KAWY…
Wysiadam na Grand Station. Poranne, zimowe, porazajace slonce.
Zjazd z miasta. Jade w gory. Gdzie snieg, snowboard i smazenie kurczakow/zwijanie buritos. Zycie jest piekne :)))) heh…
PS.
Dwa rowery. Ale nie gorale dwa. Brooklyn. Okolo 50 zlamanych przepisow ruchu drogowego.
Williamsburg. Zydowo – tak to tu niepoltycznie nazywaja. Cofam sie 100 lat. Tajm maszin. Kolesie z pejsami. Tony smeci na ziemi (nikt nie sprzata?). Setki kobiet z wozkami. Zapiete pod szyja plaszczyki w stylu pozne lata 40te, wczesne 50te. Dzieciaki sie im czesto gesto rodza chyba. Poza tym jak twierdza ortodoksyjni Zydzi – miejsce kobiety jest w domu i przy dzieciach. Dzisiaj takie zdanie uslyszalem w TV – dwoch kolesi zasuwalo z takimi rzeczami. Szkoda gadac. Naprawde.
Ale fajnie sie tam czulem – jakos inaczej. Jak nie w wielkim miescie. Tylko w jakiejs Lodzi czy Warszawie w latach 30tych.
Jedziemy dalej. Zimno. Twarzy nie czuje i ledwo mowie. W koncu wiezdzamy na Brooklyn Bridge. Magiczne miejsce. Zatopione w zimowym slncu. Zasuwam i robie zdjecia rownoczesnie. Bum. Gleba. Sznorowka wkreca sie w tryby a ja z trybow wyskakuje. Aparat o glebe. Cyfrak. Wypada z niego nowa bateria – wczoraj kupilem – spada z mostu. I juz jej nie odzyskam. Aprat nie dziala. I chyba nie bedzie juz NOWYCH ZDJEC. W najblizszym czasie. Kurwa sie nie smuce. Tamtem naprawie, moze kupie nowy. Ale szlag mnie czasem trafia.
Wieczor. Siedzimy w 4ke. Maras, ja, Piotrek, Giza. Rozmowy. Jakies zdjecia robimy. Wesola atmosfera. Ale tak czy owak zmywam sie z NYC.
A tak w ogole – Happy Valentines?
Ostatnie dni bujalem sie po ulicach. Manhattan – pomiedzy 14sta a 42ga, Greenpoint, Brooklyn. Wczesniej usiedlismy z Marasem i wysmazylismy paredziesiat slicznych CV czy resume w dwoch jezykach. Nie ma nic bardziej chorego niz wymyslanie co to dac do CV, a co nie dac. Bajery, sciemnianie, zdjecie w gornym rogu, email i telefon. Ladne akapity, wszystko przejrzyste aby tylko zaskoczyc/zadziwic/zainteresowac przyszlego pracodawce. No wiec walimy. Pizdzi za przeproszeniem, pomimo slonca. Moze minus 5 stopni, bo do tego wiatr dmucha. Zapodajemy metrem, na nogach, wertujac Nowy Dziennik i ogloszenia. NIc ciekawego. Malarze, murarze, filmowe twarze, kobiety, opiekunki, mlode dziewczyny, dogwalkerzy. Dzwonisz. Nieaktualne. Nic to probujemy dalej. Wszedzie na Greenpoincie gdzie szyldy mecza oczy POLSKA KIELBASA i WEDLINAMI, zbieraja CV bez zmruzenia oka. Znajduje prace. Pizzeria. Joe – Italiano – potrzerbuje kolesia do kuchni. Oczywiscie jestem najlepszych kucharzem na swiecie. Koles bierze CV.Wzrok szybko przebiega po kartce:
graduationprofessional
experiencefreelance
photographerandjournalisteditor
andgraphicdesignerfor
PolishEnglishSpanishGerman
i stop
06.1999 – 10.1999: work for KFC Taco Bell and McDonald’s, Winter Park, Co
06.1998 – 09.1998: work for the Beaver Run Resort conference and hotel center, Breckenridge, Co
Aaa widze ze pracowales w McDonaldzie. Spoko przyjdz jutro. Mam dla ciebie prace. 6,5$ godzine.
