Yearly Archives: 2001

Ostatni dzien roku. W Japonii juz strzelaja na wiwat. Tu strzelaja caly czas, dzien i noc. Jestem nad jeziorem Atitlian w malej wiosce w ktorej bylem 3 lata temu. 3 godziny szukalismy miejsca (z barbie i kunem … nie barbie i kenem….. hehe… dopiero teraz skumalem jak maja slicznie na imie). Mamy zapadla dziure, bo wszystko zajete. Zachwile otwieramy pierwsza butelke – a w nocy impreza w stylu rzymskim – przescieradla, prywatna willa, i w ogole pare innych “rzeczy”, ale sam nie wiem jak to sie skonczy…
to byl dobry rok…. naprawde dobry..

chciialbym podziekawac paru osobom za wszystko co sie w nim zdarzylo… :)) ale to pewnego dnia… trzymajcie sie..

czyli szczescie? czy je mam? na to wyglada… (odpukac)….

Argentyna – co sie tam teraz dzieje. 5 miesiecy temu sytuacja gospdarcza i nastroje rosly jak banka mydlana co pekla pare dni temu….

Peru – zamilowanie do wybuchow, dynamitow i mamy tragedie. Bylem tam 3 miesiace temu.

teraz na polnoc. Wlasnie skonczylem kurs espanola …. jutro impreza nad jeziorem Atitlian i czas bedzie mi w droge znow uderzyc….

Az sie boje liczyc kilometry do NYC…

Dzis moj eos 50, monopod i 50mm polecialy tamze , wraz z Rayem

hehe…. ale zapomnialem mu dac negatywy i slajdy…

coz…. dobrej zabawy zycze i udanego roku 2002…. :)) pozdrawiam jak najmocniej rodzine, przyjaciol i nieznajomych, czytelnikow, wrogow (kazdy ich ma) i w ogole wszytkich ludzi …. blabalbLVBALA

45 minut. I 120 zdjec. Wieczor. Antigua. I tyle mam do powiedzenia.

—

ANTIGUA 2
i zdjecia z imprezy w ANTIGUA 1

Dni mijaja. Naprawiam swoj uliczny hiszpanski przez 6 godzin dziennie – 4 godziny w szkole i dwie zadan domowych. Postepy, postepy, nowe rzeczy, samodyscyplina, upor.

Dwa dni temu Canon Eos 50 zmarl na dobre i obiektyw 50mm. Coz teraz zostal mi cyfrak, eos 3 i 20 filmow.

Jeszcze pare dni do konca roku. Sylwester? Nad oceanem, nad jeziorem badz w miescie. Sie zobaczy. Ekipa sie powoli mala zbiera.

Dni gorace, noce drzyste. Z wulkanow sie czasem co-nie-co podymi, jakies opary i wybuchy. Wulkan jakos nie wydaje sie niebezpieczny, niebezpieczne sa raczej sztuczne ognie od ktorych w ciagu 3 dni zginelo 27 osob w gautemali. Paranoja… Wszytskich ofiar bylo 45 – noze, bojki i wypadki samochodowe.

Aaa….. ziew…. zmeczony jak pies. Calu dzien sie cos dzieje. laze po miescie z apratem i pstrykam – przez reszte dnia – hiszpanski. Wieczor – piwko, internet i czasem impreza…

Wulkan zdobyty w pierwszy dzien swiat. Pacaya – tylko 2600 metrow. Nie wiele. Ale za to aktywny. Gazy trujace prawie mnie zabily. Potem powrot ciemna noca. Gdzies tam w dole swiatla La Ciudad Guatemala – najwiekszej metropoli Ameryki Srodkowej. Taki byl pierwszy dzien swiat. A wigilia? Calkiem sympatycznie – wraz z guatemalska rodzina…

Dzis znow ide do szkoly… ;))

FOTKI:
HONDURAS – nowe
ANTIGUA
WULKAN PACAYA

…. pewnie zasiadacie do kolacji wigilijnej w tym momencie…

a ja?

A ja wlasnie dotarlem do Antigua Guatemala. Bylem juz tutaj – 3 lata temu, a w tym roku spedze Swieta i Nowy Rok. Laze z plecakiem. Nie ma miejsc w hostelach. I moze sie okazac ze Wigilie spedze na uilicy…

Hehhe… sie zaczalem uzalac…

Jest goraco, tlocznie, mnostwo knajp, internetow, gringos.

Za 120$ za tydzien mam szkole hiszpanskiego (dali mnie na poziom sredniozaawansowany) + chata i zarcie 3 razy dzienneie. NIezly deal…

Wypicie moje zdrowie. PA

2 noce i zmykam dalej. Przemieszczam sie coraz szybciej chyba. Wkrotce zamiast relacji to zaczne pisac 17sto zgloskowe HAIKU. deklamowac, recytowac, pisac, czytac, sluchac wierszy to ja nigdy nie moglem. Jakos malo romantyczny postac jestem. Piosenki, muzyka, teksty oczywiscie sie zalapuje i to bardzo. Ale tworczosc w stylu Pana Tadka i te rymowanki doprowadzaly mnie do szalu zawsze.

Lezalem w hamaku. Noc. Omoa. Honduras. I zaczalem tworzyc haiku. Po polacku oczywiscie i nie zachowujac zasad. To maly opis 5 minut, zapis chwili.

—-

Ptactwo w krzewach
buszuje
Ale dyskoteka glosniejsza jest

—-

Gdzie jestem
Wlasciwie
Zapytuje w hamaku sie bujajac

—-

Skonczyl mi sie dlugopis
Niepytajac
Pozyczylem drugi

—-

Goraczka sobotniej nocy
Dzis nie mam
Goraczki

—-

Na zakonczenie klasyczny 17sto zgloskowiec (sylabowiec – boziuu…. pani z polskiego by mnie zamordowala wlasnym dlugopisem). To haiku, bardzo niepoprawne polityczne, nie dla dzieci, falszywych dewotek. Instrukcja – nalezy wymawiac szybko i mantrowac bez konca. jest to haiku na cwiczenie wymowy. Oto ono:

Chujdupapizdacycki
Chujdupa
Pizdacyckichujdupa

—-

6 rano. Zerwalem sie ze snu. Slonce dopiero sie budzilo. Wzulem sandaly i pognalem przez pusta wioske na rownie pusty pomost. Ogromnie pelikany krazyly 3 metry nad glowa wypatrujac ryb niechybnie. Przysiady, pompeczki, rozciaganie, duzy rozbieg, sekunda w powietrzu i spotkalem sie z lustrem wody. ostatnie chwile w tym miejscu.

W strone granicy z Guatemala.

5 godzin do Puerto Barrios. W klasycznym chicken busie i znalazlo sie tez miejsce dla calkiem sporej glowy, ktora podrozowala przez ladna chwile wraz ze mna. Ciezarowka z granicy Hondurasu i juz Guatemala. Zielen, slonce i 12$ za wize.

W puerto Barrios (obrzydliwe portowe miasto, wszyscy i wszytko tapla sie w glebokim blocie wdychajac malo przyjemne zapachy). Stamtad autobus do Guatemala City.

WLADCA PIERSCIENI – DRUZYNA PIERSCIENIA. Warto bylo czekac. napisze wiecej. Wyobrazcie sobie tylko. Film powala. Czekam na kolejne dwie czesc. 2002, 2003….

aaaaaa….. ide spac… jutro Antigua Guatemala i Wigilia. Z kim, gdzie, jak – ni wiem nic ni wiem….

OMOA – mala rybacka wioska tuz przy granicy z Guatemala. Wspaniale morze – Karaiby rzecz jasna, wokolo dzungla i ludzie Garifuna – potomkowie niewolnikow z Afryki.

Zadekowalem sie w hotelu za 2$ – tzn. mam hamak i dach. Wlasciciel miejsca Roli ze Szwajcarii piecze wspanialy szwajcarski chleb dzis. Zapach prawie zwalil mnie z nog. Pobudka o 6 rano. Nietomny powloklem sie na molo i rzucilem swe cialo w glebiny. Taka gimnastyka z rana to cos co misie lubia najbardziej.

Poza tym w calej Ameryce Srodkowej chmurzasto i pada deszcz – wiec swieta parne , deszczowe i gorace…

ZOstane tu dwa dni (na Wigilie na pewno) i dalej w droge – do Gwatemali. Koncze, zycze wiadomo czego i w ogole wspanialych Swiat…. pa

8:00 —> POBUDKA, Leon, Nicaragua

W nocy dmuchawa dawala przyjemny chlod. Big Chill. 20 cial snilo w wielkiej sali. Jak w szpitalu dla oblakanych. 20 roznych osob i snow. W roznych jezykach. Nietorzy z nich biora rowniez tabletki antymalaryczne wiec sprawa sie komplikuje – sny sa bardziej kolorowe i przerazajace. Nie wiadomo czemu przysnila mi sie M. dziewczyna w ktorej zabujany bylem w podstawowce… no comments

w kibelku, Leon, Nicaragua

9:00 —> INTERNET

HO, Ho!! To sie porobilo mi kontaktow na ICQ. Wystarczylo ze dalem swoj numer ponownie na strone i sie zaczelo. Kazdy chce powiedziec czesc i hallo i co tam slychac. Ale jak ja sie na ICQ pojawiam to rozmawiam tylko z przyjaciolmi ktorych znam. I tyle. Nie siedze na sieci caly dzien, aby se konwersowac …. no nie? Co waznego —-> MAIL

10:00 —> SNIADANIE

Kawa, sok, 4 tosty, dzem, miod

10:30 – 15:00 —> W DRODZE NA GRANICE Z HONDURASEM

“a la izquina” (na rogu) – rzekla stara kobieta sprzedajaca czosnek. To a propos ciezarowki, ktora sluzy jako autobus, przewozac na pace ludzi. Jade na dworzec autobusowy, a wlasciwie wielkie targowisko. Czemu zawsze czosnek sprzedaja starsze kobiety? Czyzby tylko one mialy monopol na ten antywampiryzm?

Spoko – ciezarowka przyjechala po 3 minutach. Wskoczylem i pognalismy na targowisko. Rzucalo jak w piosence 10 w skali Beauforta. Na miejscu zmiana autobusu – do Chinandega. W Ameryce Srodkowej na bus sie nie czeka. TO bus czeka na ciebie. Co nie przychodze na stacje (targowisko) autobus juz drzy w gotowosci, kolesie goraczkowo zapraszaja do srodka, Ba! wrecz bija sie o kazdy kawalek podroznego.

38 km z Leon do Chinandega. 1,5 godziny. Rowerem bylbym szybciej. Ale tak to jest. Kupuje co pol godziny plastikowy worek z woda. Jak i zarcie. Wszystko od ludzi, dzieciakow pojawiajacych sie w autobusie na kazdym postoju. Kupisz wszystko – nawet zywa kure.

Chinandega – znow nie czekam. Szybki odjazd ze stacji. Tym razem 2,5 godziny w drodze. 70 km ale droga znacznie gorsza. Wertepy, wyrwane mosty, przebudowa, remont, slady duzych zniszczen. To efekt dzialan huraganu MITCH z 1998 roku. Nie bylo gorszego kataklizmu w nowej historii Hondurasu i dla pewnych czesc Nicaragui i Guatemali. Ta czesc Ameryki Srodkowej zbiedniala jeszcze bardziej. Przez 48 godzin MITCH (kategoria 5 – czyli najsilniejszy) dokonywal straszliwych zniszczen wiejac z predkoscia 180 mil na godzine. 10000 dusz ulecialo z ziemi. Setki tysiecy osob stracilo domy, dobytek.

W koncu granica. Rowerowa ryksza dojezdzam do punktu granicznego po stronie Nicaragui. Blabalbla, biurokracja jak zywkle. Papierki, pieczatki i klasycznie oplata za cos – 2 $ tym razem – podatek wyjazdowy. Mam nadzieje ze pojdzie do przynajmniej na jakis dobry cel. Choc watpie. Wymieniam reszte cordobas na limpares (waluta Hondurasu). 1km – moj masakryczny plecak, maly plecak z zepsutym zamkiem i ja – idziemy. Cinkciarze, rykszarze, kierowcy tirow spiacy pod swoimi pojadami na podwieszonych hamakach, krecace sie wokolo tirowki (tak tak – one sa wszedzie), dzieciaki plywajace w granicznej rzece. Wspaniale widoki wokolo i w punkt graniczny Hondurasu. Wypelniam karte graniczna (po raz 10ty chyba) i ustawiam sie w kolejce z paszportem, oganiac sie rownoczesnie od cinkciarzy, ktorzy wymienili by nawet wlasna matke i babcie na dolary, limparesy, cordobasy, czy nawet zlotowki. Pot sie leje ciurkiem, wycieram sie co 10 sekund (w.! bandana sie przydaje, dzieki mala). gdy przychodzi moja kolej, pani w okienku informuje mnie ze nie oplacilem czegos w kasie. No to ide do kasy, cierpliwosci coraz mniej. A tam w kasie jedna pani pije kawe, droga trajkocze przez telefon, trzecia nie robi nic, aa sorry, oddycha. Wolam wiec ta co oddycha – taa. taa…. prosze poczekac, muchacha poszla do toalety.

15 minut i muczacza sie nie pojawia – za to zauwaza mnie inna chica siedzace w kacie i przekladajaca papierki. okolo 20 stki, piekna, czerowny obcisly sweterek (generalnie nie lubie czerwonego, ale w tym wypadku). Wiec jeszcze raz jej tlumacze, ze goraco i te plecak i ja sie spiesze do Hondurasu. Ta sie usmiecha slodko i idzie szukac muczaczy. Muczacza w koncu sie pojawia, zdecydowanie niezadowolona ze ktos jej sjeste przerwal. Place 2$ (!!! ponoc sie normalnie 7$ frycowego placi za przekroczenie granicy!!) i ustawiam sie znow w kolejce co bylem poprzednio. I tu znow lala mnie ratuje i przyjmuje moj paszport bez kolejki – dzieki ci chica w czerwonym sweterku ;)

15:00 – 19:30 —> GRANICA – TEGUCIGALPA

Jadem. Najpierw microbusem, smierdzac jak cap jade ladna sliczna droga do miasta CHUCELTACA. Znow widoki, slonce wlewa miekkie swiatlo do srodka pojazdu. Gory. 2000mnpm. W koncu wielka plama swiatla w dolinie. Tegucigalpa – stolica Hondurasu.

19:35 —> TEGUCIGALPA, dworzec autobusowy

Jest juz wystarczajaco ciemno aby dostac w morde, zostac obrabowanym, ale jak zawsze (pukpuk) nic takiego mi sie nie przytrafia.

Na stacji autobusowej lini EL REY okazuje sie ze bus do SAN PEDRO SULA jest o 3 rano. Hotel – ten tani, zapakowany na maksa, reszta droga wiec pozaostaje mi czekac na dworcu. Tym razem ja czekam na autobus, a nie on na mnie.

Duza sala, wiatraki (tylko 2 dzialaja). 20 osob i placzace dzieci. Jedyne co moge robic to pisac ten tekst, wygodnie ulozony w plastiowym fotelu, sluchajac manu nagry. This place´s gonna kill you baby…

23:00

Siedze kolo kibla wiec smierdzi coraz bardziej, zatkany pewnikiem jest.

1:21

Zyjem wciaz. Ludzie spia. Slucham wszystkich plyt MD co mam, wertuje przewodnik i rysuje.

2:30

Kupuje w koncu bilet. Ten co go sprzedaje raczej niezadowolony z zycia. Na stacji dym – miejsce ktore mialo byc w autobusie dla bagazy, zostalo zajete przez tajemnicze szre paczki.

3:00

Odejazd. Plecak jedzie tu ze mna, nie w luku bagazowym. Zasypiam.

7:24 —> SAN PEDRO SULA, HONDURAS

Ehh…. W koncu. Soczek bananowo-papajowo-mleczny na sniadanie i kawa. W deszczu. Szukam internetu … a potem w droge na Karaiby ponownie. To tylko godzina drogi stad.

———

NOWE FOTY

NICARAGUA 2
HONDURAS

Co to jest nastroj swiateczny?

To
snieg skrzypiacy pod butami
To
Zieleniec i snowboard w niedziele rano
To
ulga ze, nie ma szkoly, uniwerku, pracy
To
powrot do domu wieczornym pociagiem z Warszawy, badz samochodem zatloczona gierkowka
To
mama krztajaca sie w kuchni gdy jeszcze spie
To
droczenie sie z siostra, co wlasnie z Wrocka przyjechala
To
pogadanki z tata
To
nerwowa atmosfera
To
dziesiatki ludzi przewijajacych sie przez dom
To
ubieranie choinki (nie nawidze)
To
czekanie ba prezenty (uwielbiam ;=)))
To
pierwsza gwiazdka
To
mroz szczypiacy
To
wigilia w malym gronie rodzinnym
To
impreza w 1 dzien swiat wraz z Przyjaciolmi w Klodzku

Czy jestem w takim nastroju? Skadze znowu. Zapomnij. Jest 20 grudnia 2001, a ja siedze w Ameryce Srodkowej na hamaku. Pisze, pije zimna jeszcze wode, i nie mam sily gadac z tymi nieznajomymi ludzimi, ktorzy siedza tam przy stoliku obok, gderajac po angielsku z francuskim akcentem, wertujac przewodnik. Bo to nudni ludzie, ludzie bez jaj, nie chce mi sie z toba gadac – chcialbym aby zrozumieli ten tekst.

Jest goraco, jest 23.00. Cos cyka w ogrodzie i male gekony biegaja po scianach. Wlasciwie to je lubie bo one lubia insekty ktorych natomiast nie kocham za bardzo. Jakas piekna muzyka otacza mnie, nie slyszalem tego wczesniej. Ogromny nietoperz wlasnie prawie zabil starszego kolesia przysypiajacego w bujanym futelu.

To na pewno nie jest nastroj swiateczny. Zaczalem dostawac pierwsze zyczenia emailowe. Cos z tym trza zrobic przemknelo przez glowe.

Spojrzalem na swoja liste z kontaktami. Emaile, ICQ, telefony do domu, pracy na komorke. Totalny komunikacyjny balagan.

Nie bedzie wiec spamowania wszystkich ludzi ktorycch mam tutaj w kompie. I tak wszyscy dostaniecie zyczenia swiateczne od kazdej osoby ktora ma was w ksiazce adresowej, wasz diler telefonow komorkowych nawet wam je wysle. Sztampowe zyczenia, kartka elektroniczna i spam do 500 osob. To bezsensu. Zreszta moj admin Adomas i tak mi wylaczyl spamowanie, heheheh…

Chcialbym abyscie sobie odpoczeli, nie mysleli o pracy, nie narzekali ze znow sie Sylwester nie udal. Nie przejedzcie sie na swietach, za duzo kielbasy to niezdrowo (ZABILBYM ZA POLSKA KIELBASE TERAZ ;)))) Nie ogladajta za duzo TV, bo tam bzdury pokazuja, spotkajce starych przyjaciol w knajpie w pierwszy dzien swiat :)

Tyle i tyle. Do tych najblizszych sie w mailu odezwe osobiscie i zadzwonie….

Brejkajcie wszystkie rule… pa !

PS.
Zaraz jade do Hondurasu. Dzieje sie dzieje. W Argentynie stan wyjatkowy, w Kolumbii wciaz zadyma…. gdzie znajdziesz teraz spokojne miejsce na tym ziemiskim padole?

Siem spocilem. Wrecz rozpuscilem. Nie tylko ja chyba. Cale miasto. Kierowcy autobusow, sklepikarze, bezdomni, policjanci, turysci, kelnerzy, wlasciele hotelu. Leon – stare miasto, baardzo stare, podobnie jak Grenada – kolonialna zabudowa, koscioly, place, skwerki, zielono, ale wszystko zalane sloncem. Jakis dziwny bezruch powietrza – nawet wszelkiego rodzaju dmuchawy, wentylatory nie pomagaja, bo powietrze i tak jest gorace.

Z radia ciekna lzawe przeboje o zlamanym sercu Mi CORRAAAZZZONNN… blablabla…. Ludzie zasypiaja idac, spia gdzie popadanie, szukaja cienia. temperatura powoduje czasem nerwowe spiecia – prawie sie pobilem z malym chudym taksowkarzem – ktory chial mnie otegowac na ladna sumke – zniszczylem w zamian uszczelke do drzwi w jego 25 letnej ladzie (coz… USSR upadl, wiec jak on teraz se sprowadzi nowa uszczelkie?).

Managua – milionowa stolica kraju, jej obrzeza skladaja sie wylacznie z bazarow, barakow i dworcow dla CHICKEN BUSOW. Masakra. Przeciskalem sie ze swoim dobytkiem pomiedzy straganami aby dotrzec do kolejnego autobusu. MOJ BAGAZ – to juz osobna historia. Z listy ktora stworzylem wywalilbym polowe. 15-20 kg…. eh…. w takim upale to i 5kg to udreka. Ale na przyszlosc wiem z czego na pewno z rezygnowac.

VIA VIA – to hotel w ktorym mieszkam. Za 45 cordobas mam miejsce w ogromnej sali z 20 lozkami. Jest pelna. Ludzie z calego swiata. Jada na polnoc lub poludnie. Wiekszosc podorozuje tylko w Ameryce Srodkowej. Podrozuje. To zle slowo. To juz nie jest podrozowanie wlasciwie. To tkwienie w drodze… moze kiedys nabiere do tego dystansu.

