Coraz dziwniej. Z dnia na dzień śnię coraz intensywniej. Przez to mimowolnie śpię więcej, niż potrzeba. Prawdopodobnie to kwestia zmiany żarcia. Sam nie wiem.
Rano budzę się na poranne siknięcie, spoglądam na pustą i zamgloną ulicę przy kłodzkim stadionie… i wracam śnić dalej.
Dialogi i rozmowy, które prowadzę z wyśnionymi, ale prawdziwymi osobami, przenoszą mi się do rzeczywistości – więc déjà vu nonstop.
Pierwszy dzień lata. Jak dla mnie – to będzie kolejne szalone summer in the city. Mam jednak działać intensywnie i bez ściem.
W poniedziałek rano… albo w niedzielę wieczorem – spadówa do wielkiej warszawskiej dziury…