No tak nie obchodzilo go ze tu ja magister (hm..) i inne tam – wazne ze umiem trzymac jedzenie w czysosci i jak oblugiwac grilla.
Drugi dzien. To samo. W koncu dajemy se spokoj. Telefon do Colorado. Jest praca. Potem odzywa sie Osa (stary kumpel z Klodzka) i jest jeszcze jedna. Nie w NYC. Ale gdzie indziej. Oblowie sie, zarobie, spotkam sie ze starymi przyjaciolmi i bedzie powrot.
Chyba znow uderzam w droge. Kierwa wloczykij ze mnie. Dlubie jeszcze ostanie rzeczy w sieci. Przygotowuje portfolio. Strony. Nowe rzeczy. Jest dobrze;)
… ta – w koncu tam sie znalazlem. Na Ground Zero. Ogromna dziura wykopana na srodku dolnego Manha11nu. Wczesniej byly tam takie dwa slynne budynki – ale juz ich nie ma. Jest za to dziura. Do ktorej trza nabyc bilety – serio – wysiadlem na stacji Brooklyn Bridge no i wale. Kwiaty, setki tysiecy napisow, wpisow, zdjecia, czapeczki, misie pluszowe, kawalki ubran. Miejsce pielgrzymki. Gdy sie tam w koncu znalazlem – na takim tarasie widokowym – to az mnie cos tam w srodeczku scisnelo. Nie bedzie zdjec. Bylo ich juz wiele. Widziales to chlopaku i dziewczyno milion razy. Wiec po co i ja?
Robilem dzis film – pierwszy moj film na formacie miniDV. Kamera, malutka, jakosc TV i zasuwam , metro, miasto, dzwieki. Nie wiem jak sie kreci film. Najazd akcja, zblizenie i ciecie? ze co prosze?
Robilem po prostu zdjecia – obrazy, tylko z ta roznica ze cos sie na nich rusza.
…
Po kolacji zasiadlem przed TV. Kamera. I patrze. Moj dzien. Ulice, zolte taxi, ludzie przemykajacy gdzies w kadrze, zamazani, zamotani, ciagle w pospiechu i out of focus. Tlumy wylewaja sie z metra, ktos tam pod ziemia tworzy sztuke – muzyka rozbrzmiewa na kazdej stacji. gramy aby zyc. i robimy to co lubimy. za marny grosz, pomiety papierek z usmiechnietym na zielono waszyngtonem. Muzyka z kublow na smieci miesza + odglosy butow, zgrzytajacych przekladni kolejowych, komunikaty z glosnikow umieszczonych w wagonach, szelst czytanie gazety. Ten podziemny swiat z prawie 500toma stacjami oddycha jak ogromny organizm, wiekszy niz Wielka Rafa Koralowa, zyje, wydaje dzwieki, zapachy, mowi wlasnym nieprzekladalnym przez Baranczaka jezykiem. Zdjecia. Film. Dlugi czas, przepalone szoty, zamazane sylwetki.
Zrobilem film. I bedzie wiecej. Ale kiedy to ja zmontuje, pokaze. Kiedy to skoncze. Nowy pomysl. Jest nowy pomysl.
Dzis sie wyrwalem z Brooklynu. Poszukiwanie pracy (zero efektu), troche pojedzilem metrem tam i we wte, potem robilem na zamowienie (takie malootkie) zdjecie pewnego budynku na 53 ulicy.
Po drodze zczapilem Raya (kumpel, z ktorym spiknalem sie w Antigua, Guatemala. Tak maly bieg przez dzungle betonowa.
Hm… malo pisze, mysli, spostrzezenia sie dopiero gdzies tam w glowie zapisuja. Zwolnilem tempo, ten styl zycia ktora przez 7 miesiecy prowadzilem. Prawde powiedziawszy – taki styl zywota bardzo mi odpowiadal:)
Szkoda ze doba nie ma 48 godzin – ale pewnie 24 godzin z tego bym przesypial.