Bieda – Nikaragua i Honduras to najbiedniejsze kraje Ameryki Srodkowej. Nie trudno to zauwazyc. Oporcz wszelkiego rodzaju przwrotow politycznych, dochodza HURAGANY, trzesienia ziemi. Ameryka Pln i tak juz wyczerpala wszystko co sie dalo. WYSSSALA wrecz. Kraje takie jak KOSTRATYKA to jedynie pacholki i marionetki w rekach mocarstwa z polnocy. Nie mam nic przeciwko USA – ale widze to co widze. Ludzie nie nawidza AMERYKI ale i ja kochaja. Marzeniem jest praca w USA, marzeniem jest amerykanski samochod, marzeniem jest takie zycie jakie pokazuja w kablowce. Tu wszystkie dzieciaki graja w BASEBALL i w kosza. Nikt nie gra w pile nozna. Pizza i MCDONALD kroluja. Podobniez FILMY. Afganistan i wojna to tylko kolejna PELICULA w CNN… kolejny film, atrakcja-abstrakcja. Podobniez jak i reszta swiata. Jestes bialy – tu musisz byc NORTEAMERICANO – i chuj ich obchodzi ze jestem z POLSKI. Aha… ;:)) dzis ladna historia. Brzydka i koslawa Francuska myslala ze jak jestem z Polski, to na pewno przyjechalem tu do pracy. TAAA…. jestem pieprzonym gastarbaiterem w Nicaragui….

Nie mam czasu. Na refleksje, na ograniecie tetgo wszystkiego, na napisanie madrego tekstu, zawarcie w nim wszystkiego – tego co mnie otacza – mysli, informacji historycznych. Ja juz nie mam sily ;))

…. przegladam mape jak sie do NYC ladem dostac…. ladny kawalek – 30 roznych autobusow pewnie… jeszcze sporo do zobaczenia. Ale mam juz gdzies wspinanie sie po wulkanach, ogladanie parkow narodowych, lazenie gdzies z plecakiem przez 20 km. Powoli bez paniki i pospiechu, nie odhaczajac nic a nic w kajecie posuwam sie na polnoc. Robie wciaz zdjecia, ale nie mam sily na pisanie. Wybaczta….

W tym upale to mi sie juz nawet nie chce pisac…

Jezioro Nicaragua – inaczej COCIBOLCA czyli SLODKIE MORZE. Calkiem spore to morze. Przekroczylem granice z Kostaryka i uderzylem do Rivas. Cicha miescina. Puste ulice. Obiadek, 10 minut internetu, jablko przegryzlem w biegu i przemiescilem sie do San Jorge – skad odplywaja promy na Omotepe. Nie spodziewalem sie takich fal, szczerze powiedziawszy – calkiem wymiotne przezycie (nie dla mnie, ale dla polowy pasazerow). Metrowe faliste potwory na jeziorze. A lajba do najsolidniejszych nie nalezala.

Jezioro odzielone jest od Pacyfiku waskim (20km) przesmykiem. Stad tez te fale i … dziwne zwierzaki mieszkajace w wodach, np. slodkowodne rekiny – 3 metrowe bestje, aczkolwiek z rzadka widywane.

Wyspa zostala utworzona przez dwa wulkany. Pytanie – czemu wlasciwie ludzie osiedlaja sie w poblizu wulkanow? Gleba jest bardzo zyzna – co powodowalo migracje ludowow z innych terenow tuz na zbocza ziejacych ogniem gor. Ometepe w jezyku NAHUATL oznacza “pomiedzy dwoma wzgorzami”. prawie 40 tysiecy ludzi mieszka w malych wioskach rozrzuconych na dwoch czesciach wyspy. Slonce, deszcz, dobry klimaty caly rok, ryby w jeziorze – maja tu wszystko co trzeba.

Zamieszkalem w hoteliku za dwa dolce. Z gadajaca papuga o imieniu Lorenna – swietny partner do rozmowy, szczegolnie gdy sie spozylo duzo Coba Libre. Znow spotykam ludzi nowych – Shaun z RPA, Vera z WLoch i ANgie z Australii. Wiec sobotnia impreza jest udana. Szczegolnie ze imporezujemy z tubylcami – rum domowej roboty i CUMBIA – muzyka ktora niezle traktuje uszy.

KRWAWY SPORT

Zawodnik koloru czerwonego w jednym z rogow wielokata zagdaczal gniewnie. Sekundanci trzymali go jednak mocno. Jego przeciwnik, bialo upierzony rowniez rwal sie do walki. Fakt, ze jego biale piora za 3 minuty beda kompletnie czerwone dodawal dodatkowych skrzydel. Wlasciciele kogutow omawiali ostatnie szczegoly, publika obstawiala faworyta, a ja nie moglem robic zdjec – bo to “sport” nielegalny i nie dla oczu kazdego.

Zaczelo sie. Walka. Krwawa. bardziej emocjonujaca niz pojedynek Goloty z Taysonem. W kameralnej atmosferze, gdziej na podworku jednego z miasteczek wyspy Ometepe. Nicaragua. W trzepocie skrzydel, zadnych krwi nielotow. Te inne nieloty, czlekoksztaltne, stajace wokolo ringu, byly chyba tej krwi jeszcze bardziej spragnione.

Ogladnalem tylko jeden pojedynek. Zaliczam do cos do reszty tego typu masakr: corrida, walki kogutow, psow, ludzi. Malo przyjemne w odbiorze, niehumanitarne, sciagajace cale rzesze ludzi z brudnymi lapami, robiacych nieczyste interesy. Chyba zadzownie do programu ANIMALS…. ;))

GRENADA

Spokojne miasteczko nad jeziorem Nikaragua. Zalozone w XVI wieku, niszczone, palone, zdobywane przez piratow (docierajacych tu z Karaibow waska rzeka). Wspaniala architektura, za kazdy rogiem cos nowego. SNuje sie z aparatami tam i z powrotem. Zalapujac sie na atmosfere – przyjazna i leniwa. 3 dni i 2 noce. Wkrote swieta. Chyba spedze je w drodze badz w Hondurasie. Nad morzem. Do Gwatemali juz nie zdaze. Tam dojade na NOWY ROK.

drugi dzien.stop.internet drogi.stop.daje rade.stop.zyje.stop.wulkany dymia.stop.woda ciepla w jeziorze.stop.komary – brak. stop.dobre zarcie.stop.zdjecia pstrykam.stop.pozdrawiam.

Papierki, stempelki, znaczki na czerwony krzyz, wymiana kasy, 4 godziny stania w kolejce aby opuscic KOSTARYKE. Potem to samo aby wjechac do Nikaragui.

I jest juz inaczej. Widac po cenie internetu dolar za 10 minut, wiec sie streszczam.

Uciekam na wyspe – na jeziorze Nicaragua. Wspanialem to miejsce – wulkany, jezioro ogromne jak morze, zielono i krowki sie pasa…..

Odezwe sie wkrotce. Yo

Heh… Znow w drodze, duzo i intensywnie, znow czytam przewodnik, znow spogladam na mape, znow znow…

Jakiegos paueru dostalem, chyba. Pedze przed siebie.

Pol roku w drodze. Duzo i malo. Sam nie wiem. Zastanawiam sie coraz powazniej gdzie spedzic wigilie i nowy rok. A moze mnie ten dni po prostu gdzies w drodze dopadna.

Kostaryka. Kraj bogatszy od tych co wczesniej widzialem, czysty, bezpieczny, DROGI (!!!) i jakis poukladany. Mnostwo mlodych Amerykanow – sie czuja chyba tu bezpiecznie :))

Opuscilem rano San Jose i udalem sie na polnoc do miejscowosci LA FORTUNA. W okolicach znajduje sie najbardziej aktywny wulkan w Ameryce Srodkowej. Niech i sobie bedzie. Co z tego. Jak nic nie widac. Deszcz, chmurzasto. To znak ze pora deszczowa sie jeszcze nie zakonczyla.

Kostaryka. Bardzo stara demokracja. Maja wybory parlamentarne (wolne!!) od XIX wieku. Nie maja ARMII!!!! A prostytucja jest legalna dla kobiet powyzej 18stki.

Ludzie – biali. 1% czarni, 1% rdzenni mieszkancy. bardzo przyjacielscy, pomocni. Ale jakos nuuudno….

Ide so supermarketu cos kupic do jedzenia. Wlasnie zaplacilem 10$ za hotel. Kuzwa, najtanszy w miescie…

PS.
Deszcz pada nieublagenie a z glosnikow Van Morrison. Jest spokojnie. Pisze nowe rzeczy. Jeszcze bedzie tekst o Kolumbii.

godziny w Ameryce Poludniowej…. obudzilem sie z rana i postanowilem ruszyc w dupe, bo zegarek tyka (mimo ze go zgubilem), i czas leci. jade na polnoc – w strone Nowego Jorku. Lecz po drodze jeszcze pare innych klimatow.

Za chwile samolot – Bogota – San Jose, Kostaryka. Potem powoli ladem – Nikaragua, Honduras, Gwatemala, Meksyk, USA

trzymajta kciuki… :) i mocno pozdrawiam. Dzis wieczorem AMERYKA CENTRALNA

Chyba jestem spokojny. raczej na pewno tak. Rozmowy, ludzie, zdarzenia. Wlasciwie nie dzieje sie nic – czekam na odezwe Ambasady Locombii. Czytam newsy. Planuje trase. Nic co mogloby kogokolwiek zainteresowac. Nic.

Quito i nowe miasto – wszystko juz wczesniej widzialem, nie zaskakuje, jest moze przyjemne, ale NO SUPRISES.

Spac sie w hotelu nie da. Wczoraj impreza w NO BARZE do 8 rano… TZn. gdzie w jego okolicach ;)

Dzis telewizor, gadki po hiszpansku, picie wody mineralnej i odwiedziny w RESTAURACJI MONGOLSKIEJ – genialna sprawa :) Gazy zabily wspollokatorow….

Przyjechal Matt (koles z Montanity), w nocy z NYC przyleciala jego laska (bardzo ladna mala chinka)… Sniadanie w Papaya Net (salatka owocowa) i walimy na miasto… stare miasto… pstryk pstryk… wiec ciesze sie juz – bo dawno nie pstrykalem (3 dni).

Wstac, wstac. Wczesnie. Marzenie scietej glowy. Bart, chlopie obudz sie w koncu. Tak to jest jak sie oglada film Almodovara do 2 rano.

Przeprowadzilem sie do El Centro del Mundo. Fajne miejsce, a dzis impreza i 50 litrow alko za darmo. Spotkalem starego przyjaciela z Montanity – Winstona. Dostal wlasnie role w ekwadorskiej operze mydlanej, gra Indianina – bo kogo innego moglby zagrac? Sklepem surfingowym zajmuje sie obecnie jego brat Oscar. Chwile potem przylazl niedoszly trup – Sebstian z Quebecu – ktory zadarl w Montanicie z miejscowymi rzezimieszkami – pocieli mu facjate “tulipanem”. Po calym Ekwadorze chodzili pogloski ze kolo jest martwy, stracil wzrok lub zmysly. Zadne z dwoch pierwszych, ale pewnikiem trzecie. Ma teraz calkiem spora szrame na czole ale chyba czuje sie niezle.

Ambasada Kolumbii, a raczej konsulat. Mila pani w srednim wieku kazala mi spreparowac pokazny pilk dokumentow. Xero x2: kazda strona paszportu, bilet lotniczy (czy Swiss Air jeszcze istnieje?), karty platnicze oraz napisac list motywacyjny po hiszpansku dlaczego to ja chcialbym pojechac do Kolumbii (no wlasnie ? dlaczego?). Uwinalem sie w pol godziny, zlozylem tone papierow i dowiedzialem sie, ze dowiadywac sie moge w srode. Czyli mam minimum 6 dni w Quito.
Kombinuje jak tu powiekszyc fundusze, bo na koncie nie za wesolo. Wlasnie sie przed chwila dowiedzialem ze Banco de Pacifico owalil mnie ze 150 dolcow. Poszedlem do bankomatu w Banos pare dni temu. 50$ – nic z tego, transakcja niemozliwa, 50$ po raz drugi – to samo, 50$ po raz trzeci – prosze sprobowac potem. No i poszedlem sobie. Dzis sprawdzam konto, a tu sie okazuje ze 3 krotna operacja zostala dokonana… rece opadaja….

Historyje dziesiatkow ludzi spotykanych w drodze ukladaja mi sie w glowie. Spisuje. Nie kradne, ale kolekcjonuje i skladam na twardym dysku mojej glowy. To bedzie rzecz o tym jak ludzie przelamuja bariery – a mowiac scisle jedna bariere – ta w mozgu.

MOZESZ ZROBIC WSZYSTKO.

Hm… no prawie. Przelam sie, mysl elastycznie, wyobraznia to twoja bron i narzedzie pracy.

Ludzie w drodze. 20-30 lat. Czasem wiecej. Jezdza dookola swiata – czy sa milionerami? Nie. Czy maja konto pelne dolcow? nie. Wiec jak to sie dzieje?

Moment, chwila. Skladam slowa w calosc. Opowiadanie. Moze pomysl na film. Pomysl na FILM juz jest. I zostanie ZREALIZOWANY.

Lamac bariery, stereotypy, uprzedzenia, wyczuwac dobrych i zlych ludzi, aktorow i ludzi prawdziwych – z krwi i kosci. Co sie w popiol obroca. Ale teraz zyja i robia dobre rzeczy. Kaosmos. Do tego wszystiego dodac odrobine szczescia, umiejetnosc lub DAR znajdowania sie w odpowiednim miejscu i czasie – hardkorowcy pewnie dodali by zeschniety skrzek zaby, pazur nietoperza i niezywy plod lamy – ale te rzeczy sa zbedne.

***

Wczoraj pedzilem rowerem droga przecinajaca zielone wzgorza. Wokolo wulkany, wodospady. Waska drozka, na dole przepasc. Gdzies juz to widzialem. Deja vue. Taa.. to bylo w Boliwi – la Paz. 11 wrzesnia tego roku. Tez rower, wymijanie autobusow, bloto na twarzy. Tyle ze jakosc mniej dramatycznie i latwiej. Taka wycieczka. Wrocilem po 3 godzinach. Spotkalem sie z Tali (Dania, ale tatus z Izraela) i ekipa z Angli. Zabijajac czas gralismy w DICEMANA – czyli lazilismy cala brygada rzucajac koscmi – 1: w lewo, 2: prawo, 3: siedzenie w parku, 4: isc na piwo, 5: pocalowac stara wiedzme sprzedajaca slodycze (fujj), 6: costam innego. I tak z 3 godziny.

***

Pobudka. Place z hotel. Slonce znow radosnie spoglada z gory. Jade do Quito. Tam sie okaze co dalej. Kolumbia? Wenerazuela? Karaiby? Jamajka? Kuba? Centralna Ameryka? Meksyk? USA? Gdzie jak kiedy i co?

Jak tak dalej pojdzie – to chyba pozbede sie biletu powrotnego z NYC i uderze wplaw. Spadajace samoloty, awionetki. W imie barona Zeppelina. I Osamy bin Ladena. Ale trza liczyc na szczescie, co nie? Sciskajac w reku kamyk zielony, wsiasc do samolotu…

***

Cuenca, Ekwador.

Ekwador. Nic nie-robienie. Przebywajacych tu turystow podzielic mozna na tych co objechali cala Ameryke i dotarli do tego kraiku, na tych co przyjechali tylko i wylacznie tu i tych co zaczynaja swoja przygode od rownika.

Generalnie ci co juz objechali Ameryke lapia tzw. EKEFKT NICNIEROBIENIA. Nie zwiedzaja, nie zalapuja sie na roznego rodzaju atrakcje turystyczne. Odpoczywaja, lenia sie, ziewaja, grzebia w nosie. Przez miesiac, dwa. Browczyk, ksiazka, internet, lezeniem dupa do gory, lub brzuchem (zalezy od preferencji).

Ci z kolei co przyjechali tylko do Ekwadoru – zaliczaja Ameryke Pld w pigulce – ocean, gory, dzungla, kurs jezykowy. Sa zachwyceni i dzialaja jak w amoku, przemieszczajac sie z miejsca na miejsce, zaczytujac sie w przewodniku, zwiedzaja muzea i resztki inkaskich ruin (ktore sie nawet nie umywaja do tych w Peru)…

taa….

No bo przeciez nic sie tu nie dzieje. Jest taka piosenka MANU NEGRY “Guayaquil City” (Najwieksze miasto Ekwadoru) i jedna sentecja:

Oyé pana! que pasa por la calle ? Paaasaa nadaaa..

Co oznacza: HEJ! Co tam na ulicy? nic tam nic tam….

***

Po upojnych dniach nudy i beztresowego zycia i jednej ZAJEBISTEJ IMPREZY w garazu, opuscilem Cuence.

Autobus, 10 godzin i Banos.

Co oznacza nazwa Banos? Banos to kibel po prostu, lub lazienka – takie Ekwadorskie Baden Baden lub Kudowa Zdroj. Slynna miejscowosc wypoczynkowa, mozna posiedziec w goracych zrodlach i ugotowac jajeczka.

Spotkalem paru znajomych z wczesniejszych miejsc. Aviada z Izraela (ktorego spotykalem z 5 razy wczesniej), Oliviera i Charlotte, Darrena, Macka (Montanita).

***

Obudzilem sie z rana. Tzn okolo poludnia. Ziew. Saltka owocowa w barze i czarna kawa. Przy dzwiekach Phila Collinsa. Another Day in Paradise. raj to moze nie jest, ale pieknie i zielono w okolo, sliczne wzgorza – prosto z Hobbitonu, mogliby tu nakrecic Wladce Pierscieni. Mialem sie wybrac na rowerek, porobic zdjecia, ale ogolne niemoc nie pozwolila mi ruszyc sie z miejsca. Moze jutro. Aha – w czasach gdy prace latwo stracic i gdy trzeba byc wszechstronnym nauczylem sie ZONGLERKI. 3 pileczki i 3 godziny spedzone wczoraj na treningu. Teraz moge juz pracowac w cyrku.

***

Uff… w koncu lawirujac wsrod niekompetentnych wlascicieli Internet Cafe znalazlem odpowiednie miejsce i zapodalem nowe fotki

MONTANITA 3

CUENCA

Wciaz nowi ludzie. Zeszyt zapelnia sie kontaktami, e-mailami. Tak, tak – oczywiscie napisze. Podaje adres strony i galerii ze zdjeciami. Czesc, czesc, powodzenia. I w 90% widze czlowieka po raz ostatni w zyciu. Razem z miedzynarodowa ekipa szwedasz sie po miescie, wypijasz hektolitry moczopodobnego browca, idziesz na pizze, rozmawiasz o zyciu, spisz w tej samej zbiorowej sali w hostelu. Pewnego dnia pakujesz plecak i ruszasz w dalsza droge. Czasem twisz z czlowiekiem lub grupa pare dni, tygodni w drodze. Bez zobowiazan. Cos nie pasi. Bye i juz cie nie ma. Samotne podrozowanie z plecakiem to nie zabawa dla niesmialych odludkow – musisz gadac, mowic, sluchac, spotykac, poznawac, przedstawiac sie 15 razy dziennie i zapamietac wszystkie imiona.

Czasem po prostu mam ochote zniknac, zamknac sie w pokoju i poczytac ksiazke. Czasem. Gdy tego potrzebuje. Uciekam tez w siec, gdy nie mam juz sily. Maile, blogi, newsy, zdjecia. Dodaje to mocy. No i telefony do rodziny.

Glowe mam jak przejrzaly arbus. Ogromna i pelna pomyslow. Musze myslec caly dzien, uwazac, miec oczy z tylu glowy i umiec wyczuc czlowieka, sytuacje, klimaty, aby nie wpieprzyc sie w cos niezdrowego.

Gdzies w kosmosie znajduje sie mala blekitno, zielono, zolta planeta. ZIEMIA. A ja jestem tylko malym czlekiem posrod 6 miliardow innych. Gdzies w drodze.

Wlasnie to znow mialem podsumowanie sklecic z resztki slow jakie mi w glowie pozostaly – bo czas pedzi do przodu i 4 miesiace w drodze nie wiadomo kiedy minely. Ale rozklejac sie ani mysle.

Idac za ciosem i bedac pod niewielkim, ale zawsze, wrazeniem meczu i tego co sie po nim w Ekwadorze wydarzylo, postanowilem napisac pare slow o PILCE NOZNEJ, skorzanej, okraglej, czasem szmaciance, badz tez kawalku gumy czy zwitku brudnych szmat.

FAZA PIERWSZA – NIESWIADOMOSC

Mialem lat 6, byl rok 1982. Po czarnobialej dobranoce (nie pamietam czy byl to Bolek czy Lolek) kazano mi spac. Potem chyba mama czy tato wyrwali mnie ze snu i zaniesli do duzego pokoju. Tam przykryty gruba puchowa koldra i wlepilem swe oczy w niewiadomo czemu KOLOROWY teraz telewizor. To jest jak sen, mgliste wspomnienie przedszkolaka (hm… wtedy to bylem w zerowce chyba). To byla wazna sprawa – Polska grala z Francja o 3 miejsce mistrzostw swiata. 3:2. Polska wygrala…

FAZA DRUGA – ZAUROCZENIE I KARIERA KOPACZA

To bylo rok pozniej. Poszedlem do podstawowki. Betonowe boisko czy sala gimnastyczna pelna od dzwiekow piszczacych chinskich trampek i potu. Szkola podstawowa numer 3 w Klodzku, WF, SKS.

