sie zaczal nowy dzien, wstalem z kacem, jest 1:30 pm, ale jakos nowa energia wstepuje we mnie, niedziela na brooklynie…
kawa i spadam na miasto, moze LOS cos przyniesie, jak zwykl to robic ostatnimi czasy. LOS, PRZEZNACZENIE, ?
cokolwiek
zyc nie umierac. yo
siedzimy se na brookynie, ogladamy chinese box i sluchamy Joe Dassin Les Champs-Elysees czyli plugawej francuskiej muzyki za lat ciemnych, mrocznych i platikowych, lat 80tych…. choc moze to byly lata 70 te… kto tam go wie….
Poza tym jest szabas, wiec spoko sie spozylo pare browcow na Manhatanie – prbowalismy z Kufelm i Tomkiem Bloody Polakiem dostas na ruiny WTC, ale nam nie wyszlo. Takie teraz maja atrakcje turystyczne w NYC…
Poza tym prawie mogloby byc jak w NOCNYM KOWBOJU, ale nie jest. Nie szukam pracy jako rzygolak, nie obciagam laski pedalom w subwayu, nie mieszkam z Ratso (lecz z Giza i Redlinskim Piotrem), nie szewdam sie po ulicach, tkwie jeszcze w cyfrowej rzeczywistosci – naprawiajac jakies pierdy na swoich stronach.
Czasem na miasto sie wypuszczam w poszukiwaniu pracy – dzis uslyszalem plotke ze idzie odwilz – czyli recesja sie konczy – wiesci prosto z krzemowej doliny…. kto wie, moze to prawda?
eh… wlasnie leci Mireille Mathieu i nie wiem czy sobie nie strzele w leb, hehhehe…. ci ludzie mnie zniszcza ehhhehhe
sa takie deszczowe i zimne. snieg nie spadl jeszcze, choc kto to wie. Brooklyn ceglasty, taka Lodz fabryczna, sa i polskie sklepy i polskie gazety i kielbasy. i te zmeczone polskie szare twarze.
na ulicach pusto. Po 11 wrzesnia dziesiatki tysiecy ludzi stracilo prace – w tzn. USLUGACH – czyli knajpy, restauracje, sklepy. Trudno jest cokolwiek znalezc. Dzis 25 miejsc odwiedzilem. Nawet te na Greenpoincie.
W biegu, deszczu, goraca kawa i paczek. Pote gdzies winda na ktorestam pietro i znow w dol. Wszedzie odpowiedz i przepraszajacy usmiech – niestety nie ma. pracy nie ma.
—
male ogloszenie:
Mam zdjecia, artykuly etc. o calej AMERYCE POLUDNIOWEJ – znacie kogos w gazetach w Polsce? a moze ktos tam pracuje?
zdjecie – ladne kolorowe, super jakosc slajdy, czarnobiale, portrety, reportaze, generalnie wszystko… wiec komu komu bo ide do domu…
Droga. 2 dni w autobusie. Zmeczone twarze. Ludzie. Pasazerowie. Tysiace mil zapakowanym jak sardynka w puszce autobusu Greyhounda. Przystanki, gniewny glos kierowcy, dwie murzynki bijace sie o miejsce w pojezdzie. Jakis schiz, jakies zamazane kawalki, poszarpana rzeczywistosc, polamane dzwieki i spocone skarpetki, choc im dalej na polnoc robilo sie coraz zimniej. Zima, nie taaaaka zla jednak. Bylem cholernie zmeczony. Juz chcialem byl na miejscu.
2 rano. Sobota. W koncu. NYC. Nowy Jork. Kufel, Lukasz brat jego, Giza, Iwona a potem Piotrek – powitanie w miescie ktore nigdy nie zasypia…. eh… potem sniadanie o 4 rano i 3 tluste nalesniki z polewa truskawkowa i BROOKLYN.
Koniec. Podrozy. Prawie 7 miechow za mna. Ludzi, zdarzen, chwil raczej szczesliwych o tych nieszczesliwych zapomnialem, a moze sie wcale sie niezdarzyly. Na pewno sie nie zdarzyly. Jakas nauka? Nowe pomysly? Inspiracje? Energia? OOoj tak oj tak, az mi sie geba teraz smieje. Siedze w malym mieszkanku na Brooklynie i zalapuje sie nowa rzeczywistosc.
Za pare miesiecy, pol roku, znow w droge bedzie mi dane wyruszyc – bo chyba jeszcze sie nienasycilem.
yo. kochani, pozdrawiam i dziekuje wszystkim – rodzince kochanej, masterowi Adomasowi bez ktorego ta jazda nie byla by mozliwa i wszystkim co to sie codziennie pojawiali…. slow brak wlasciwie.
trza tu bedzie troche pospzatac za dni pare…
PS.
Serwis bedzie prowadzony i bedzie sie powiekszal – wkrotce PORTFOLIO, NOWE ZDJECIA, nowe projekty etc etc….