Potem na komunie dostalem swoja PIERWSZA PILKA – “piatke”. Skorzana, klasyczna pileczka, ktora mi wkrotce jakis zly czlowiek zapierdolil. Mialem wiele pilek – zszywanych, sklejanych, czasem na swiatlo dzienne wychodzil pomaranczowy balon. Byl to znak, ze pilka wkrotce odejdzie. No i rzeczywiscie tak sie dzialo – szczegolnie gdy gralo sie na bezlitosnie betonowym boisku przy podstawowce. Byly wlasciwie 2 miejsca – boisko przy trojce i trawiaste, krzywe, pseudo-boisko z kamiennymi slupkami i niewidoczna, nieokreslona w przestrzeni poprzeczka, na rozleglych lakach osiedla przy ulicy Rodzinnej. Wiele godzin sie gralo, az do zapadniecia zmroku, gdy pozycji pilki mozna bylo sie jedynie domyslec. Guzy, siniaki, placz lalusiow, bo ktos ich kopnal, podczas twarde meskiej gry 12sto latkow. Tak, tak. Krwawe to byly pojednynki. Bylem chyba niezly. Nie najlepszy, ale brame strzelic niejedna potrafilem.

W 1986 Polska sromotnie przegrala na Mundialu. Brazylia rowno skopala im dupe. 4:0. Wciaz wtedy wierzylem w PILKE. Kupowalem znakomity tygodnik PILKA NOZNA, wyklejalem zeszyty innymi biografiami pilkarzy, czytalem ksiazki o futbolu (oczywiscie czytalem tez inne). Np. przebrnalem przez dwie ksiazki pewnego Bonka, slynnego polskiego kopacza, ktory teraz jest wazna osobistoscia. Takze przestudiowalem doglebnie paszkwil bramkarza Schumachera (NIEMCY). Nie ominalem biografii innych slynnych futobilstow.

Wciaz ogladalem mecze, ludzac sie, ze masza reprezentacja w koncu wygra. Niesmiertelny Szpakowski i Szaranowicz, niechybnie spozywajac czysta wyborowa w studiu TVP, snuli wspomnienia i bajki z remisowego meczu na Wembley, gdy jak wszystkim wiadomo Tomaszewski zatrzymal Anglie. Zycze Ekwdorowi, aby ten ich remisowy mecz (podobniez w eliminacjach do MS) nie okazal sie dla nich FATUM.

Ogladalem to ze wzrastajacym obrzydzeniem, Az przestalem, bo poszedlem do ogolniaka.

FAZA 3 ZNIECHECENIE

… az poszedlem do LO. Tamze moje zainteresowanie kopaniem spadlo prawie do zera. Przestalem grac i ogladac.

FAZA 4 RENESANS

No wlasnie – odrodzenie przyszlo troche za pozno. Polska znow gra i w patriotycznym uniesieniu z radoscia wybralbym sie do Korei i Japoni…

***

W drodze spotykam sie z pytaniem – skad jestes? Polska, polska, polonia, polonia… hm.. hm… aaa ! LAto!, Boniek! – wykrzykuje stary i wierny kibic z Ameryki Poludniowej.

***

Skonczylem czytac “Pod mocnym aniolem” Pilcha. Polecam wszystkim, szczegolnie alkoholikom. Moze znajda pretekst aby przestac, a moze aby pic dalej?

***

Biuro podrozy. Jak zwykle, jak wszystko, porazilo mnie niekompetencja. Sprawa: AIRPASS na trasie Quito-Caracas-Kingston-Hawana-gdziestamze jest wciaz niewyjasniona. Ponoc taki bilet nie istnieje, a moze tylko pani z ktora rozmawialem jak najszybiej chciala opuscic miejsce pracy, aby dajmy na to zdazyc do fryzjera. Tak, to musialbyc fryzjer – biorac pod uwage kondycje jej wlosow.

Wrocilem do hotelu. Spotkalem Mathanje z przyjaciolka. Pare zdawkowych zdan – moze dlatego, ze Holenderki na innej fali raczej nadaja. Czasem spotykasz osobe, ktora mowi tak monotonnie, ze usypia. Wiec w czasie rozmowy wylaczam sie co chwile. Wyciagnalem swiezo wydrukowana ksiazke Pilcha i zanurzylem sie w historii. Slowo po slowie. Ostroznie powoli, smakujac sentencje. 20 kartek A4, czcionka verdana 8 – ksiazka ale nie ksiazka. Brak okladki, ponumerowanych stron. Nie szkodzi. Wazne ze jest.

Za 1,5 godziny zaczyna sie mecz. Cale miasto i pewnie caly Ekwador biega po ulicach w zolto-niebiesko-czerwonych koszulkach, powiewajac flagami. Si si se pudo! krzycza. Mecz z Urugwajem. Ekwador potrzebuje tylko remisu.

W przyplywie sarkastycznej przekory mialem sobie zakupic koszulke Urugwaju. Tak, to bylo by calkiem zabawne. Moje cialo poniewierane przez wsciekly tlum, a potem spalone na rytualnym stosie przez futbolowych fanatykow.

Ze swiezo spotkanymi ludziskami udajemy sie do baru. Ekipa miedzynarodowa. Polska, Szwajacaria, Holandia, Irlandia, Kanada. Usmiecham sie. Z tych wszystkich krajow tylko moj kraj awansowal do Mistrzostw Swiata. Onanistyczna duma ;)

Piwko, kanapka z warzywkami. 15:00. Zbiera sie tlum. Nerwowa atmosfera. Dwa telewizory. Zasiadamy na stolkach i wlepiamy oczy w EKRAN. Hymn, pierwsze kopniecie pilki. Zaczelo sie. Dwoch komentatorow wyrzuca z siebie slowa z szybkoscia UZI. Mogliby byc wzorem dla Szaranowicza i Szpakowskiego. Im pilka blizej bramki urugwajskiej ty tlum w barze szaleje. Go GoGOLLL!! Nic z tego. Sube sube – do przodu! Ekwador….

W 30 minucie pierwszej polowy – Urugwajczyk bezwzglednie wykonuje karniaka i jest 1:0 dla Urugwaju. Cisza. Smutek. Gorzkie i siarczyste przeklenstwa. Barmanka z makijazem w koloze barw narodowych rosnosi kolejne, tym razem mocniejsze drinki. Druga polowa. 10 minut do konca. Ekwadorec w koncu zdobywa gola. Radosc. Szklanki lece na podloge, rece w gore. Remis – ktory oznacza zwyciestwo. Przez ostatnie minuty druzyna gospodarzy zagrywa w podawanego na wlasnej polowie, starajac sie nie oddac pilki Urugwajowi. I nie oddaje. Gwizdek. Ludzie wylegaja na ulice. Szalenstwo. Ekwador po raz pierwszy zagra w MS! Klaksony samochodow produkuja znajomy mi rytm z warszawskich ulic, gdy gra Legia.

E-e-e-kwa-dor!E-e-e-kwa-dor!E-e-e-kwa-dor!E-e-e-kwa-dor!

Zachodze do sklepu. 4 starszych kolesi chce sie koniecznie ze mna napic. Wiec pijemy – 3 kolejki jakiegos paskudnego alkoholu.

Futbol w Ameryce Pld. to religia. Lekarstwo dla mas – upokorzonych, biednych ludzi, ktorzy czasem nie maja co do garnka wlozyc, jezeli maja garnek. Smierc, pilka, religia, Jezus, polityka, salsa i muzyka. Kolorwa mieszanka – kwintesencja kontynentu.

Wieczor w Cafecito. Miedzynarodowo, alkoholowo, glosno, beztrosko. Spacspacspac.

Nastepnego Dnia.

Podczas swietowania REMISU zginely 4 osoby a 70 odnioslo obrazenia. Alkohol, strzelaniny, pare osob przejechanych przez rozpedzone samochody…. religja.smierc.futbol

Bla bla bla. Madre slowa, przemyslenia, wnioski – wyparowaly. Czuje sie znakomicie. Jakos lekko i beztrosko. Ale zdania sklecic nie potrafie. Czytam inne blogi. Smutek, gniew, deprecha. Jesien. Nieuchronna sprawa, mysle sobie. Czy cierpienie i pernamentny dol pomagaja w pisaniu? W tworzeniu? Wszystko wskazuje ze tak. Poce sie. Czacha dymi. Brak polskich slow. Na szczescie wydrukowalem sobie ksiazke Pilcha za 2 dolce ;) – aby sie zainspirowac co nieco.

Ruszylem tylek z Montanity. Swoja umiejetnsci surfingowe zamierzam za czas jakis podszkolic na THAITI (yes yesssss :)). 6 rano, pobudka, dzien wczesniej lzawe pozegnanie ze wszystkimi (z psami tez). Wraz z Brandonem uderzylismy do Guayaquil. Ten skierowal sie na poludnie. A ja na wschod. Musi tam byc przecie jakas cywilizacja. I tak dotarlem do miasta zwanego Cuenca. Pikne, sliczne, klimatyczne. Moze pare dni tu ostane. Zadekowalem sie w hostalu El Cafecitio. Spal ktos z was kiedys w kawiarni (oczywiscie wylaczajac tych co zasypiaja przy kawiarnianym stoliku)? W holu miesci sie kawiarnia, ludzie imprezuja do 23:00, potem mozna spac. Moj pokoj (dormitorium- sala zbiorowa z calkiem czystym kibelkiem) miesci sie tuz tuz.

Co tam jeszcze? Wlasciwie to nie wiem, bo jakis zdekoncentrowany jestem. Aaa! JEst mecz! Ekwador – Urugwaj w Quito. Dzis caly kraj paraduje w zoltych koszulkach druzyny pilkarskiej. Flagi okrzyki. Mam nadzieje ze wygraja (Ekwadorce rzecz jasnawa) – bo bedzie totalna FIESTA – a kobiety w przyplywie radosci i szalenstwa, stana sie bardziej wyzwolone (sic). Rzecz toczy sie o wyjazd do Korei i Japoni….

o v e r

Wioska jest pelna. Jak juz wspomnialem. Korek na jedynej ulicy. Ogromne terenowe pojazdy, kierowcy w ciemnych okularach prowadzacy w Miedzynarodowym Stylu Cwaniaczkow, z reka wywieszona za szybe. Na tylnich siedzeniach cytate czarnulki, czasam na pace (gdy jest to terenowy truck). Wolno poruszaja sie po miescie, psy skomlac zchodza z drogi. Potem parkuja gdzies pod imprezowania, alkohol leje sie strumieniami, ludzie nie wiadomo czemu kreca sie po ulicy zamiast siedziec w barach. Ogolna rozpierducha i halas. Po 3 tygodniach czuje sie jak w swoim miescie, wiec podswiadomie nie lubie introzow nawiedzajacych moje miasto. Wczoraj drugi sloneczny dzien jak tu jestem. Surfowanie o zachodzie slonca. Pieknie….

Powoli zbieram graty. Robie jeszcze zdjecia. Licze filmy jakie mi zostaly z tej ogromnej sterty z poczatku podrozy. Znow zaczalem czytac przewodnik. Czas ruszyc d u p e.

——-
z ogloszen:
Kolejne zdjecie na ONEPHOTO.NET i PLFOTO

Ludzie maja wakacje w Ekwadorze. 4 dni wolnego czy cos w tym rodzaju. Zjechala sie wiec banda nowych ludzi do Montanity.

Skutek – w sklepach ceny poszly w gore, hotele wprowadzily nowe stawki (dolar wiecej z osobe). W moim ulubionym barze z zywymi skorpionami, nowy barman (stary gral w szachy i pil wodke) chcial mnie zczardzowac 1,5 za butle browczyka. Brendanowi ktos zwedzul pantalones (spodenki surfingowe) z balkonu. Mam nowych sasiadow – ekwadorskich dresiarzy – ktorzy robili pozna noca wodke na balkonie, sluchajac jakies muzycznej ichniej kiszki, musialem wiec interweniowac jak stary zgred. O 6 rano impreza pietro nizej – 15 latki z Guayaquil. Dzizzzas….

W wodzie zrobilo sie gesto. Pewnie jutro pojawia sie SURFNAZIS walczacy o kazda fale i starajacy sie obciac sie leb swoja nowa deska 7 stop 2 cale.

Nie jest wiec lekko…

SURFING

Robie postepy, wiem jak pokonywac kolejne fale (paddling out), wiem jak szybko poruszac sie w wodzie i jak optymalnie ulozyc cialo na desce (lezac na desce trzeba dotknac koniuszkiem palca dziob deski).

Najpierw nalezy przebic sie przez male fale i biala piane, ktora produkuja rozbijajace sie fale. W odpowiednim miejscu siadam na desce i czekam. fajne uczucie temu towarzyszy. Co 10 metrow siedzi inny koles (jest tez pare surfujacych lasek) w milczeniu obserwujac horyzont. Fale przychodza … falami. Po 3,4 minutach oczekiwania – przychodzi 5-6 duzych fal. Z reguly lapie sie na ta druga.

W odpowiednim czasie nalezy machnac lapami 3,4 razy aby moja predkosc i predkosc fali w miare zsumowaly sie. Bedac na szczycie nalezy wskoczyc na deche obiema stopami. Oj, trudna to sztuka – z 20 razy mi sie udalo. W pozostalych przypadkach pilem wode. Aby surfowac w miare, potrzeba paru lat i najlepiej zamieszkac w takim miejscu i trenowac dzien w dzien.

W wodzie trzeba uwazac na innych. Gdy gesto od ludzia robi sie niebezpiecznie. Mozna stracic leb, utopic sie, ktos moze porysowac ci twarz statecznikami sterczacymi od spodu, mozesz zlamac deche , a potem za nia slono zaplacic.

Ceny desek? W Montanita jest fabryka i sklep – nowa decha z drzewa balsa – 400$. Nowa decha z wlokna okolo 1000 dolcow. Uzywane – okolo 100-200 dolarow. W przypadku zimnej wody – surfer potrzebuje tzw. WET SUIT – mokre wdzianko ze specjalnej pianki. Tez trza slono placic. W zaleznosci od grubosci piany od 100 do 300$. Wiec nie jest to tani sport. Codziennie pozyczam deche z drzewa balsa za 2$ – calkiem rozsadna cena.

Uff…. ide chyba posurfowac.

A tu zdjecia z wodnej sesji

Jak zwykle obudzil mnie halas – to nowi ludzie sie zjechali, ogladali pokoje, szurali ciezkimi buciorami, ciagali bagaze po schodach. Spac sie wiec dluzej nie dalo. Zabki, leb pod prysznic, lekko ziewajacy schodze na dol – bulki, ser i filizanka goracej kawy z odrobina mleka. Zasiadam na balkonie, Olivier zapodaje jakas francuska muze, Brendan rysuje jak zwykle, Charlotte robi jointa na sniadanie, pojawiaja sie nowi sasiedzi – Amerykanie.

Dzien jak dzien. W Polsce pewnie wracalbym teraz z cmentarza, w szary, zimny, przygnebiajacy wieczor. Mialbym palce pokryte woskiem ze swieczek, w telewizji tona wspomnikow o tych co odeszi, w nocy horror lub film o duchach, w radi Lennon, Marley, Joplin, Morrison, Cobain.

W Ameryce Poludniowej ludzie zwykli zbierac sie na cmentarzach, zasiadac przy grobach bliskich. Zapalaja setki swiec, wyciagaja jedzenie i napoje z toreb i spozywaja w uroczystym milczeniu wraz z duchami bliskich. Ceremonia. Ponadczasowosc.

Dzis nie odwiedze grobow bliskich. Dziadkow, wujkow. Nie pojde na cmentarz. Ale pomysle…

Brendan McLure – Hostal Tsunami, Montanita; Ekwador

EKWADOR MONTANITA FOTO cz.2 w calosci

Bylem punkiem. Smieciem po ichniemu. Czlowiekiem wyrzuconym z kolektywu, nedzna punkowska kreatura z olbrzymim irokezem – waskim paskiem po srodku mojej glowy, pozostaloscia burzy wlosow, ktora wyrosla mi w ostatnich 4 miesiacach. Mialy byc dready – jest lysa czaszka obecnie. Dobrze, ze mnie w knajpie obsluzyli, bo inaczej umarl bym z glodu. Generalnie wioska byla zaszokowana i zbulersowana radykalna zmiana mojego wygladu. ;))

Czy oceniamy ludzi po wygladzie, ubraniu, fryzurze, kolorze skory, brudzie, zapachu, kolczykach na twarzy czy tatuazach? Oczywiscie, taka jest natura ludzka. Wydaje mi sie, ze w tych dziwnych czasach nalezy byc NIEPOLITYCZNIE POPRAWNYM i nie popadac w paranoje.

Zmienila sie ekipa. Olger, Mathanja, Wlosi, Aussies wyjechali. Zostalem tylko ja, Brendan, Michel. Mam nowych sasiadow. Olivier i Charlotte. Zabojady. Oboje okolo 26-27 lat. Koles przypomnia mi mlodego Marasa z szalonych czasow Colorado, 1999. Biale wlosy, szczapa, widoczne naduzycie la moty i trampki numer 49. Koles jest muzykiem i bezrobotem. Wczoraj do 3 rano sluchalismy Radiohead, Sublime, Marleya i roznych dziwnych wynalazkow. JUtro prawdopodnie gitarowe jam session. Charlotte natomiast nie lubi gadac po angielsku. Twierdzi ze boli ja od tego glowa. Hm… chyba nie od tego.. ;))

Wczoraj powrocily fale potwory, niosace mleczna piane i zjadajace ludzi-chcacych-byc-surferami. WIec znow surfuje. Slona woda wciaz jednak smakuje kiepawo…

Michel przytargal glosniki komputerowe z Salinas. Podlaczylismy sprzet, siedzimy na balkonie, sluchamy samby, spozywajac dzambe i cuba libre, patrzymy na ocean, komentujac fale. Jak glosi prognoza – beda perfekcyjne dzis o 2:30 pm.

Mniej pisze, wiecej robie cz-b zdjec. Nie umiem pisac – to pewnie juz zostalo zauwazone. LEcz zdjecia i obrazki stanowia nieodlaczna calosc jak sie wydaje. wiec…. keep on doin….

Urodzilem sie 1976. Roku Sex Pistols, Taxi Drivera z Robertem de Niro i irokezem na glowie. W holdzie tym czasom, zrobilem se wyjebistego klasycznego irokeza na glowie. Dodam ze cukru nie uzywalem, wyszedl z mody.

Punk session i inne tutajze

Pusta plaza. Szare niebo. Na mysl przchodza sceny z Polskich filmow z lat 60 tych rozgrywajacych sie nad Baltykiem. Jakos mi tego Baltyku brakuje – zawsze tam bede tesknil. W uszach muzyka: du dududu du… cos jak melodia z pewnego filmu POCIAG. Ktos pamieta? Chyba skomponowal to Komeda.

Szwendam sie po okolicy. Robie zdjecia jak zwykle. No i wrzucam. Wrzucam wszystko: art, nie-art, wspominki, zdjecia do albumu, i do szuflady. To moje zdjecia i moja galeria chyba :))

EKWADOR MONTANITA cz. 2

…musialem stworzyc druga galerie dla zdjec z Montanity…

***

Staralem sie sciagnac ksiazke Pilcha z onetu. Nic z tego… Za wolno idzie i jakas rozbita na czesci , wiec trudno to w kupe zebrac. Ma ktos to w jednym dokumencie? Z checia bym maila lykna w formacie worda. Moglbym sobie to tu wydrukowac. Uwielbiam jezyk Pilcha…

***

Rodzinka? zyjecie? odezwijta sie…

Wlasciwie to zapomialem jak to jest pracowac. Od 9-17. Oczywiscie, ktos madry (choc niekoniecznie) moze rzec w tej chwili, ze wejdzie mi to w krew i stane sie jednostka nieprzystosowana do zycia w “normalnych” warunkach.

Moze, morze, ocean. Wlasciwie to co sie ze mna stanie jak wroce. O powrocie jeszcze nie mysle. Za chwile, moment, za 2 miesiace lub parenascie tygodniu, kiedy nie wiem, bede pracowal. 15 godzin dziennie, zacharowujac sie na smierc dla jakiegos amerykanskiego wyzykiwacza. Plany dalsze – bo sie pytaja ludziska – Wenezuela, Karaiby, Jamajka, Kuba, Meksyk, USA.

Mysle nad tym od dzis. Bo dzis po kolejnym dniu walki z falami stracilem wiare w swoj surfingowy talent. Obudzilem sie, popatrzylem w wielkie lustro i rzeklem: BART, jestes zwyklym szmaciarzem. Czasem warto prawdzie w oczy spojrzec. Pomyslalem wiec od drodze. Zatesknilem. Znam cale miasto, kazdego ludzia, wiem gdzie najtaniej zjeesc, wieczorem napic sie piwa, wiem kiedy sa najlepsze fale, znam tez kazdego psa w okolicy. Wiem wszystko. Prawie.

Refleksje? Mysli? Chwila, aby sie zastanowic? Usiasc? Medytowac?

Skadze. Nic z tych rzeczy. Beznadziejne lenistwo, beztroska i plucie z pozycji ciala ulozonego w hamaku.

***

Te same rozmowy caly dzien, kiedys abstrakcja, dzis rzecz oczywista. Rozmowy o falach.

AllllE fala !! – patrz stary, siedza kolesie i komentuja kondycje oceanu.

Brendan zasiadl i opowiada coraz bardziej pokrecone kawalki z aroganckiego beztroskiego zywota, strudiach na Uniwersytecie Oksford. Rozkreca sie wiec trza go stopowac czasem. Spoko koles, zajebiste czarne poczucie humoru, ale zapatrzony w siebie – wiec otrzymuje przynjamniej raz dziennie konstruktywna zjebke.

Drugi z 3 surferow to Olger – rowniez spoko gosc. Jak wiekszosc Holendrow nie pali ziela (wbrew stereotypom panujacym na swiecie) – pije natomiast alkohole w duzych ilosciach i narzeka, bo taka jego natura – Sztiupid – to typowe slowo jakie mu z gardziela wychodzi. Mysli juz o rychlym powrocie do Holandii (za 5 dni). Piszemy razem scenariusz do filmu o tej wiosce.

***

Od paru tygodni nie mialem zejsciowych mysli, zwatpienia, zapasci psychicznej i depresji maniakalnej. Wdycham swieze powietrze i popijam je czarna mocna kawa, aby sily miec na caly dlugi, ciagnacy sie jak guma do zucia, dzien. Slonce, ktore raz juz sie pokazalo, wiecej nie zaszczycilo nas swoja obecnoscia.

***

Poranna przenosna sesja nagraniowo piracka. Kopiuje plyty ktore dostalem od Niemca Michela. Dwa minidiski polaczone z soba pepowina kabla + Morecheeba, Air, Massive Attack, Jim Morrison (american prayer) i niemiecki hip hop.

***

Dzis sobota. Ludziska z miast sie zjechali. Bedzie impreza. Zauwazylem ze jakis nieimprezowy jestem ostatnio. Lubie siedziec w fajniej knajpie (coffee shop) posluchac dobrego jazzu, kawa i czasem cos jeszcze. Pozytywne relacje i wibracje. Niepozytywne niemile widziane, lub milo niewidziane. Jest pare w miejsc w ktorych dudni muza. Salsa – ciala zginaja sie w wywiaja. Nie czuje cos tego. Czuje kisielowaty bas, dudniacy, powolny rytm Boba Marleya, genialne kawalki Sublime, Air, klaskyka z lat 60tych, 70tych. Posluchac. Jakos sie nie jaram generalna najebka i siedzeniem w zlej atmosferze dyskoteki. Gdzie kolesie rzucaja ci brzydkie spojrzenie, jak rozmawiasz dluzej niz minute z lokalna chica. Chrzanic…

***

Ide na plaze. Wlasnie rozpoczely sie zawody surfingowe. Mielismy dla zgrywy wystartowac, ale ale…. cos sie nie chcialo dupy ruszyc z hamaka aby sie zapisac.

***

NOWE FOTKI :))

zycie sie toczy
dzien za dniem
generalnie to samo

mysle o dalszej drodze
jeszcze pare dni
tydzien dokladnie

co bedzie dalej?
nowi ludzie miejsca
chwile

robie zdjecia ludziom
portrety zasiedzialych
hippisow

slucham genialnej muzyki
wale w bembny
surfuje

czasem wieczorem biegne
plaza
pusta, ciemna

swiatla wioski odbijaja
sie
na mokrym brzegu

przyplyw nadchodzi
ksiezyc sie w gorze usmiecha
czas isc spac

dobranoc albo dziendobry

Byla sobie mala wioska nad oceanem.

Pare rodzin, chatek z bambusa, rybacy wracajacy z porannego polowu. Stary czlowiek i jeszcze moze. Zyli spokojnie, bezproblemowo, upijajac sie w sobotni wieczor przy dzwiekach tandetnej muzy ze zdartej plyty. Czasem tez nastawiali radio, by wykumac co sie na swiecie dzieje – lecz byla to sprawa sporadczyna.

Pewnego dnia przybyl SURFER. Amerykanin, z braku laku nazwijmy go JOHN DOE. Zabladzil tu chyba, badac w drodze do Peru, ktore slynnelo z dobrych fal, poczawszy od lat 50 tych.

Fale. To bylo to co John zalapal. Dobra fala pozytywnej relacji, przyjazni ludzie, wspaniale zarcie prosto ze slonego jak Wieliczka Oceanu Spokojnego, ktory wcale nie byl spokojny. Z roku na roku wiocha stawala sie coraz bardziej popularna.

Nowi ludzie, hotele z bambusa, knajpy, puby, sklepy. Jednak nie tracac pierwotnego klimatu.

Ja tez tu przybylem pewnego szarego pazdziernikowego dnia. Znalazlem baze i osiadlem na pare tygodni, chlonac atmosfere, ktora tworza miejsca i ludzie…

ONE DOLLAR HOTEL

Jak sama nazwa wskazuje – hotel za dolca. Mialem sie tu wprowadzic pierwszego dnia. Cena oczywiscie kusi, lecz to miejsce to klasczyne siedlisko narkomanow i niezly posthippisowski zjazd. Horacio z Argentyny to wlasciciel. Miejscowka pewnie nie przynosi mu zbyt wielkich zyskow. Smiem wrecz powiedziec ze sa zerowe. Podejrzewam ze to tylko przykrywka to biznesu innego rodzaju. Horacio bowiem jest najzwyklejszym dilerem. Montanita jest miejscem w sam raz, bo policyji nie widziano to od ostatniego martwego surfera.

SURF SHOP nr 1 + Tatoo Salon

Martin, Willie i 3 lepkow sprzedaja, wynajmuja, woskuja, reperuja sprzet do poruszania sie na falach. deski, boogieboardy ale i skateboardy. Martin naucza tez surfingu. Taki maly Uniwersytet Surfingowy. Czasem tez tatuuja smialkow, a Willie (jest z Oregonu, USa – narzeczona Martina) ozdabia zelastwem nosy, jezyki, brwi i pempki.

SURF SHOP nr 2

Winston, lecz nie Churchill, choc ma podobe zamilowanie do palenia, lecz nie cygar, a fajek wodnych – to szefu. Surfer, firestarter (pokazy tancow z zimnymi ogniami i inne tego typu akrobacje). Spoko koles i dobry kumpel. Wynajmuje deski z drzewa balsa – robione w Montanita.

Senor Pan i piekarnia

Czyli Pan Chlebek – moj bohater – przez caly dzien dostarcza zglodnialym osobnikom chleb, empanadas, torty, ciasta, buleczki, paczki. Wszystko swieze i gorace, prosto z pieca. No i bajecznie tanie.

Senor Pantalones

Czyli Pan Spodenki – kolo formatu Dannego de Vito – szyje i sprzedaje spodenki surfingowe najwyzszej jakosci. Mozna sobie zaprojektowac wlasnie za jedyne 24$ – co zamierzam wkrotce zrobic – w moich kolorach i z napisem www.bartpogoda.net ;))))

Commercial Girl

16-17 latek, moze wiecej moze mnie. Mulatka, popieprzone w mozgownicy rowniutenko. Sprzedaje wszystko jak powiedziala: kondomy, papierosy, cukierki, marijuane i kokaine. Naprawde na imie ma Pamela, choc pewnie to bajer. Nie daje jej wiecej niz 5 lat zycia.

PSY

Wazna sprawa. Okolo setki psow walesa sie po ulicach. 50% to inwalidzi po wypadku, kulejac skomla o zarcie, patrzac biednymi oczetami na jedzonko znikajace z talerzy turystow. Szefem jest ogromny czarny DOG a glowna kurewka biala Suka z oklapnietymi uszami, dajaca sobie wsadzic okolo 20 razy dziennie, na glownym placu miasta. Czasem dochodzi to penetracji, a potem psy nie moga sie rozlaczyc. Przerazajacy widok.

JOE CARTOON

Duzy, bialy gringo, 2 metry – o wygladzie kolesia z kreskowki. Prawdopodobnie opuscil wioche 2 dni temu.

3-kolesi-chcacych-byc-surferami

Bart (Polska), Brendan (Angla), Olger (Holandia) – probuja surfowac, caly dzien wymieniaja fachowe uwagi na temat desek, fal, pogody, wiatru, warunkow, techniki. Codziennie wymyslaja inna rzecz ktora pomogla by im w walce z falami, np. picie browaru i sluchanie Red Hot Chili Pepper tuz przed sesja surfingowa, zakup korali i kultowych naszyjnikow, czytanie magazynow surfingowych, zaprojektowanie i zakup nowych spodenek surfingowych no i inne tego typu klimaty.

NEOHIPPISI

siedza na ulicy, sprzedaja wlasnej prodkucji paciorki, kolare, torebki. Artesanias. Maja dready, splowiale ubrania, peace brah, zywia sie chlebem, winem i zupa i sluchaja Marleya. Ale co dalej kochani??

LYSY

Lysy – to Francisco – ogromny koles wlasciel La Casa Blanca Hostal. Urodzil sie w Boliwii ponoc – choc nie wyglada. Na kolacje zjada 4 talerze spagetti. MA aparat cyfrowy canon a20 – ale nie wie jak go uzywac – wiec za lekcje oblsugi aparatu i paru programow na kompie – mam Internet za darmo. Co jest calkiem niezlym dilem. W najblizszych dniach robie strone tego hotelu – aby miec siec za darmo. Polak zawsze se rade da. Nawet w tych ciezkich czasach.

W skrocie to tyle. Dni, plyna, deszcz pada, fale coraz wieksze i nalywaja nowi ludzie – i tym samym wiecej chleba schodzi w pierkari Senora Pana.

Czy moglbym tu zyc? Raczej nie, miastowa bestyja jestem, co lubi czuc asfalt pod trampkiem.

Dwa dni temu mecz na plazy, wczoraj sesja foto z Veronica i Elita (elitarne imie, co nie?). Efekty wkrotce.

Marzy mi sie film z takiego miejsca. Wraz z Olgerem zaczelismy juz kreowac historie. Smieszne jak Tadeusz Drozda jest na razie – ale nabiera ksztaltow. To bedzie kultowy film…

MOJA POZYCJA OBECNIE

dzieki Miras / Gdansk

:))))

PS:
Tom! Sorry for problems and too many people on your server….

Musialem dzis z ekipa pojechac do Salinas – Ekwadorskiego MIami. Heheh,…. taa.. rzeczywiscie wyglada jak miami. Biale hotele, Policjanci lapiacy pijanych rowerzystow, placi sie dolarami, taksowki cabrio. Taa… ale generalnie jest nedznie. Musialem przerwac swa leniwa egzystencje w Montanita z jednego powodu – w Peru wybralem 100$ banknot ktorego za cholere nie moglbym uzyc. Musialem go na drobniaki w banku rozmienic.

…

A o 4 po poludniu nadejda fale…

Wczoraj polknela mnie ogromna fala. Siedzialem sobie spokojnie za punktem gdzie zalamuja sie fale (BREAKS) czekajac na giganta. Kiedy nadszedl, nie dal mi szansy. Zlapalem deske za blisko nosa i fala mnie polknela. Yummie…. Dziwne uczucie – jestes nikim, niczym, puchem marnym i nie mozesz nic zrobic.
…………………
pare SURF FOTEK

… postaram sie reszte wrzucic jeszcze dzis..

…jedyny problem obecnie, to wybrac odpowiednia fale (o predkosci 20 km / godz) ulozyc sie odpowiednio na desce, machac lapami aby uzyskac predkosc 10 km / godz. Nastepnie dac sie zlapac fali i gdy poczuje, ze predkosc odpowiednia, wyskoczyc na deske i utrzymac rownowage.

to moj jedyny p r o b l e m

zawsze chcialem miec takie problemy

3 dzien surfowania i juz czasem stoje na desce

sobota

przybyli nowi ludzie

impreza na plazy

…

hm… wlasnie zauwazam ze staje sie monotematyczy jakby trochu

szkoda ze nie moge posiedziec dluzej w sieci (3$ za godzine) , aby napisac jakies madre slowa…

tyle w telegraficznym skrocie

Obudzilem sie rano z niezlym bolem WSZYSTKIEGO. No oporcz glowy, bo poprzedniego wieczoru tylko browczyk poszedl. Dni mijaja powoli. Cala os opiera sie na surfingu. Obecnie. Wstac, zjesc, pogadac, polezec, pochodzic. O 2-3 po poludniu przychodza FALE. I tak do 6. Potem brak sil i slonce zachodzi. Trenuje, trenuje – wszystko to co sie nauczlem dwa dni temu – na razie z marnym skutkiem. Bedzie lepiej – rzec by sie chcialo – no ale mentalnie jest fantastycznie.

Kark, plecy, brzuch, owlosiona klata – bol. Wszyscy czekaja na slonce. NA razie dni chmurzaste.

DJeje w kanjapach puszczaja SUN SHINE REGGAE z lat 80tych. W ogole te stare hity z lat 80 kroluja. I Shaggie MY ANGEL.

Jest ekipa: ja, Brandon (Anglia), Olagar (Holandia), Molie (Hol). Ruth i Meg (HOl) dzis wyjezdzaja. Jest tez pare innych osobowosci i miejsc ktore w krotce opisze.

Musze kupic zatyczki do uszu. Sasiedzi – ekwadorska mafia w czarnym Grand Cherokee bez numerow mieszka kolo mnie. Moi kochani sasiedzi, ktorzy napieprzaja sie w nocy ze swoimi laskami (duza, czarna cycata z afro i mniejsza z mejkapem a la M.manson ale nie). Generalnie tacy ekwadorscy dresiarze na weekendowym wyjezdzie. Oprocz milego dzien dobry i ciao nie zamieniam z nimi slow.

Dzis kolejny dzien zmagan. Planuje dalsze posuniecia w podrozy. Nie wiem czy dostane wize do Kolumbii i chyba se odpuszcze. Plan : kupuje bilet specjalny AIRPASS na trasie: Quito – Carracas (Wenezuela) – KIngston (Jamaica), Havana (KUba) i stamtas MIAMI lub NYC lub directamento do COLORADO….

kasa, czas, samopoczucie, tesknota, dni, noce, slonce i ksiezyc, droga….

MArtin z Argentyny – wytatuowany instruktor surfingu okazal sie bardzo pomocny – wyjasnil wszystkie zawilosci, techniki, roznice miedzy deskami (ja i Olgar z Holandii mielismy dwie : krotka i dluga).

PO godzinie bylismy w wodzie. Coz .. powiem jedno – surfing to nie latwa sprawa. Snowboard – wywrocisz sie pare razy, obijesz tylek ale po pol godzinie juz zjezdzasz, trzymajac rownowage na desce.

Fale to juz inna sprawa.

Pierwsza rzecz – jestes regular czy goofie, czyli ktora noga do przodu. Ja jestem goofie, wiec przywiazuje linke laczaca mnie z deska do lewej nogi.

Druga rzecz – aby dostac sie glebiej i dalej w morze, najpierw musisz przebic sie przez mniejsze fale. W przypadku krotkiej deski – stosuje sie techinkie DUCK DIVE – czyli KACZKA. Lezysz na desce i wioslujesz, gdy zbliza sie fala klekasz na jednym kolanie, broda zbilzaj sie do deski a prawa noge wyrzucasz w powietrze. Proste? no prawie – ale slona woda nie smakuje za dobrze.

Potem trzeba sie nauczyc siedziec na desce i lapac rownowage. To prawie latwe .. :))

Kolejna rzecz – LAPANIE WLASCIWEJ I DOBREJ FALI…. no spoko po 3 godzinach lapalem fale , ale bylem zbyt zmeczony aby w ciagu ulamka sekundy i w odowiednim momemncie wyskoczyc obiema stopami na deske (na dlugiej desce sie udalo na krotkiej nie).

4 godziny surfowania i jestem martwy. Ale jutro znow. I POjutrze. Dopoki sie nie naucze.

Lekca 2 godziny – 5$
Deska na caly dzien 4$

takie ceny i zasuwasz

no coz. dzis zaczynam surfowac. wczoraj tylko moczylem tylek w cieplych calkiem wodach Oceanu Spokojnego.

Wczoraj wgryzalem sie w klimaty czytajac odpowiednia literature. Pilem tez Cuba Libre z 4 Holendrow. O nich wkrotce.

Surfing.

Beach Boys – ktorych plasje posrodki 3 b-boysow – tuz za Beastie Boys a oczywiscie daleko przed gownianymi Backstreet Boys…. inncyh bboys nie znam. Sluchalem wczoraj ich wersji CALIFORNIA DREAMIN… szare niebo, fale, przygaszone jakies niemrawe swiatlo w barze.

Surfing.

Fale.

Ocean.

Pearl Jam OCEANS.

Hold on to the thread…the currents will shift…
Glide me towards you know something’s left.
And we’re all allowed to dream of the next time we touch…

You don’t have to stray the oceans away…
Waves roll in my thoughts. Hold tight the ring,
The sea will rise…please stand by the shore.
I will be… I will be there once more.

MOja ulubiona plyta lat 90 staje wypelnia mi znow glowe. Teraz juz sie dopelnila.

Chcialbym pisac wiecej i wiecej. Mysli (pozytywne) wrecz rozsadzaja mi czaszke. Musze tylko usiac na chwile gdzie w spokoju. Zamknac oczy na 5 sekund. Krotkich sekund i zaczac znow pisac. Wiecej i wiecej.

ale to wieczorem. nie dzis… nie dzis…

slyszalem ze juz jesienna deprecha w Polsce grasuje… jakos dziwnie w tym roku mnie omija – zerwanie z tradycja…

No w koncu dojechalem. Hm… nie ma slonca, fale niezawysokie, ale mam nadzieje ze bedzie lepiej. Wioska genialna, hotel z bambusa z wlasnym lozkiem 2×2 metry i kibelkiem z prysznicem za 4$. Mialem okazje zlapac pokoj za 1 $ – ale wlasciciel hotelu wygladal na sporego kretacza, ktory za bardzo odurzyl sie whiskey i jointami.

Muzyka, bongosy, nieustajacy odglos fal rozbijajacych sie o brzeg, doskanala pizza za 2 dolce i piwo za 70 centow. Da sie zyc. Surfowanie w internecie 3$ za godzine (zajebiscie drogo) a wypozyczenie deski surfingowej 3$ za … dzien! No wiec – czas lapac fale. Oblozylem sie literatura surfingowa i czytam, ogladam. JUtro pierwszy dzien zmagan z oceanem.

24 godziny w autobusie. 1300 km z Limy do Guayaquil w Ekwadorze. Panamericana – droga, ktora ciagnie sie tysiace kilosow z polnocy na poludnie (lub odwrotnie) z mala przerwa gdzies w dzungli na granicy panamsko – kolumbijskiej.

Jak glupi frajer zostaje z 20 solami w kieszeni. Zapominam wymienic je u kolesi z przerobionymi kalkulatorami (niezly przekret, maja tak przerobione maszyny, ze licza na ich korzysc). Mam wiec teraz peruwianski banknot na pamiatke.

Formalnosci graniczne. Bez problemu. W moto rikszy z Granicy do urzedu paszportowego spotkam Kio – jak kazdy Japoniec – jest niezle zakrecony i zyje we wlasnym swiecie (pelnym sake i gejsz – chcialoby sie rzec). Buch, bach – czerwone pieczatki znow zapelniaja moj paszport. Postuluje o wydawanie paszportow z wieksza iloscia stron. Nowy paszport mam 4 miesiace a juz jest w polowie zapackany biurokratycznym sufem poludniowoamerykanskich urzedasow.

Guayaquil – ponoc najwieksze miasto Ekwadoru. 1,5 mieszkancow. Czuje sie jak w Ameryce Pln – kieszenie wypchane dolarami. Ekwador na poczatku roku wycofal swoja walute – teraz placi sie martwymi prezydentami. Ceny jak w Peru, no moze troche taniej – ale teraz jestem w duzym miescie. Na zadupiu bedzie inaczej, raczej.

Hotel za 4 $. Zostaje tylko na jedna noc. Kasa z bankomatu. Zakupy. Kino. Pizza hut. Czy cos w tym stylu. Nic wiecej w kazdym razie.

Jezyk hiszpanski laczy kraje Ameryki Lacinskiej. Te same produkty w sklepach, hity w radiu i na ulicy, filmy w kinach. Tak samo ubrane malolaty na ulicy. Styl latino – z jakim juz wczesniej zetknalem sie w Meksyku czy w hiszpanskim harlemie w NYC. Laski – obcisle spodne, buciczki na obasie, cycuszki na wierzchu, jak i brzuch (nie wazne czy tlusty, pomarszczony czy pieknie uksztaltowany – musi byc w i d o c z n y ). Ciemna karnacja, te same fryzury i takie same spojrzenia i hihoty gdy gringo snuje sie po ulicach. Kolesie natomiast – styl hiphop macho – szerokie gacie, airwalki, czapeczki z NY zakrecone do tylu. Tommy Hilfigger, Nike, Fila czy podrobki.

Muzyka – niezaprzeczalnie najwieszym hitem jest MAYONESSA. Wszedzie – od Argentyny zaczynajac – dzien w dzien, parokrotnie. Nie da sie od tej piosenki uciec. Mam wszystkie najbardziej popularne songi na MD. Naprawde zajebiste. Jak tylko znajde sposobnosc wrzuce je na MP3.

Internet w Ekwadorze – drozszy niz w Peru (tam za 70 centow / godzina , tutaj 1,5$). Nieprofesjonalna obsluga, glupi senni, zaspani frajerzy. Ktorzy w momencie pokazania mi jaki komputer moge uzyc – podchodza do niego i sami uruchamiaja IE i wstukuja hotmajl.com – sa pewni ze tego uzywam.

Siedze w hotelu i zastanawiam sie co dzieje sie z ludzmi, ktorych spotkalem w drodze. Od niektorych dostalem maile i jestem w stalym kontakcie. I ci co mi teraz do glowy przyszli….

Marie-Julie (ILha Grande) – wrocila wkrotce do domu. Pracuje w Toronto w jakiejs TV i robi kaaarrrieeeerre.

Aasmund – moj ulubiony Wiking , razem przejechalismy pol Brazylii. Czlowiek rozjebka. NIezle zakrecony. JUz wczesniej o nim pisalem. Obecnie znajduje sie w Nowej Zelandii. Gra na basie w jakims popularnym zespole i bede rozgrzewali publikie podczas koncertow Robbie Williamsa w NZ. HEhehe… no ladnie

Olivia (Sao Paolo) – uczy sie photoszopa i grafiki, i wciaz marzy o wyjezdzie dookola swiata- ale ma jeszcze czas.

Marcel (Boliwia, Peru) – stary dran wrocil do rzeszy. Studiuje i pisze ze chce juz wracac do Ameryki Pld ;)))

Ben i Natalie – dostalem od nich wczoraj maila – sa w Wenezueli. Maja w dupie motorki chyba….

Lisa i Gustavo (Machu Picchcu) – powrot do Niemiec. Lisa studiuje, Gustavo strzyze punkow w domu.

Ben, Chris, Tom (Titicaca) – poluja znow na Kangury w ojczystym kraju…

Marta i Kuba (Arequipa) – po 4 dniowym pobycie w szpitalu, chyba dochodza do formy. No nie? napiszcie…

… to nie wszyscy…. wkrotce chyba napisze cos wiecej o losach ludzi w drodze.

Wygladam przez okno. Mroczna ulica. Lachociagi juz czyhaja na klientow. Jest duszno, goraco i komary sie przbudzily. Zakupilem dwa browce, kilo winogron i jablka. Wlaczaylem TV z 3 kanalami i pisze. W TV – GOWNO. A propos slowa gowno – czy nie pochodzi od slowa GUANO- Czy ktos sie orientuje?

Poranek. Nie zjadlem sniadana – popedzilem na internet dokonczyc wrzucanie zdjec. Zaraz jade do Montanita – nie wiem czy tam maja siec. Ale maja za to morze, plaze i deski surfingowe.

………………………
A to 3 apgrejd do zdjec z LIMY

Supermarket Santa Isabel photo session

MAMA AFRICA. Cuzco. jedna z wielku enklaw dla gringos. Dobra kawa, soczki, piwko. 15 stanowisk z internetem i najwazniejsze: TELEWIZOR nadajacy non-stop CNN.

Dzis w menu – film o Afganistanie. W 50% nakrecony schowana pod czodarem kamera. Zycie. Wojna. Trupy. Lamanie ludzkich praw, a kobiet w szczegolnosci, glupota i krotkowidzenie talibow (heh – ich mulla ma tylko jedno oko). Wszystko w 60 minutowym filmie. Pani reporterka, odwazna i nie majaca chyba rodziny kobieta, smutny i lamiacym sie glosem opowiada mrozace krew w zylach historyje, okraszone nieludzkimi obrazkami.

Wokolo finezyjnie zawieszonego na linach telewizora tlocza sie ludzie. Amerykanie, Europejczycy. Obgryzaja paznkocie, marszcza czola, kreca glowami i przeklinaja pod nosem lub miedzy soba. To tak wyglada Afganistan?

Dramat jaki rozgrywa sie teraz na swiecie w koncu dotyczy ich samych, ich rodzin i przyjaciol. Czy tragedia WTC otworzyla im oczy? Czy jest tylko kilkusekundowym mrugnieciem w ich zyciu?

Niewiemsamniewiem.

Film sie skonczyl. Amiga – una cerveza, por favor!. Gringos zaczynaja impreze, aby zapomniec.

Spogladam w dol. Spektakl pt. “NECENIE GRINGOS” odgrywa sie przed oczyma. Dziewczyny zapraszaja, rozdaja zaproszenia, zachecaja, darmowe drinki i usmiech od ucha do ucha. Aby tylko zapelnic dyskoteke czy pub. Ile procent skorzysta? Gringos jacys bojazliwi i przestraszni. Moze dziewczyny oniesmielaja bo za ladne?

Znow spotkam Carmen. Zrezygnowala z pracy w ECCES – teraz pracuje dla Temple. szef byl gnojem i nie placil, a z czego ma wyzyc biedna studentka? no powiedz?

Cuba libre i 4 piwa. Impreza sie rozkreca. Fajna muza. Siadam w miekkim fotelu i patrze. NIe jest to miejsce dla mnie raczej. Ide do domu… tzn. do hotelu…

………….

Znalazlem w smieciach stara ksiazke. Jakis angielski tytul, teraz wlasciwie nie pamietam. Horrorowate romansidlo z akacha osadzona na Haitii. Kaplanii voodoo i piekne niewolnice. 583 strony i okladka zjedzona przez czas. Generalnie bezwartosciowa szmata. Ale wrzucilem do plecaka i ruszylem dalej. W Cuzco znalazlem ksiegarnie. Z glosnikow lecialy kjury (to taki zespol ;)) – pryszczaty mlodzieniec, z dlugim fryzem, ubrany na czarno i przezuwajacy zuwaczku – na ksiazkach sie znal. Cala jedna sciane zajmowaly stare ksiazki w jezyku angielskim. Znow same szmatlawce. Znajduje jednak kanadyjski kwartalnik QUEEN´S QUARTERLY, 09.1994- cos jak LITERATURA NA SWIECIE. W srodku wywiad z Kapuscinskim. Wiec wymienilem haitanskie scierwo na ten magazyn jak i Lonely Planet BOLIVIA na HANDBOOK PERU. Niezly deal.

W Cuzco znow spadl deszcz. Nieuchronnie pora deszczowa. Zrobilo sie zimno. Zaszylem sie w pokoju Frankensteina. Z glosnikow na dole spokojny dzezik.

Czytam wywiad z Kapusta. Troche debilne pytania zadaje prowadzaca wywiad:
Co sie stalo wtedy w 1939 w Pinsku, co to dla Pana oznaczalo?

Co sie stalo? Kapuscinski bez stresu, madrze odpowiadan na pytania, pozwala zrozumiec czytelnikowi kanadyjskiemu co sie stalo, gdzie , kiedy jak?

KSIAZKI – brakuje mi ich tutaj. Przeczytalem pare polskich, ktore zabralem z domu, niektore po 3 razy. Potem wymienilem je na jakies angielskojezyczne. 5-6 tytulow. Przeczytalem tez ALCHEMIKA po hiszpansku. Teraz z przyjemnoscia lyknalbym CHLOPOW, KRZYZAKOW, LATARNIKA czy inne QUO VADIS…

Polskich slow mi brakuje. Moze rodzinka co nie co do LIMY podesle, co? pare tytulow w miekkiej okladce – bo takie lzejsze…

PS.
dzieki wielkie za 20000 odwiedz glownej strony od poczatku podrozy… a ile odwiedzin wszystich stron to nie mam zielonego pojecia :)))

Po paru dniach euforii odczulem zmeczenie. Na szczescie jutro zmiana. Parodniowa wyprawa do Machu Picchu i okolicznych wiosek, ruin, miejsc klimatycznych i wod cieplych (Aquas Calientes).

Znow spotkalem ekipe z poprzednich miejsc – Australiczcy + 2 kolesi z Izraela, Niemiec, Chorwatka i ktos tam jeszcze. Stwierdzam ze niecierpie robic cokolwiek, dzialac w grupie. Szczegolnie grupie osob ktore sie nie znaja miedzysoba. Idziemy jesc – haslo padlo, po jakiejs godzinie zbijania bakow, picia browca (nie pije bo nie mogie;)) i bezproduktywnego grania w rzutki. No i poszlismy. Ktos wpadl na pomysl, ze pewnie utargujemy niezla cene bo jest nas calkiem sporo. Mozna tanio zjesc i duzo wypic (wino, piwo, pisco). No i sie zaczelo. 15 minut. Godzina. Lazenie i droczenie sie z naganiaczami, ktorzy jak sepy wypatruja gringos.

Dosc- rzeklem, szkoda czasu. No co ty Bart, trza sie upic – odezwaly sie glosy.

Wcale nie trza. Pilem wczoraj. I starczy. Pojde do hotelu, poczytam ksiazke (wymienilem dzis LP Bolivia na Handbook Peru), posiedze, podlubie w nochalu, wyspie sie, bo rano trza wstac.

W Frankenstein jest jak w prywtanym domu. Dzis spotkalem starego hippisa z S.Francisco. 7 lat mieszka w Cuzco i nie byl jeszcze w Machu Picchu !!! Mowi ze swiatowy rekord chce pobic. Dyskutowalismy o problemach swiatowych. Duzo sie CNN naogladal, wiec jest specem od Talibow, Afganistanu, Indii, Buszow, Ladena i broni chemicznej. Nie zagniesz czlowieka ;)))

Oczy sie zamykaja. Trza zmykac. Dziwny niepokoj w zaladku, wiec schrupie cos po drodze.

W dzien zdobywasz szczyty. Machu Picchu. Inca Trail – w pocie i znoju, kilometry po gorke, kilkanscie w dol. Zmeczenie, znuzenie. Chcesz spac. Ale miasto ci NIE POZWALA. CUZCO. Spotykam po kolei Marcel ( tydzien na brace do Guayaramerin razem), Eran z Izraela (Potosi i Sucre), Cas z Holandii (Rurrebabaque).

Impreza. Czasem trzeba. Dzis. Jutro. Pojutrze. Bart sie bawi. Za darmo? Czemu nie? Wystarczy spotkac odpowiednich ludzi. Carmen. Studiuje i pracuje w nocy jako naganiacz. Naganiacz – Ibiza, Lloret de Mar – cala Europa sie bawi w ten sposob. Dzieciaki stoja na ulicy. Rozdja wejsciowki, free drinks. Zbieramy z Marcelem co sie da. Po chwili bilard. Cuba Libre w kazdym napotkanym barze. Mamy w koncu wejsciowki. Za darmo. Pijemy za darmo. Gringos pija za darmo. Co by bylo gdyby nie bylo Machu Picchu ? Nic by nie bylo. Nie bylo by turystow. 334 agencji turystcznych. Samoloty w kazdy zakatek SWIATA. Knajpy, puby, rewelacyjne tanie hostele. NIC. Calujcie w dupe prosto INKOW / kochani Peruwianczycy. Dzieki temu macie pieniadze. Dzieki temu wasze dzieci sie demoralizuja na euroamerykanska modle. Cuzco jest doskonale. Wszystko wskazuje ze zostane tu z tydzien.

Chinga tu madre, Cabron (Pierdol swa matke, glupi chuju) – drzemy morde do jednego buraka. Cos chcial od nas. Nieprzyjemnie. Znikamy. Tak jest co pol godziny. Ktos cos chce nam zapodac, czego my nie chcemy.

Hej mister, kokaina? weri czip, mister. Byczek otwiera cinkciarka torebke na pasie / w niej z 30 dzialek kokainy. Po chwili wybucha smiechem. Od 4 godzin spozywamy cuba libre i piwko za darmo – zaproszenia, znajomosci. Jest dobrze. Bardzo dobrze. 2 rano. Zmeczenie znuzenie. A to dopiero pare godzin w Cuzco.

Dyskoteka. Siedze na gorze i sacze plyn. Spogladam na tlum bawiacy sie na dole.

Polartek, goretex, trekkingowe buty. Dzis wrocilismy ze wspinaczki. Teraz sie bawimy. John wlasnie wciagnal koke w kiblu i jest wspaniale. Palimy hasz i bierzemy dragi. Najnowsze hity wprost ze znienawidzonej Ameryki. It wasn’t me.

No pewnie. A ktoz by inny …

Spadam. Dzis dopiero poczatek. Zajawka. Afrika MAMA / wspaniala knajpa. REM z CD a w TV – CNN – i zgadnijcie co tam widze? no pewnie…. reality bites.
Czas wrocic do Frankensteina. Wole takie horrory.

A jutro muzea, kupno biletu na pociag do Machu Picchu, zaplanowac rezszte dni. Jak wstane.

Nalesnik na sniadanie z bananami byl znakomity. Kawa, soczek i bylem gotowy na wedrowke. 16 km – z Copacabany az na koniec polwyspu – gdzie mozna wziac lodke na Isla del Sol. Spakowalem plecak i wraz z ekipa (Tom, Chris, Bran z Australii) uderzylismy z kopyta. Nie spodziewalem sie, ze bedzie tak ciezko. Plecak, droga, slonce, wysokosc, brak tlenu. Umarlem pare razy i ponownie sie odrodzilem. Wystarczylo usiasc, napic sie wody i znow w droge. Wspanial widoki, male wioseczki, blekitna woda przywodzaca na mysl Morze Egejskie. Ludzie pracujacy w polu pozdrawiaja nas. Lecz jestesmy tylko 4 postaciami na horyzoncie, za chwile znikniemy z ich zycia…

Dochodzimy do groty z Matka Boska. Swiete miejsce – nie pic piwa i nie zostawiac butelek – informuje tablica tuz przy sciezce. Chwile potem sie gubimy. Zla droga. Przedzieramy sie przez gesty las porastajacy strome urwisko – 100 metrow nizej lsni jezioro. W pewnym momencie waska sciezka urywa sie. Nie pozostaje nam nic innego jak zejsc w dol. Jako mieso armatnie – Tom Creeeepss ;)) Krzyk i widzimy jego plecak mna samym dole – 50 metrow nizej. Okazalo sie ze dostal w glowe kamieniem i wypuscil z rak 20 kg plecak. Reszta jakos sobie radzi i po 20 minutach jestesmy na dole. Tam nie pozostaje nam nic innego jak wrocic do groty.

W koncu znajdujemy pradawna droge zbudowana przez Inkow. Wznosi sie stromo do gory. Wylozona duzymi kamieniami, co jakis czas schody. Swietna robota – 600 lat temu!!

Schodzimy w dol do malej wioski. Tam koles wynajmuje nam lodz. No i wioslujemy. 2 godziny. Przepiekne widoki. Osniezone szczyty gor tuz nad Isla de la Luna. Nadchodzi zmierzch. Jestesmy na miejscu. Znow plecaki i wspinaczka w gore. Hotel znajduje sie na samym szczycie. Nie mam sily myslec, pisac – wspaniala kolacja – zupka i spagethi, winko i piwko. Zasypiam. Jutro nowy dzien.
PS.
W pokoju hotelu nad jeziorem Titicaca zaplonela SWIECA…

Uciekajac od rzeczywistosci znalazlem sie nad Jeziorem Titicaca – w przepieknej miescinie Copacabana.

Tu narodzilo sie SLONCE i wynurzyl sie KSIEZYC. ISla del Sol i ISla de la Luna.

Jest spokojnie, cicho, tanio (oprocz internetu, wiec niezawiele napisze). Hotel za 10 b z tarasem przypominajacym mi Essaouire w Maroko. Tuz za pagorkiem mityczne PERU.

Nie wiem. Staram sie nie myslec o tym wszystkim: wojna, Talibowie, Chiny, WTC, Polska, Ja, TY, ONi, My i Wy. Znikam. Na dzien, dwa, trzy. Jutro wyprawa 4 godzinna na koniec polwyspu – potem mala lodeczka na ISLA DEL SOL i tam znow wloczege. Z dala od szumu, gazet, internetu, rzeczywistosci…

Ktos moze powiedziec – Bart, uciekasz, chowasz sie …

Robie swoje, nic nie pozostaje. Wam tez. Nie zmienicie przeszlosci… mozecie najwyzej sprawic, ze przyszlosc bedzie lepsiejsza…

Mam wrazenie ze ludzie sie wrecz lubuja w sensacji —->>> patrz dyskusje na internetowych forach….

Aha…. pierdole Nostradamusa – dzieki Bedur za uzmyslowenie mi

Patrzylem jak ludzie ida do pracy. 7 rano, La Paz, Prado. Nic nie zapowiadalo TRAGEDII. Swiatowej Tragedii.

Zebrala sie ekipa. Kiwi (Nowa Zelandia), Aussie (Australia), Szkoci, Irlandczycy, Angole, Francuzka, Hiszpanka i jak zwykle jeden Polak. 13 osob razem + dwoch instruktorow: Pancho z Californi i John z Liverpoolu. Mieszkaja i pracuja tu od 2 lat. Naprawde w porzadku ludzie i profesjonalisci, ktorych zadaniem bedzie dbac o nasze dupy podczas DOWN-HILLu.

Autobus mozolnie wspinal sie w gore. Zostawilismy za soba przedmiescia La Paz i slumsy. Nowa kraina ukazala sie moim ocza – mglista, skalista i wlasnie zaczal padac snieg. To La Cumbre – skad rozpocznie sie 61 kilometrowy zjazd w dol. z 4650 metrow na 1000. 3600 metrow w dol. Adrenalina.

Moj rower z naklejona na rame Lisa Simpson (hey bart ! you gotta Lisa now.. rzekl Pancho) prezentowal sie naprawde niezle. Pro osprzet, solidna i lekka rama, przedni amortyzator z 40 cm skokiem. No i najwazniejsze w calej tej zabawie – olbrzymie tarczowe hamulce.

Pare slow o drodze pomiedzy La Paz a Yungas. Inter-American Development Bank uznal ta trase za najbardziej niezbezpieczna na swiecie. W samym 1994 26 pojazdow spadlo w przepasc. w 1983 samochod ze 100 pasazerami zniknal w otchlani – byl to najbardziej tragiczny wypadek w dziejach Boliwii.

Waska droga wije sie tuz przy porosnietej gestym lasem scianie. Podczas deszczu, sciekajaca z gory woda tworzy male wodospady. Miejsca starcza tylko na jeden samochod. Panuje wiec zasada ruchu lewostronnego, a ci ktorzy jada z gory musza ustapic miejsca tym z dolu. Samochody terenowe, ciezarowki, autobusy i rowery. Wszyscy tlocza sie na jednej ekstremalnej sciezce.

Caly poprzedni dzien padal deszcz, wiec jest slisko i blotnisto. Rower trzyma sie drogi znakomicie, pomimo tych warunkow. Bola mnie dlonie – caly czas kontroluje predkosc hamulcami. Chwila nieuwagi i juz mnie nie ma. 1000 metrowa czelusc tylko czyha na pechowcow.

Zatrzymujemy sie przy pominku z gwiazda Dawida. W kwietniu tego roku 23 letnia Zydowka spadla w przepasc. 500 metrow dalej, na zakrecie ( w tym miejscu droga jest naprawde waska i nie widac innych pojazdow zza zakretu stoi czlowiek. 7 dni w tygodniu. Sluzy jako sygnalizator – ma dwie flagi, czerwona i zielona. Jakis czas temu w wypadku autobusowym zginela jego corka i zona.

Nic to – skoro juz tu jestem – jade dalej. Czasem spogladam w dol. Metr w lewa strone. Nie widac dna. Gesta mgla niczym smietana przelewa sie kilkaset metrow nizej. Przerazajace i piekne.

Idzie mi bardzo dobrze. Generalnie na kazdym odcinku jestem 2-3. Ale to nie wyscig, trzeba jechac zgodnie ze swoimi umiejetnosciami. Raz tylko umieram prawie podczas podjazdu – 3 km w gore, po blotnistym terenie na wysokosci 3500. Kompletny brak tlenu, 20 cm wartstwa blota, deszcz. Nic nie widze, a bloto nie smakuje najlepiej.

Meta – mala wioska 700 metrow poniezej Coroico. Wszyscy smiertelnie zmeczeni, ale szczesliwi ze przezyli. Pokryci blotem pijemy piwo i w tym momencie wchodzi wlasciciel knajpy i goraczkowo zaczyna tlumaczyc co sie stalo.

A P O K A L I P S A

Radosc przemienia sie w trwoge i smutek. Nie znam jeszcze szczegolow.

Powrot do La Paz. Internet, Wyborcza, CNN, maile.

Smutek, gniew, niedowierzanie. Nie ma wody w hotelu, pokryty mazia i blotem ide spac. Sny, sny, sny…

……
DOWN HILL FOTO

Dzis w “BOLIVIAN TIMES” przeczytalem fascynujacy artykul, potwierdzajacy moje zdanie na temat Boliwiancow.

Dwoch reporterow udalo sie na ulice La Paz, aby pytac o droge. Nie bylo ny w tym nic dziwnego, gdyby nie mapa, ktora z soba taszczyli. Otoz chlopaki zaopatrzyli sie w mape SRODZIEMIA i MORDORU z tolkienowskiego WLADCY PIERSCIENI. Lapazianie wykazali sie oczywiscie duza wiedza i orientacha w terenie. Jak dotrzec do Mordoru?

Oto odpowiedz jakiej udzielil pewnien student:
- Nalezy wziasc mikrobus w dol Prado, az do hotelu Radisson, tam pytac o dalsza droge.

Pewnien taksowkarz rozpoznal na mapie Jezioro Tititaca…. no comments;))

Kazdy byl skory do pomocy i wolal udzielic jakiejkolwiek odpowiedzi niz zadnej.

Dobrze ze nie bylo zadnych Boliwiczykow w arcydziele Tolkiena. Frodo na 100% nie dotral by do Gory Przeznaczenia.

Dawno sie nauczylem, ze o droge nalezy pytac w ostatecznosci. Ale czasem trzeba, wtedy pytam roznych osob i po pare razy. Potem wyciaga srednia i mocno wierze w to ze dotre do celu. Gorzej jezeli trza zapytac sie o jakas inna informacje – wtedy jestes zgubiony.

——-

Odebralem slajdy i negatywy oraz zakupilem 15 kolejnych. Najwieksza popularnoscia ciesza sie filmy AGFY. Innych nie uswiadczysz. Sa tanie i niezle. Cz-b 400 iso za dolca (kupielem 19). Sljady CT precisa za 4$ – zakupilem 5.

Potem udalem sie do biura GRAVITY ASSISTED MOUNTAIN BIKING aby zapisac sie najutrzejszy DOWN-HILL – najbardziej odjechany na swiecie. 40 km w dol. Z 4300 metrow na 1000 cos – do COroico. Trzymajta kciuki…

Rankiem okazalo sie, ze moj pokoj (Hostal Austria za 39b !!!) znajduje sie tuz za prysznicami i kiblem. Nie dalo sie spac dluzej, bo ludziskom zachcialo sie robic kupe i szorowac odnoza tudziez korpus. Wstalem, popatrzylem w lustro, zabki, chlup woda w facjate i juz mozna zaczac nowy dzien. Spakowalem klamoty, zaplacilem i przenioslem sie do tanszego o dwa razy Alojamiento Universo.

Hoy es domingo – niedziela, wiec lapazianie swietuja. Slonce, lody, spacer z rodzinka, balonik w dloni, orkiestra wydyma policzki. Wszystko pozamykane, wiatr roznosi smieci po stromych ulicach.

Lubie zaczac dzien od kawy, soku i dobrego, lekkiego sniadania. Angelo Colonial to moja ulubiona knajpa. Male podworze, na pietrze. Internet, Carlos Santana z glosnikow, czas plynie wolno i mozna skonusmowac co nie co – smacznie i tanio. W srodku kompletny miszmasz. Stare zdjecia, aparaty, gramofony, kazdy stol z innej parafii. Ten artystyczny burdel ma swoj klimat, calkowicie niepowtarzalny.

Mercado Negro – Czarny Market. Plecak z przodu – ponoc to chroni przed zlodziejami, ktorzy nie proznuja w tej okolicy. Roznosci, rozmajtosci, od pasty do zebow po ananasa i sztuczna szczeke. Pirackie plyty i kasety, stare ubrania i podrobione najki. Rozlozyste kobiety w swych kapelusikach przechylonych na lewa czy prawa strone. Nie odzywaja sie wcale i wciaz cos przezuwaja. Sa podobne do siebie jak dwie krople wody. Czyzby ta sama tasma produkcyjna? Szukam tanich negatywow i slajdow. Ale odnajdz sie czlowieku, bezskutecznie kraze, pytam o droge, nawet nie probuje spojrzec na mape. W koncu poddaje sie.

Szukam agencji Gravity – za 40$ mozna sobie zjechac na rowerku z 5300 metrow az do samego la Paz. Najbardziej odjechany i niebezpieczny downhill. Zobaczymy…

Wczesna pobudka. Ben i Natalie wstali o 7:30 aby zdazyc na autobus do Copacabany. WIec wstalem i ja. Bardzo fajni ludzie. Obecnie mieszkaja w Londynie. Koles jest architektem, ona studiuje. Nigdy wczesniej nie spotkalem ludzi z RPA. Bialasy, ale bardzo otwarci i przyjazni. NO i oczywiscie potepiaja aparatheid.

Miasto jest przeogromne. Niektore dzieci naprawde maja tu pod gorke. Ulice pna sie i opadaja. Brak tchu. Gdzie sie podzial tlen? W koncu to 4000 mnpm. Kraze tam i z powrotem. Miasto sprawia wrazenie ogromnego targowiska. Sprzedadza ci wszystko. Nawet corke i siostre.

Oddalem filmy do wywolania, zupa na mercado (oczywiscie nie mieli reszty). Potem spotkyam Ivette, Casa i Phila. Wczesniej widzielismy sie w Rurre. Swiat jest maly – co chwile wpadam na kogos wczesniej poznanego. Gringo trail. Ta sama droga, z ktorej warto czasem zejsc…

La Hechiceria – zwana takze Mercado de los Brujos, a w jezyku Ayamara – Laki Asana Catu – czyli TARG CZAROWNIC. Dziwne i przerazajace to miejsce. W samym centrum La Paz, przy ulicy Lineares. Kupic tu mozna najbardziej odjechane rzeczy. Najwieksza popularniscia ciesza sie oczywiscie martwe, zasuszone noworodki i plody LAMY. Ludzie uzywaja ich jako ofiary dla PACHAMAMY (Matki Ziemi). Podobnie jak gornicy w Potosi.

Zachodze do jednego ze sklepow. Calkiem mila czarownicapozwala mi pstryknac pare foteczek. Za skromna oplata 5 boliviano – rzecz jasna. Demonstruje mi te wszystkie okropnosci. To jest lama, a to kondor, to jaguar a to flaki kota – opowiada znuzona. Potem probuje sprzedac mi jakies flaki w niewielkim sloiczku. Podziekowal.

Na targu nie sprzedaje sie tylko zwierzecych truposzczakow. Mozna sie zaopatrzyc w ziola, przyprawy, magiczne proszki i plyny, pazur nietoperza i skrzek wscieklej zaby. Nasiona i plyny na porost i znanik wlosow. Mozna tez zamowic zly urok na sasiada lub wyleczyc sie z glupoty (to ostantnie oczywiscie zmyslilem :)))

Stoje se i patrze se. AI – nowy film Spielberga. A tu napada mnie ekipa TV. Mila, ladna i trajkoczaca panienka (typ laski z MTV lub niemieckiej VIVY) prosi mnie abym sprobowal boliwijskich napojow i ocenil. Na tacy 6 kubeczkow. Lalunia podaje mi pierwszy z brzegu. ACTION! Kamera w ruch. Lala przedstawia mnie telewidza, potem wypijam ciecz. Smakuje jak guma do zucia – mowie – zadna niespodzianka. Potem drugi – o malo co nie spluwam w kamere. Smiech. Taaa.. padam ofiara jakiegos jajcarskiego programu (“Patrze Droza, Smiechu Warte, Panie Drozda idz pan w chuj z takim zartem” – Kaliber 44 cisnie mi sie na usta). Oczywiscie z rozbrajajaca szczeroscia wyrazam swoja opinie: smakuje jak gowno (como mierda). Prawdopodobnie zostane wypipkany w TV. Potem usmiech i pstrykam zdjecie calej ekipie. Kamerzysta wciaz filmuje. Zadnej litosci. Przydala by sie teraz jakas zagrycha – posmak w gebie straszetny. Pani prezenterka dziekuje mi i cmok w policzek. Przynajmniej to….

Czas spojrzec z gory na miasto. Pstryk Pstryk. Wspanialy widok, nad dolina goruje osniezony szczyt Illimani (6402m).

Wieczor. Yatsi jak zwykle. Tym razem z Holendrami. Z glosnikow leci Luis “What a wonderful world”. I rzeczywiscie. Mysle sobie- nie pracuje, krece sie po swiecie, kasy jeszcze starcza bo ekonomicznie zyje. Jest po prostu z a j e b i s c i e :)))

Nowe zdjecioweczki z ostatnich 3 tygodni.

SANTA CRUZ i TRINIDAD

DORZECZE AMAZONKI: Guayaramerin, Riberalta, Rurrenabaque

RIO MAMORE

ZAPRASZAM …..

PS:.
Wrzucilem nowa fotke na ONEPHOTO.NET

Siedze w luku bagazowym wojskowego samolotu lecacego z Rurre do La Paz. Nie mam pasow, obserwuje prace pilotow, ktorzy nawet pozwolili porobic mi pare fotek wewnatrz. Wspanialy widok zachodzacego slonca nad Andami.

Wlasciwie to mialem leciec rano. 11:30. Coz, zycie czasem jest trudne. W biurze TAM (Transporte Aereo Militar) powiedzano mi ze o 2:30. Lot zostal przelozony. Nie pozostalo mi nic innego jak pojsc na basen. Chlup. Gram z ekipa w Yatsi (kosci) i ciesze gebe do slonca. Muzyka klasyczna – jest uroczyscie, tropikalnie i kosmicznie. I ten dziwny ptak – mutant, koguto-tukan wielkosci malego strusia, lupiacy okiem na wylegiwujacych sie bialasow. Cudnie.

Przylaze z Nicole i Benem (Sud Afrika). Okazuje sie ze samolot se juz polecial, nie czekajac na nas. O 1:30. Who cares? Nikt, w calej wsi. Oczywiscie nic nie widza – pytam kolesia w biurze. Jego oczy mowia: O co ci kurewwa chodzi czlowieku? Nie trace czasu i w koncu okazuje sie, ze mozemy leciec popoludniowym samolotem.

45 minut i w koncu La Paz. Into the thin air. Brak tlenu, bejbe. 4500 El Alto – miasto, gdzie znajduje sie lotnisko. Ogromny plaskowyz otoczony bialymi szczytami gor. Slonce zaszlo. Bierzemy taxi. Dolar na glowe. Zjezdzamy w dol 500 metrow. Bienvenidos a La Paz – wita mnie zarzacay sie neon. I nagle buummm… wspanialy widok setek tysiecy swiatel w dole. La Paz. La Ciudad de Nuestra Senora de La Paz. Zalozone 453 lata temu przez Alonzo de Mendoze – kolejnego zadnego zlota, krwi i slawy konwistadora.

Hotel Austria – mile miejsce, w samym centrum. Nocna przechadzka. Setki ludzi, krece sie tu i owdzie. Mam rece w kieszeniach i kieszenie jak ocean. Dobranoc.

.-.—-.–.-.-..-.-.–.-.-.-.

jutro postaram sie uploadowac zdjecia…. jak znajde odpowiedni internet…
:_:._::..:-

i znalazlem :)))) patrz nastepny wklep

Jestem ciezszy o 10 kilo. Przesiakniety woda. Mam wrazenie, ze deszcz pada we wszystkich kierunkach, z dolu tez. Orlando (przewodnik) toruje maczeta droge dla pozostalej trojki (ja, Ivette & Caspar z Holandii). Nie odzywamy sie wcale. W glebi pewnie kazdy z nas mysli jak znalezc sie daleko, daleko stad. Mam dosc po 3 godzinach. Wszystko mokre (aparaty i minidisk bede suszyl przez najblizsze dwa dni). Dzungla jest wspaniala i przerazajaca zarazem. Pozwala zyc tutaj tylko nielicznym. Ja, ty, twoja siostra, starzy, sasiad, babcia, kumpel z lawki, szef czy burmistrz twojego miasta nie przezyli by tu tygodnia. Mimo, ze w lesie rosnie wszystko co do zycia potrzebne. Zbudujesz dom, wyzywisz sie, wyleczysz rany. Tylko wszystko trzeba umiec znalezc.

Orlando co jakis czas podchodzi do jakiegos z drzew. Glaszcze, dotyka, wycina maczeta kawalek i podaje nam do sprobowania, dotkniecia, powachania.

- To drzewo to kaczuk, bardzo cenne, tamto jest dobre na raka krwi, to na malarie – chinina. Podnosi jaki owoc, rozlupuje na pol i podaje. Sprobuj – zacheca. Zjadam polowe. Nowy samk w moim zyciu. To na potencje – dodaje Orlando i scina maczeta kolejna liane.

Idziemy dalej. Mokra zielen. Zielone pieklo. Drzewo rosnie na drzewie i pod drzewem. Nie widac zwierzat – oporcz malp skaczacych po drzewach. Czasem znajdujemy slady – tapira, pumy. Ptaki i insekty krzycza, mrucza, miaucza, piszcza, gwizdza. Kakofonia. Trafiamy tez na ropuche wielkosci malego psa. Napawa sie ulewa.

Park Narodowy Madidi – ogromny teren na polnocy Boliwii. Dom dla tysiaca gatunkow ptakow (10% wszystkich znanych na swiecie). Dotrzec tu mozna tylko na piechote lub canoe.

Mieszkam w obozie rozbitym o 300 metrow od rzeki. Baraki powleczone zielona siatka – wewnatrz proste prycze z moskitera. Da sie zyc. Komarow nie za wiele – rzeczy wisza na drzewie, buty tez. Wszystko mokre. Znakomita kolacje zjadam w samych majtach. Potem z ekipa miedzynarodowa gramy w yatsi – kosci.

Nocny marsz wzdluz rzeki – Orlando poluje na aligatora. Bestja ucieka.

Leze na pryczy. Tajemnicze odglosy, kroki, bzyczenie, turkot – wszystko na raz. Nie nagrywam na minidisk – wszystko wysiadlo. Minidisk dziala, ale baterie zamokly.

Nastepny dzien to samo. Marsz, wspinaczka, przedzieranie sie, probowanie drzew. Na szczescie w palacym sloncu. A moze na nieszczescie. Orlando znajduje dluga i mocna liane zwisajaca tuz nad przepascia. Fruu…. i juz lece 30 metrow nad glebokim parowem. Wspaniale:))

Wieczorem powrot. Miasto ciche. Wszystko zamkniete. Co jest grane? Narodowy spis ludnosci Boliwii. Na szczescie wszystko trwa tylko do 19:00.

Dzien nastepny. Totalny relaks. Rany sie zagoily, antybiotyki podzialaly. Pranie, sniadanko (wspaniale nalesniki z bananami za dolca). Hamak, hustawa, slonce i arbuzy. Jutro wylot do La Paz.

Bialy turysta jest zly. Bo goraco, duszno, piekielnie upalnie i pot splywa strumieniami. Bo slonce swieci za mocno, badz tez deszcz nie pozwala wyjsc z hostelu. Bo ciagle trzeba na cos czekac, bo czegos nie ma i nie mozna kupic. Jak tak moze byc? UnBOLIVIAble ! Bo trzeba wciaz pytac po 5 razy aby wyciagnac srednia, ktorych odpowiedzi bylo wiecej i wtedy dopiero sie tym kierowac.

Blondynka o czerwonej twarzy liczy czerwone krosty i plamy na nogach (sam takie mam). 47! wykrzykuje przerazona, krzywiac sie niemilosiernie. Hotel Tuichi. Tani, oblegany przez turystow. Siedze i slucham konwersacji znudzonych GRINGO. Wlasnie gringo. CO to wlasciwie oznacza i kogo mozna okreslic tym zwrotem.
“Green go home” wolali Meksykanie do Polnocnych Amerykanow, podczas wojny w XIX wieku. Stad ten zwrot GREEN GO – GRINGO.

W Ameryce Poludniowej kazdy bialy to gringo. Eres Americano? Gringo? pytaja mnie na kazdym kroku. Zaczynam sie na to wsciekac i powoli wyjasniam ze jestem z takiego malego kraju w Europie. A PAPA! dobrze ze im sie przynjamniej z kims to kojarzy.

W ciagu 2 miesiecy spotkalem tylko jedna osoba zaslugujaca na miano Gringo – a raczej gringa, bo byla to Maria z Californii.

Dalej przysluchuje sie rozmowie w hotelu. Wciaz narzekaja. Chca wrocic do La Paz, zjesc dobra pizze czy tez kurczaka i LODDDYY :))

To po co tu przyjezdzacie, jezeli tak wam sie nie podoba? – cisna mi sie slowa…

Jestescie najezdzcami i trza ta kulture brac taka jaka jest. Nie ma innego wyjscia. Czasem sam nie wytrzymuje i wkurzam sie – niektore rzeczy potrafia nawet najspokojniejszego czleka z rownowagi wyprowadzic. Ale co zrobic?

Nie dziwie sie Boliwiancom. Sa nieufni (szczegolnie ci z gor). Kupuje pomarancze u starej wiedzmy, ta mamrocze cos pod nosem gdy dziekuje i podaje jej 3 monety, a potem pytam o droge. Ona oczywiscie jej nie wie, nic nie wie, nie chce wiedziec i nie chce odpowiedziec.

Czego chce ode mnie ten gringo? Skad ci ludzie biora pieniadze aby przez rok jezdzic po swiecie, co z rodzina, dziecmi? Maja dzieci? Zony, mezow, dom? Ja mam 7 dzieci to wyzywnienia, a przez cale zycie siedze tu i sprzedaje te cholerne owoce. Mam na wode, chleb, ziemniaki, kurczaka czasem. Ser i mleko dla dzieci. A ten gringo chce mi jeszcze zrobic zdjecie! POszedl sobie, asio!

Bo co innego sobie moze pomyslec? Sa ludzie ktorzy probuja to zmienic. BYli tacy i beda. Co walcza o rownosc klasowa. Byl taki jeden. Zszedl tu, na boliwijskiej ziemi…

ERNESTO “CHE” GUEVARA DE LA SERNA

Przyszedl na swiat w Rosario, Argentynie, 14 czerwca 1928.

Lewak, socjalista, idealista z marksistowskimi zasadami. Lekarz, idol, gwiazda, astmatyk i trup. W NYC, Warszawie, El Salvador, Pradze, La Ciudad Mexico kupisz plakat, koszulke, zdjecie i tomik wierszy o nim. Znam przynajmniej 4 osoby co uwielbiaja swoja koszulke z CHE i nie piora ich, aby sie nadruk nie spartaczyl ( Minimal, prosze wstac ! a moze to nie ty? jak cos to mnie popraw, ale kupowales taka w Paryzu??)…. a Max Cegielski zapuszcza taka rzewna piesn w Radiostacji — Comandante Che Guevara….

Guevara wychowal sie w bogatej rodzinie, potem ksztalcil na lekarza i w imie idealow porzucil wszystko i zaczal podrozowac po Ameryce Pld. (MOTOCYCLE´S DIARES – to jego pamietnik z tamtych czasow… (znalazlem tez taki artyklu …. naprawde przerazajacy tytul….hheh)

Sprawowal rozne funkcje w komunistycznym rzadzie Gwatelmali a potem wraz z Fidelem Castro obalil rzad Batistuty na Kubie i zapoczatkowal rewolucjie, ktora z marnymi skutkami trwa tam do dzis…

Che staral nie wplatywac sie w rzadowo-polityczne klimaty. Wciaz szukal nowych drog. Zaprowadzily go do Arfyki, potem znow do Ameryki PLd. Ostatecznie osiadl w okolicy Santa Cruz (mieszkal w tym samym hotelu co ja 34 lata potem), gdzie prowadzil swoje partyzanckie dzialania.

8 pazdziernika 1967 roku zostal schwytany przez wytrenowane przez CIS boliwianskie oddzialy dyktatora Ortuno. Nastepnego dnia, w malej szkolce w La Higuera zostal stracony. W tym samym czasie na calym swiecie duch pernamentnej rewolucji mieszal sie z odjazdami hipisow. All you need is love. T. Leary eksperymentowal z LSD. Caly swiat palil slabiutka marijuane. Bill C. tez, ale sie nie zaciagal. Dzieci kwaity, dzieci smieci. Po Che przyszedl czas na innych – Hendrix, Morrison, Janis, Brain Jones. Byli ikonami popkultury. Taka tez ikona stal sie Che. HASTA LA VICTORIA SIEMPRE.

Ja mialem swojego Kurta Cobaina. O nic nie walczyl. Bo nie widzial sensu, zapewne. Dlatego moze pociagnal za spust…

———-

4 wrzesnia 2000 – rocznica zalozenia mojego bloga. Kondolencje prosze skladac imejlowo….

7:30 szybki dojazd na dworzec riksza – aby sie nie spoznic.
8:00 mial odjechac autobus. Mialo byc 15 godzin do Rurrenabaque. Mialo.

Ja do Rurre, Marcel do La Paz.

Pojazd nie ruszyl jednak ani o 8, ani o 9 czy 10. W Samo Poludnie – jak w dobrym westernie.

Ludziska powoli sie zbierali. Wydaje mi sie ze Leniwiec powinien byc w godle Boliwii. Potem przyjechala ciezarowka. 30 skrzyn w niebieskiej folii powedrowalo na dach. Nie wierzylem oczom. Zaladowali wszystkie plus bagaze 40 pasazerow (bylo tego sporo). Ogromne lozko, materac i rower na deser. Wszystko na dach.

W siodmym debowe stoly i szafy,

W osmym slon, niedzwiedz i dwie zyrafy

Maszyna ruszyla. Az byla wyzsza niz dluzsza, zerwala linie telefoniczna na stacji benzynowej. Znow dwie godziny w plecy. Policja, wyjasnianie, nikt nie poczuwal sie do winy. Generalnie mysle, ze winny byl wlasciciel stacji benzynowej – bo dzien wczesniej po pijaku hustal sie na drutach. A dzis druta pociagnal autobus… ;))

Znow w drodze. Z godziny na godzine ciemno-pomaranczowy pyl pokrywa twarze pasazerow. Ogolnie w autobusie FREAK SHOW. Gruba, 200 kilowa kobieta (klasycznie zlote zeby:)) a jakze) pozera niesamowite ilosci zarcia. Potem zapala papierosa i podaje go swoim 4 letnim synkom. Jej maz – boliwijski kowboj wyciaga gole stopy przed siebie. Nie wierze. Sa kwadratowe. Kowbojki o kwadratowych czubach leza na ziemi. Dzieciaki biegaja w kolko, czepiaja sie rak i krzycza. Autobus zatrzymuje sie co chwile. Chwila bolwianska – trudny termin….

Slowniczek:

ahora – teraz : czyli za jakis czas, moze do 15 minut
ahorita – za chwile: to 5 minut do 5 godzin
mas tarde – pozniej: generealnie oznacza ze na pewno nie dzis, moze jutro
manana – jutro: oznacza, spierdalaj, nie chce cie znac, nie chce cie widziec na oczy, szczegolnie jutro.

Po 24 godzinach dojezdzamy do Rurrenabaque. Marcel jedzie dalej. Spoko koles – jemy sniadanie i zegnam sie – szukam hotelu.

Rurrenabaque – sami turysci, az bialo od koloru ich skory. Ja jestem juz oczywiscie brazowy, heheh… Hotel – 20b. i ide do lekarza.

Z dwoch malych ranek, zdartej skory zrobilo sie cos wiecej. Wdala sie infekcja – upal, syfiasta woda i mam za swoje. No i ten przeklety motor – juz nigdy nie bede dawca nerki.

Lekarz jest naprawde spoko. Przebadal mnie, ogladnal rany, przepisal antybiotyki i kurcje 5 dniowa. Bedzie spoko, rzekl. Tak jak i z malaria. Chloroquina jest ok i jezeli nie mialem dreszczy ani innych takich , wszystko bedzie dobrze.
Zreszta malaria tu jest jak grypa – dodaje i mruga okiem.

Sprawdzam konto bankowe – udaje mi sie sprzedac jedno zdjecie do PRESSu (dzieki Hirek). Wiec zakupuje sobie za te pieniazki bilet lotniczy do La Paz – w samolocie wojskowym. Nie mam ochoty rozbijac sie kolejne 24 godzin w autobusie, szczegolnie kiedy spadl deszcz. Autobus moze tez spasc – w przepasc.

Na jutro zakupuje wycieczke 2 w dzungli. Obiadek, spotykam pare Angolow i szkota. BLablabla – gdzie byles, gdzie jedziesz. Sa zblazowani ale naprawde mili i sluza rada. Wskazuja na bandaze na rece i nodze – to ty dzis wjechales w drzewo na motorze??

- It wasn´t me :))) odpowiadam ….

W koncu po 7 dniach do Guayaramerin. 7 dlugich, krwistych nocy.

Wizyta w migraccion (aby przedluzyc se wizy). Koles w krotkich spodenkach wita mnie w drzwiach – Hola, amigo, como estas? – pot leje sie ciurkiem, jest parno i tropikalnie. Zar tropikow. Atmosfera ociera sie o szczyty lenistwa – koles przybija mi i Marcelowi piaczatke w paszporcie: 30 dias. Czyli moge sobie pobyc w Boliwii do 12 pazdziernika 2001. Ladnie, ladnie.

Siedze w knajpie. W ktorej nic nie serwuja. Zero zarcia – cale miasto oczekuje prezydenta Boliwii. Chrzanie prezydenta – ja chce jesc! W koncu nadjezdza. Pije piwo. Kolumna samochodow mija bar w ktorym siedze. Znuzenie.

Wieczor.

Oczywiscie tradycyjny spektakl w wydaniu boliwijsko – tropikalno – malarycznym. Kolko, koleczko. Motorki, motory – mlodociani boliwijscy DAWCY NEREK daja z siebie wszystko. Flirty, pogaduchy. Czerwone swiatlo – jak swiatlo..?

Wpadam na pomysl aby wynajac moto-riksze. Marcel przynosi 4 zamrozone browczyki i dolaczamy do widowiska. Wygodnie siedzac liczymy okrazenia. W koncu nasz drajwer staje. POkazuje na flaka. Ehh….

Spotykamy Julia z migraccion. Jest ze swoim kumplemm Cezarem. Jedza, gwizdza na panienki – wypijamy pol skrzyni piwka PACENA. Kolesie sie zarzekaja za najlepsze na swiecie – ze jak?:)))

Julio idzie do kibla – Cezar zwierza sie ze Julio powinien byl spedzic w wiezieniu 120 lat – za seks z nieletnimi chicami.
A ile tych lolitek bylo? – pytam. Diez – odpowiada Cezar, usmiechajac sie pod wasem. No comments.

Rzeczywiscie – panienki, mlodziutkie laseczki biegaja po placu. Hola, hola – wolaja na bialych gringo, usmiechajac sie zalotnie. Maja po 12-14 lat. Te starsze maja pewnie juz dzieci i nie moga po placu sobie pobiegac. No chyba ze mamusia przypilnuje.

Barka cargo wabiaca sie Don Humberto raz na dwa miesiace przemierza trase z Guayara-Merin do Puerto Villaroeal i z powrotem. 1312 km.

Caly stateczek sklada sie z dwoch czesci – pierwszej, napedowej i sypialnej i drugiej – cargo. W porze deszczowej, gdy poziom rzeki jest wystraczajaco wysoki moze przewiezc 450 tys. litrow benzyny. Taka mala bomba na rzece :))

ZALOGA

Razem 10 osob + pies + dwoch gringos (ja i Marcel). Mamy wiec – kapitana Fernando i jego grubasna zone, ktora trzyma caly biznes. Fernando sie w miedzyczasie opala i poluje na zolwie (o tym w dalszej czesci). Jest tez gruby przezywacz lisci koki i chudy przezuwac lisci koki. Gruby steruje statkiem a chudy siedzi w maszynowni, gdzie ogromny silnik Scania daje jak trza. Pies – o slicznym imieniu Viagra, szczeka na delfiny i buszujace na brzegu stworzenia. Kucharka Gloria zapodaje tluste potrawy. Dwojka dzieciakow – Maria (4 latka, corka kapitana i jak sie mozna domyslec, jego zony)) i Bebecho (6 lat, syn kucharki) to istne diably. Bija sie z nami, wyzywaja, smieja, szaleja i placza, jak nie moga czegos dostac. Cabrones. Kto jeszcze? Jest jeszcze koles o twarzy latynowskiego sprzedawcy kokainy, w okularach cobrach i nieodlacznym zwitku koki pod policzkiem – w zasadzie najbardziej w porzadku z nich wszystkich. Jest mlody byczek w przerwach w nic-nie-robieniu podnosi cementowe ciezary na dachu lodzi i podwozie z kopalnianego wozka. Jest tez wariat – starszy pan bijajcy sie rekami po glowie i dzwonijacy na posilek. 3 innych kolesie, ktorz nie wiadomo co robia, snuje sie jak duchy przez caly czas po pokladzie. To juz chyba wszyscy. Bede ich nazywal LUDZMI RZEKI.

DZIEN

Posilki – proste, 3 razy dziennie. Rybka (suszona, gotowana i smazona), kurka, ryz, kluchy, suchy ser, smazone banany, czasem zolw lub jajeczka zolwia. Do picia – woda z rzeki, API (chicha , napoj z kukurydzy, cynamonu, cukru – bardzo slodki, jak wszystko zreszta, dlatego ekipa nie ma zebow, lub ma zlote).

Dzien za dniem. Leze, czytam, pije wode i czekam na zarcie. Patrze na brzeg. Zielono i monotonnie. Woda brazowa, czasem pojawi sie jakis rozowy delfin dla urozmaicenia krajobrazu lub inna barka.

Rzeka dosc szeroka 300-500 metrow. Mnostwo ptakow, mozna wylukac kajmany, delfiny, zolwie, malpiszony.

Spojrzalem na mape – z Puerto Barador do Guayara-Merin jest 839 km.

Triumfo – 4 domy i ranczo. Fernando wymienia nielegalne jaja zlowi na kwasny ser. Robie zdjecia. Mala dziewczynka stojaca obok martwej swini, po raz pierwszy w zyciu widzi aparat. Osada znajduje sie o 4 godziny jazdy koniem od najlbizej wioski. Zero cywilizacji – zyja z tego co da im natura. Maja krowy, konie, swinie, kozy i sad owocowy. Rzeka daje im ryby.

Spogladajac na mape Amazonki mozna odniesc wrazenie, ze nikt tam nie mieszka. Blad. Zyja tam ludzie. W malych chatkach, nad rzeka. Co chwile mijamy jakas osade. Dwie chaty, palenisko, czolno na rzece.

POWOLNE ZYCIE ZOLWIA I SZYBKA SMIERC

Zolwie wodne w dorzeczu Amazonki sa pod scisla ochrona. Jednakze Indianie i ludzie rzeki je spozywaja. Ekipa przez pierwsze dni plywala po okolicy i zbierala zolwie jaja (sprobowalem jednego, tak sobie smakuje). Zapodali mi takze omlet. Potem sie dopiero dowiedzialem co to bylo. Jestem przeciw oczywiscie, lecz nie zmienie ich. Nie zmienia swoich przekonan, bo jakis Polak im to powiedzial.

Dzis rano robilem zdjecia. Z egzekucji. Krwawy spektakl. W nocy ludzie rzeki zlapali 7 duzych zolwi. Rano odrabali im glowy, rozcieli pancerze ze srodka wyciagneli tylko niektore jadalne czesci i odnoza. Jaskrawa czerwien zalala poklad. Dzis to bedzie nasz obiad. Co mam robic – w kwestii zarcia zdany jestem tylko na nich.

MORSKA NUDA, PANIE, MORSKA NUDA

Mija godzina za godzina. Jest nieprzyzwoicie goraca. Z trwoga oczekuje nocy. Przyjda wampiry i tajniacko wslizgna sie przez dziure w moskiterze. POd glowa trzymam spluwe. Nazywa sie OFF. FUCK OFF.

Nie wiem kiedy skonczyla sie woda mineralna. Teraz pozostaje ta z rzeki. Czasem wyciskam grejpfruta i robie miks.

Smaruje rany po wypadku. Ropa sie leje. Ale mam nadzieje, bedzie lepiej.

Ludzie z rzeki gubia sie w domyslach, kiedy dotrzemy do celu. Jutro wieczorem, za 4 dni, jeszcze dwie noce, pewnie z rana w piatek. Moze, moze. Morze, morze. Rzeka, rzeka. Poczucie czasu znakomite. Wszystko jest MANANA, AHORITA – co oznacza jakis czas w nieokreslonej przyszlosci. Generalni REJS w wydaniu w boliwijsko-polsko-niemieckim. Marcel cierpi na halucynacje i szuka swojego telefonu komorkowego aby zamowic piwko i pizze z PIZZY HUT. Wiesz stary, pamietasz meksykanska pizze? byla naprawde zajebista – przezywa mi nad uchem. Staram sie skupic nad tekstem. Pisze i czytam, hustajac sie w hamaku. Mala MAria przychodzi co chwile aby kapnac lub uszczypnac jednego z nas. Bebecho natomiast domaga sie abysmyn mu naprawili proce. Chcialby sie postrzelac trochu…

Manu Chao snuje sie z glosnika walkmana produkcji bolwijskiej. 24/7, caly dzien – znam juz wszystkie slowa na pamiec. Na walkmanie dwie najklejki: SONY i SUNNY. Uwielbiam podrobione nazwy: Dadidas, Panascanic, Toshuba, Timmy Hilfegger -takie kwaituszki widywalo sie w zyciu.

Dzien kolejny. Wedlug najnowszych obliczen i dlugich konsultacji z cala zaloga bedziemy za dwa dni.

Upal zabija. Po co wlasciwie istnieja komary. Jestem juz niezle pokasany. Mam nadzieje ze chloroquina da rade i obroni mnie przed malaria. Nadal odpoczywam, pisze. Czasem skok z 3 pietra statku w brazowe wody Mamore. Po drugiej stronie rzeki BRAZYLIA.

Plyniemy w nocy. W swietle ksiezyca. Przyjemny chlod. Ludzie rzeki ryzykuja oczywiscie – wszystko konczy sie prawie katastrofa – wpadamy na mielizne.

Dzien siodmy.

Zaloga prawie placze gdy sie rozstajemy… mala lodka docieramy na brzeg. Ufff…. mam dosc.

Dzien zapowiadal sie podobniez jak poprzedni. Chowanie sie przed upalem i czekanie na niewiadomo co…

W hotelu zabraklo wody. Upal. Klejace sie powietrze. Doprowadza mnie to do szalu. Internet szwankowal wiec nic sie zdzialac nie dalo.

W koncu wraz z Marcelem wpadlismy na szalony pomysl dorwac dwa motorki i pojechac do Los Puentes aby sprawdzic barke do Puerto Villaroel.

Wlasciciel wypozyczalni spal. Ocknal sie i nieprzytomny zaoferowal polautomatyczny skuter kawasaki za 10 boliwianos za godzine (1,3$). Spoko…. Nie przyznalem sie wprawdzie, ze na motorze jezdzilem po raz ostatni w I LO. OSA pozyczyl motorek na chwile. Skuter Samson to chyba byl. A teraz Osa siedzi w Paryzewie i tu na mysl przychodzi sentencja:

Co sie stalo z nasza klasa?

Motorek jest szybki. Marcel ma Honde. Dajemy wiec rady zapodajac i kluczac po tropikalnych ulicach Trinidad. Najswietszej Trojcy. Setki inny motorkow, cale rodziny na jednosladzie, ciezarowki, ludzie. Trza lawirowac. Spakowalismy plecaki i jazda. Maszyna szybka – da sie jechac 120. Droga do Los Puenetes na poczatku jest przyjemna. Ale w Puerto Barador robi sie syf. 3 kolory. Blekit, zielen, braz. Niebo, dzungla, ziemia. Dziury, wyboje, gesty zielony las. W Puerto Barador z trudem wjezdzam po waskiej desce na barke. Transportuja nas na drugi brzeg. Potem wyjazd dop gory po stromym, obsuwajacym sie, piaszczystym brzegu. Gaz do dechy, inaczej lezysz.

Zasuwam dalej. Momentami nic nie widze, kurz wlazi wszedzie. Motor nie ma zbyt dobrego zawieszenia. Przez wiekszosc drogi stoje a nie siedze. W pewnym momencie kompletnie juz nic nie widze i wjezdzam w dziure. Jechalem wolno ale i tak po chwili gryze piach. GLEBA. Nic sie na szczescie nie stalo. Tylko zadrapanie na nodze i rece. Prostuje kierwnice w dwokolowym zlomie i jade dalej. Motor ma jeszcze jedna durna ceche, przy startowaniu blokuje sie gaz i wyrywa go w kosmos. Eh…

Dojezdzamy do Los Puentes. W barze spotykamy dwojke Francuzow. Wlasnie przyplyneli z Puerto Villaroel. 8 dni na lodzi. A barka na ktorej plyneli plynie dalej (na polnoc, na granice z Brazylia). Gadamy z szefowa – gruba kobieta o zlotych zebach. Poczekamy, mowi, popijajac ciepla cole, odplywamy o 5:30.

Byla 2:30. Szybki poworot do miasta. Po drodze zabieramy starszych panstwa, jadacych na stopa. Gracias, senor, mowi dziadek, normalnie musimy isc 3 godziny, bo nie mamy pieniedzy na taxi.

Miasto – zakupy, oblewam sie jodyna. 16 litrow wody, moskitera i hamak, ktorego w koncu nie uzyje, bo za krotki.

Nie mamy kompletnie czasu, aby kupic owoce, ciastka, piwko etc. Taxi driver zawozi nas na miejsce. Znow wertepy, drewniany prom przez rzeke.

Placimy 150 bolivianos za osobe za caly rejs i wskakujemy na barke. Kolacja, zachodzi slonce, ludz rusza. Ponoc 5 dni. Bedzie wiecej. Caly tydzien na rzece. Lodz nie moze plynal w nocy, nie za bardzo widac, niski poziom wody i inne tam. Stajemy wiec 2 godziny po zapadnieciu zmroku. Skladam zmeczone cialo w hamaku, szczesliwym, ze nic sie nie stalo. W okolo nowe dzwieki, z krzakow, wody, z powietrza. Zasypiam…

“Welcome to the jungle, we got funny games”

- Guns n Roses

Taaa.. mamy zabawne gry, tu prawie w dzungli, w Trinidad. Jak na ten przyklad krazenie na motorach przez caly wieczor, wokolo glownego placu w miescie.

Dotarlem tu z ranca. Wazna sprawa w Boliwii. Targowac sie o ceny autobusow. Przychodzimy z Marcelem na dworzec w Santa Cruz. Dopadaja nas naganiacze. Ile do Trinidad? Tu pojawiaja sie rozne odpowiedzi, w zaleznosci od chciwosci. 50,60, 35, 25 bolivianos. Jak w kalejdoskopie.

Placimy 25. Tyle ile trzeba. Nasz upor, targowanie sie i obstawianie przy swoim nie doprowadzily do sytuacji w jakiej znalezli sie gringos w bialych adidaskach jadacy razem z nami. Po przybyciu na miejsce okazalo sie ze zaplacili 50b. Oczywiscie wezwali policje i stracili pewnikiem z 5 godzin z ich zywota, na biurokratyczna robote o 5 rano.

To samo bylo z taxi-motocyklistami w Trinidad. Krzycza 20, 10 za podwiezienie do centrum. Mowie, ok, 2 boliviano. Po chwili pedzimy po pustych ulicach miasta, tuz przed wschodem slona. Easy ridersssss…

Drzwi otwieraja sie. Setki najedzonych komarow wypada na zewnatrz, a zaspany recepcjonista wpuszcza nas do srodka. Pchanie niezbyt ladnie, ale klimat pisarsko-tropikalny.

Zostawiamy rzeczy i pedzimy po kolei po wszystkich wiochach gdzie mozna dorwac barke do Puerto Villaroel. NIestety – same Sokratesy – “wiem, ze nic nie wiem”. Nie wiem jak bedzie rowniez. Moze jutro bedziemy koczowac, czekajac na przeplywajaca barke. Ale rownie dobrze moze to byc za tydzien. Moze za dwa dni uderze autobusem do Rurrenabaque, jezeli barki nie bedzie. Tam tez dzungla, ale potezniejsza…

Znow zmogly mnie tablety. Nie wiem co mnie wczesniej wykonczy, malaria czy ta cholerna chloroquina. Zmeczony upalem, zapachami zasnalem na 4 godziny.

Glowny w plac w miescie. Miejsce adoracji ze strony maloletnich boliwianek. Smichy, chichy, setki pytan, telefony. Tak bylo wczoraj w Santa Cruz…. a dzis? hehhe…. z tego co widze to tu raczej trza miec motorek i zasuwac dookola placu – pewnie z 50% malzenstw tego miasta poznalo sie w ten sposob – jezdzac i flirtujac ;)))

———————–
A teraz cos zupelnie z innej beczki….

TATO !.- wszystkiego najlepszego z okazji urodzin !!

Boliwia to nie tylko TYBET OBU AMERYK, piekne gory, egzotyka, kolorowe stroje Indian, Salar de Uyuni, Tititaca, La Paz czy dzungla.

Boliwia to narkotyki. Przede wszystkim KOKAINA.

Mama Coca jest corka Pachamamy – matki ziemi. Jest darem dla ludzi, aby ci mogli chronic swoje domy, ziemie, plony, rodzine przed ZLEM. Quechua i Ayamara zwykli poswiecac liscie koki podczas zniw, pracy w kopalni czy bodowy domostwa.

Koka jest uprawiana na wysokosci 1000-2000 mnpm w regionach Yungas i Chapare. Paranascie lat temu rzad amerykanski skumal ze wiekszosc kokainy, ktorej ziomkowie uzywaja do pudrowania sobie nosow, pochodzi z Boliwii. Wyslal DEA (Drug Enforcement Agency), aby zbadala sprawe. USA zaoferowaly Boliwii 2000$ za kazdy zniszczony hektar uprawy. Pertraktacje trwaly, niektorzy chlopi sie zgodzili, zainkasowali kase i … przeniesli uprawe w inne miejsce. Tymczasem cartele narkotykowe wzrastaly w potege. Oczywiscie sprawa nie jest rozwiazana do dzis – i pewnie nigdy nie bedzie rozwiazana…

Liscie koki sprzedawane sa na kilogramy na kazdym targowisku. Indianie zuja codziennie od 30 do 35 lisci. Mozna tez pic mate coca (pijam:)) – ponoc wzmacnia sily i pozwala przezyc na duzej wysokosci.

Wczoraj siedzialem na glownym placu razem z Marcelem z Niemiec. Pilismy browca i nicnierobilismy. Policja krazyla wszedzie. Potem przysiadla sie do nas jedna laska, ze swoim kolesiem, ktory byl jej – jak to okreslila – solamente amigo. Plaplala o anakondach, komarach, potworach, imprezach, swojej rodzinie. Potem temat zszedl na narkotyki. Okazalo sie ze na placu przesiaduja rowniez banda kolesi z farbowanymi wlosami, szerokich spodniach i kolorowych pilkarskich koszulkach. TO DILERZY. Dzialka kokainy kosztuje 10 b. ( nieco ponad dolca). Marijuana jest drozsza. Jak sie wyrazila panienka – nazwijmy ja Esmeralda (zapomnialem imienia) – wszyscy GRINGO biora tu kokaine, ale wy nie jestescie gringo, jestescie z Europy….

No ladnie – przynajmniej nie jestem gringo – ale za to jestem Albino. Pieknie. Brakuje mi jeszcze czerwonych oczu.

Wchodzimy do baru. MTV z kaset video zapodaje rowno. Mlodziaki boliwijskie dra mordy. Cypress Hill, Linkin Park, Limp Bizkit, Guns´n´Roses, The Doors. Cokolwiek. Wszystko co jest amerykanske jest piekne. Biale stroje swiecia sie we ciemnosci. Pewnie biala kokaina tez.

Jeden z kolesi pyta – amigos.. du ju lajk kokaina?

Oczy mu sie blyszcza. Wyglada jak diabel.

Nie, nie – my tylko piwko.

Zmykamy stamtad – nie chcialbym sie znow wpierdolic w cos tak jak w Brazylii. Rozumiem wiezienie w Rio de Janeiro, ale w Boliwii?

Napisal bym ksiazke “100 lat ciezkich robot” – idac za Marquezem… ;))

—-

dzis jade do Trinidad. Potem splyw barka (jak sie uda zlapac jakas tania – najlpesza ponoc wojskowa, lub cargo) do Puerto Villaroel. Nastepnie Villa Tunari, Cochabamba, La Paz, Park Narodowy Madidi w dzunglii, Lago Tititaca i sam nie wiem co jeszcze. Kupilem za 3 dolce Lonely Planet BOLIWIA – wiecej szczegolow, jest co czytac, zaplanuje. Poza tym czuje sie dobrze – musze sie powtarzac – widze ze niektorzy doglebnie analizuje wszystko co pisze :)))) hehe…. niedlugo zaczne pisac bzdury wysssane z duzego palca u nogi – taki maly experyment….

Obudzil sie wczesnie. Tym razem obylo sie bez nocnych koszmarow. Dwie ostatnie noce snil paranoidalne sny. Wsadzil leb pod prysznic, umyl zeby. Zielone jablko na sniadanie. Troche na pale wladowal rzeczy do duzego plecaka i malego. Hotel byl za drogi – znalazl drugi, dwa razy tanszy. Wprawdzie bez cieplej wody. Maly pokoik, lozko, krzeslo, lampka, w oknie siatka chroniaca przed komarami.

W dwoch pokojach obok ulokowali sie artysci malarze. Czy pija absynt? – nie wiedzial, ale pokrywali papier akwarelami z szalenstwem w oczach. Nie odpowiedzieli mu na przywitanie.

Otworzyl brudny czarny plecak (pamiatka po niedawnej wizycie w kopalni srebra) i wrzucil co nastepuje: dokumenty, zeszyt, przewodnik, 2 aparaty…

Tradycyjnie odwiedzil Internet – 2 razy dziennie – rano i wieczorem – nalog i koniecznosc – tak mu sie przynajmniej wydawalo.

Zaburczalo w brzuchu, dosc glosno, aby nie mogl tego zauwazyc. Tuz obok byla knajpka. Serwowali wlasnie amuerzo – lunch, za 5 bolivianos. Zupa z kawalkiem kosci kurczaka – rzecz raczej tlusta, lecz pozywna. Na drugie, kurczak, ktory mial byc pikantny (lubil zjesc ostro) i kupa ryzu.

Miasto. Santa Cruz. Swiety Krzyz. Mial w planach robienie zdjec zebrakom pod kosciolem – aczkowiek wydalo mu sie to efekciarskie, banalne i glupie.

Zniszczona kobieta z malutkim dzieckiem przyssanym do duzej piersi wyciagala reke i cicho prosila o monete. Moze nawet nic nie mowila. Mala dziewczynka (jedno z 4 dzieci zniszczonej przez los kobiety) przylgnela mu do kolan. Patrzyla prosto do gory. Trzymal w reku aparat, latwo i szybko mogl zrobic jej zdjecie. Zamiast tego dal jej 1 boliviano. Rzekl do matki – w porzadku, dam ci pieniadze, ale pozwol zrobic mi zdjecie tobie i twoim dzieciom. Kobieta skrzywila sie i powiedziala, ze za 10b. Nie zgodzil sie. Zdjecia i tak byly by nieprawdziwe. Wyrazalyby tylko czekanie na 10 bolivianos. Nic wiecej. Poza tym nie czul sie z tym dobrze. O wiele lepiej wychodza zdjecia ludzi pracujacych – pomyslal. Zostawil rodzinie 1 monete. Starczy na chleb.

Wlasciwie jaki to mamy dzis dzien ? Przypomnial sobie o urodzinach Taty – za dwa dni. Za dwa dni to nie wiadomo czy bedzie Internet w okolicy. Pognal wiec do kafejki i wysmazyl krotki list z zyczeniami.

Powietrze bylo przejrzyste, lecz slonce dawalo coraz bardziej, wiec ulice opustoszaly, lecz nie Mercado – targ miejski.

Kolorowe stragany, grube wiedzmy siedzace tuz na ulicy. Zjadl kawal ananasa i spozyl orzecha kokosowego, zmagajac sie potem dlugo z miaszem. Przygladal sie tej apokalipsie – tony pieknych smieci, autobusy i ludzi wskakujacy-wyskakujacy prawie w biegu i dzieciaki proszace o LA PLATA, SENOR…

Targ odrzucal, przyciagal, fascynowal, napawal smutkiem i obrzydzeniem. Bylo to jednak najtansze miejsce w miescie.

Plac glowny. Leniwe leniwce wspinajace sie po okolicznych drzewach. Centymetr na godzine. Najlepsze miejsce aby obserwowac ludzi, sprzedawcow coli, gitar, lodow i chipsow domowej roboty. Patrzyl – wspaniala strata czasu.

Zwiedzanie miasta samo w sobie przestalo miec dla niego sens. Coz z tego, ze zobaczy kosciol z 1659 roku lub oltarz z 17?? ….
Nie mialo to wiekszego znaczenia. Wazni byli ludzie i atmosfera.

Wieczor. Wzial krotki prysznic i znow ruszyl na miasto. Pizza, piwko. Dobrze wypelnia. Slonce zaszlo. Dzien sie konczyl. Jutro nastepny – ale kompletnie inny – mial przynajmniej taka NADZIEJE.

Noc byla ciezka. Autobus zepsul sie gdzies w srodku Boliwii, na drodze pomiedzy Sucre a St. Cruz. Zachrubotalo, zaskrzypialo i stanal. W srodku rzeki. Musze dodac ze niewiele jest normalnych drog w Boliwii. Siedzialem w autobusie 18 godzin po wertepach, na skraju przepasci, poprzez strumienie….

3 godziny chlopaki naprawiali autobus, wyciagali go zrzeki, az zasnalem. Obudzilem sie na miejscu. Santa Cruz. Tym razem poruszam sie z malzenstwem z Australii i Marcelem z Niemiec. Miasto gorace, na skraju dzungli polozone. Drugie co do wielkosci w Boliwii – milion luda. Aczkolwiek nie da sie tego zauwazyc. Zycie plynie spokojnie, w czasie sjesty ludzie spia na ulicach, lawkach, gdzie popadnie. Niektorzy nie wytrzymuja i popadaja w szalenstwo – jak ten mlody czlowiek, co rozebral sie w centrum miasta i zaczal krzyczec: YO QUIERO SALVAR THE WORLD (mieszanka angielsko hiszpanska – CHCE OCALIC SWIAT). W koncu po dlugich pertraktacjach odmowil ubrania sie – wiec go aresztowano.

Cieplo, goraco, spozywam wode mineralna, nie wiele jem. Aha i wiadomosci dla tych co mysla, ze oszalalem: TO NIEPRAWDA. jheheheehhe….

W koncu znalazlem internet z USB i CD i wrzucam zdjecia:

POTOSI – czyli kopalnia srebra, impreza w domu Pedra i pare widoczkow na miasto.

Tabletki. Kupilem ich sztuk 40. Kosztowaly grosze. Chinina. Za 40 bolivianos (6$). Hecho en Cuba, La Havana. Wczytalem sie w instrukcje uzytkownika – 2 na tydzien przed przybyciem w strefe malaryczna, potem 2 kazdego tygodnia pobytu oraz 2 przez 2 tygodnie po pobycie. Ladnie. Zapodalem sobie 2 dni temu. Pierwsza noc minela bez bolu. Normalnie klasycznie, bez objawow depresyjnych.

Ludzie bioracy LARIAM lub inne leki antymalaryczne maja z reguly depresje i koszmary – ponoc przez pierwsze dni. Myslalem ze mnie to raczej nie dosiegnie. Nic z tego. Ostatnia noc byla dramatyczna. Twarze, ludzie, przyjaciele, trupy, kosmici, film s-f z brazylisjka opera mydlana pomieszany i zielone marijuanowe lamy. Obudzilem sie o 12. Z trwoga wyszedlem na ulice. Slonce mnie oslepialo – ciemne okulary bez filtra UV zakupione w Paragwaju za dolca okazaly sie medykamentem. Balem sie jak nie wiem co. Niedziela. Wszystko pozamykane. Chcialem sie napic jakiego wyjebistego soku na mercado. Nic z tego. Dzis oferujemy kurczaka i frytki, senor. A… i podrobke cocacoli.

Zataczalem sie po Sucre. Po czystych ulicach. Bez skladu i ladu. Piekne koscioly i budnyki. Wchodzilem do kawiarenek internetowych. Muy lento? – si si , muy lento (tak, tak, bardzo wolny). Nie moglem otworzyc poczty ani niczego, nawet stron amerykanskich. Wzmoglo to moja chemiczna depresje. I glod.

Chinska knajpa. Nie wiem czemu, ale mam wrazenie ze Chinczycy to idoci. Rozumieja hiszpanski, ale chyba ich mozg inaczej przetwarza dane.

- Hay pollo picante? (jest kurczak na ostro?) – pytam zoltego gbura.

- No, no, senor, no hay… – odpowiada ten spogladajac na pokryta tluszczem cerate zalegajaca na stole.

- ehhh…. no jak to? przeciez widze to waze z papryczkami, salasa i wszystkim co bylo tak ostre, ze moglo by wypalic dziure w niejednym podniebieniu…

- no, tak -oczywscie, senor – zaraz bedzie kurczak na ostro – rzekl ten.

Nie poprawilo mi to humoru. Uderzylem na glowny plac w miescie. Spotkalem Erana z Izraela (jechalem z nim w autobusie do Sucre). Czesc stary, co tam.
Niiiic tam – odrzekl – Snuje sie.

Oczywiscie wdalismy sie w dyspute o holocauscie i MAUSIE, skinach, Indiach, commodore 64 i pieknych kobietach z Izraela.

Siedzac bez ruchu, odganialismy pucybutow, gapiac sie na kolesia ktory pila spalinowa tworzyl rzezbe w ogromnym pniu drzewa.

Wieczor.

Knjapa internetowa. Rzeczywistosc cybernetyczna dziwnie spowolniona. Zapodalem ICQ (udalo sie, o dziwo). TGPLAYER i CHLIP chyba cierpia na bezsennosc wiec zamienilismy pare slow. Maile, gazeta.pl, onephoto, blog.pl, prawda, …. ide sie napic piwka

Ojciec Pedra – gornik – zmarl rok i jeden dzien temu. Przez caly ten czas rodzina ubierala sie na czarno- zaloba.

Po wizycie w kopalni, cala bande zaproszono na impreze do domu Pedra. Minal rok – czarne szaty zostaly zrzucone.

Po przybyciu na miejsce – powitano nas napojem zrobionym z fermentowanej kukurydzy – CHICHA. Smakowalo to to wyjatkowo paskudnie, mimo to wychylilem az dwa plastykowe kubeczki. Katem oka spogladalem na Astrid i Lise – konspiracyjnie wylaly ustrojstwo do ogrodka. Zapilismy chiche od razu czyms mocniejszym – o wiele mocniejszym – czyms co zabilo wszystkie bakterie we mnie plywajace.

Przywitalem sie z wdowa – miala konfetii we wlosach, kolorowe szaty i 150 cm wzrostu. Zgodnie ze zwyczajem tu panujacym przypialem jej banknot 5 bolivianos do chusty.

Cala brygada (ja, Astrid, Fred, Lisa, Marcel, Robert i jego australiska zona) weszla do sali gdzie odbywala sie impreza. Goscie (okolo 50 osob) rzucali zaciekawione spojrzenia, usmiechajac sie pod nosem. Mezczyzni byli pijani. Policzki wypychaly im liscie COCA. Po katach spozywali 96% alkohol. Kobiety – szersze niz wyzsze – siedzialy w kapeluszach. Wygladaly jak czarownice – BRUJAS. Dzieciaki biegaly – dotykaly wlosow pytajac w kolko: Como estas ? hOLA!

Potem tance – szalone – wiedzmy ruszyly stare tylki i zaprosily nas do tanca. Kolesie belkotali: Polaco, mi hermano (Polak, moj bracie) :)) Jeden z nich, wyjatkowo pijany, opowiadal mi o swoim zyciu, ze wkrotce umrze, bo za dlugo wdychal azbest w kopalni. Potem calowal nas po dloniach. EHhh…

Potem znakomita uczyta – smazone ziemniaki i banany, kurczak i salata. Znow chicha i alkohol. Impreza jeszcze trwala – my wrocilismy do hotely. Niezle doswiadczenie.

Dzien nastepny.

Obudzily mnie szalejsce dzieciaki wlascicielek hotelu. Spakowalem sie, autobus do Sucre. Spotykam Roberta i jego zone (kurde , zapomnialem imienia) oraz kolesia z Izraela. 3 godzinki i jestemy na miejscu. Standard – transport z dworca, hotel, potem wypad na miasto.

Scure – jedna z dwoch stolic Boliwii (dwie stolice to chyba lepiej niz jedna ;)))

Ladne miasto – galerie, kanjpki, temperatura 30 stopni, sloneczko i drzewa, ktorych mi brakowalo. Wlocze sie jak zwykle… i nie moge znalezc kompa z USB, aby podlaczyc cyfraka. Moze jutro…

Dostalem gumofilce, robocze spodnie i kurtke, specjalna latarke z bateria wiazana na pasku, ktora przyczepilem do zoltego gorniczego kasku.

Buty numer 42 byly o 2 numery za duze, wiec zapodalem gumiaki nr. 40. Spoko. Cala banda (12 osob: Niemcy, Francuzi i jeden Polak i rudobrody Australijczyk) wygladala jakby wrocila z kopalni a nie dopiero tam jechala. Wszystko bylo na maxa brudne, zablocone i smierdzialo czyms dziwnym. Potem sie okaze dlaczego.

Przewodnik zaprowadzil nas do sklepu dla gornikow. Do wyboru do koloru: dynamit (boliwijski, paruwianski i najlepszy argentynski), rekawice, papierosy, alkohol 96 procentowy. Gornicy spozywaja go w pierwszy i ostatnio piatek miesiaca – w kopalni – oddajac czesc bogu podziemi, czasem tez sprowadzaja lame na dol, i swiezutka krwia polewaja sciany tuneli – aby bylo mniej ofiar ludzkich. Pieknie co?. Oprocz tego do kupienia sa latarki, czekolada, batoniki, lopaty i tysiace innych rzeczy.

Zakupuje paczke fajek, czekolade i cos co sluzy im jako paliwo do starodawnych latarek. Dostana to w prezencie.

Jedziemy. W gore, po totalnych wertepach. Dymi, huczy, ciezarowki mijaja sie na niesamowicie waskiej drodze. W koncu kopalnie. Przed wejsciem do szybu – lepianki zrobione z blota i kupy lam. Umorusane dzieciaki biegaja w tam i z powrotem. Kobiety – zony i kucharki z nieukrywana ciekawoscia spogladaja przez na wpol uchylone drzwi.

Zapalamy latarki i wchodzimy do srodka. Kopalnia srebra – sprawila ze Potosi bylo najbogatszym miastem Ameryki Poludniowej, 200 lat temu. Tu, w szybach Cierro Rico zmarlo 8 milionow ludzi w ciagu 300 lat. Tragiczne, ale jak pomyslec ile osob na swiecie nosi biuzuterie zrobiona z bolwijskiego srebra – robi sie jeszcze bardziej ponuro i smutno na duszy.

Grube belki podtrzymuja strop. Robi sie coraz cieplej i cieplej. Coraz wyzej (4500m) a strop obniza sie z kazdym krokiem. Wale glowa w strop, az milo. W koncu spotykamy pierwszych gornikow. Pchaja ciezki wozek. Witaja sie i pytaja czy mamy cos dla nich. 96 procentowy alkohol wedruje w rece ucieszonych katorznikow. Zarabiaja 1,5$ dziennie, pracujac po 12 godzin czasem. Raz w tygodniu (w sobote) moga pojsc to prywatnej kopalni i wydobyc co im sie podoba. Znajduja sie tam lepsze poklady cyny, cynku, brazu i srebra. Moga tego dnia pracowac 24 godziny. Czasem dochodzi jednak do konfliktow pomiedzy roznymi grupami gornikow. 2 dni temu doszlo do strzelaniny, przyjaciel jednego z naszych przewodnikow lezy teraz zmasakrowany w szpiatalu (widzialem zdjecie na pierwszej stronie lokalnej gazety w Potosi). Dzieki turystom dostaja 15% od agencji turystycznej KOALA (prowadzonej przez bylych gornikow) oraz prezenty od gringos. Jednakze sezon trwa tylko 4 miesiace – w porze deszczowej nie maja co liczyc na turystow.

W koncu rozdzielamy sie. Na dwie grupy. Nasz przewodnik od 4 lat pracuje w KOALA. Wczesniej przez 3 lata byl gornikiem, potem mial wypadek i zaczal pracowac dla agencji. Mowi ze jest szczesliwy – niezle zarabia i pewnie zmarl by w wieku lat 45 gdyby wciaz pracowal. Taka jest bowiem srednia zycia. W kopalni pracuja nielegalnie rowniez dzieciaki. Zaczynaja gdy maja 8 lat – sluza jako przynies-pozamiataj. Srednia zycia w tym przypadku 32 lata. Koszmar.

Robi sie coraz goracej. Dziwny zapach unosi sie w powietrzu – to arszenik i azbest. Azbest w polaczeniu z powietrzem sprawia ze temperatura wzrasta – do 45 stopni celsjusza.

Siedzimy przez ogromna figura bozka (opiekuna kopalni) zrobionego przez gornikow. Tu wlasnie spozywaja alkohol i oddaja lame na krwawa ofiare.

Potem schodzimy 20 metrow nizej. Przewodnik mowi do mnie idz pierwszy. Z poczatku nie wiem wlasciwie gdzie mam isc. Omiatam snopem swiatla mojej latarki najblizsza mi okolice. W koncu zauwazam waski (40-50 cm) przesmyk w scianie. Sciagam plecak z aparatami i woda. I zaczynam sie czolgac. 10 metrow i zsuwam sie do wiekszego pomieszczenia. Za mna reszta. Idiemy waskim korytarzem, po kolana w wodzie i blocie. Pol zalewa mnie na maksiora. W koncu widzimy srebro. Waska smuga srebra jest ledwo widoczna w swietle latarki. Nic to – idziemy dalej. A raczej wspinamy sie. Wpierw drabina, potem jeden krok (dwa kroki i jestes martwy – przepasc 20 metrow w dol) i nalezy skrecic w prawo, aby mozolnie wspianc sie 40 metrow w gore. Chwytam sie jakis kabli, slisko jak cholera. W koncu lewdo zywy docieram na gorze. Na tej wysokosci brak tlenu, a co dopiero wewnatrz gory, pelnej trujacych oparow.

Po pol godzinie wychodze na powietrze. Zasyfiona industrilana okolica wydaje mi sie piekniejsza niz wczesniej. Szaro. Oskubany pies goni lame, ta z trwoga ucieka poniezej pagorka skubiac nieistniejaca trawe.

Dla gornikow ta kopalnia to cale zycie. Mowia ze nie zamienili by tej pracy na inna. Mimo ze tak malo zarabiaja i codziennie ryzykuja zycie… ZYCIE.

—-
a propos ZYCIA – dolaczylem do akcji dolacz i ty :))

POTOSI – zalozone w 1545 roku, na wysokosci 4070m. Pod koniec XVIII wieku bylo to najbogatsze i najwieksze miasto w Ameryce Poludniowej, dzieki kopalniom srebra. Miasto piekne i tragiczne zarazem. W ciagu 3 wiekow zmarlo tu okolo 8 milionow robotnikow !!! W wiekszosci niewolnicy z Afryki i Indianie. Usmazyli sie, zagazowali na smierc w trujacych oparach chemikalii lub z glodu i nedznych warunkow.

Dalej jade z ta sama ekipa co wczesniej (razem 5 osob). Meczy mnie to coraz bardziej. Noc w autobusie. 8 godzin po bezdrozach Bolwii. Tlok, ale nie skarzylem sie – zrobilem sobie 7 godinna medytacje – spac sie nie dalo. 2:30 rano – Potosi. ladujemy sie w taksowke za 15 bolivianos (wychodzi po 3 boliviano na leb). Razem 7 osob. My, taksowkarz i jego totalnie najebany pomocnik. 10tki pijanych kolesi zatacza sie po calym miesicie. Pomocnik belkocze i mamrocze. Taxi jest na maxa odjechane. Wyglada na to jakby chcieli polaczyc dwa systemy: wyspiarski i europejski. Deska rozdzielcza jest po prawej stronie a kierownica po lewej. Naprawde niezly schiz.

Hotel – ma z 300 lat. Mozna by bylo krecic horrory. Do 5 rano czytam PASJE ZYCIA. O 12 podbudka i wynosimy sie do innego lepszego i tanszego hotelu ale zdala od centrum.

Bolwianskie flaki na MERCADO (targ). Niemiec prawie zszedl jak mu powiedzialem co to jest.Dlugie czarne wlosy kucharki potegowaly wrazenie…

Miasto…. chodze, wlocze sie, podziwiam. Pije Mate Coca (pseudo herbatka dla uzaleznionych od kokainy narkomanow – ponoc pomaga na duzej wysokosci – a po powrocie do Polski wynik testow na kokaine bedzie pozytywny)

Jutro kopalnie srebra – nalezy zabrac liscie kokainy, cukierki i papierosy dla gornikow. Wciaz pracuja jak w XVIII wieku. Ale to juz nastepnym razem.

Pedzimy przez pustynie terenowa Toyota. Ja, Marcel & Lisa (Niemcy), Fred & Astrid (Francja) oraz Elias (kierowca) i Justina (kucharka). Za 70$ 3 dni na piustynii.

Odprawa na granicy Chile-Boliwia (4600m). Przerazliwe zmino, zakapturzeni urzednicy, zartuja cobie caly czas. No i chyba nie umieja liczyc. Zaplacilem 15$ za 3 osoby (wjazd do parku narodowego). Mowie do kolesia ze reszta dla mnie to 35$. Ten wyprobowal wszelkie kombinacje ze swoimi pieniedzmi i ni cholery nie udawalu mu sie wydac mi reszty. W koncu zabralem mu plik dolcow i sam sobie wydalem 35$. Hombre byl mi chyba wdzieczny…

Pare rzeczy bedzie niezmiennych podczas nastepnych 3 dni: slonce i ksiezyc, nocne niebo biale od gwiazd, przerazliwe zimno, smarowanie sie kremem chroniacym przed sloncem, piach, snieg, srednia wysokosc 4000m, sol, gejzery, wulkany i zmieniane opony w samochodzie.

Pod wieczor pierwszego dnia docieramy do Laguna Colorada. W tym przypadku natura najadla sie za duzo LSD. Czerwone jezioro setki rozowych flamingow, zolta trawa, szare bloto i tumany wrecz srebrnej soli wzniecane przez szalejacy wiatr.

Choroba wysokosciowa juz daje sie we znaki. W moim przypadku bylo to tylko pol godziny bolu glowy. Reszta cierpi.

Jemy kolacje w baraku. Mam wrazenie ze jestem na innej planecie – w stacji badawczej. Nie ma Francuzow. W pewnym momencie wpada Astrid, sapiac i belkoczac probuje wytlumaczyc. COS. Leb mnie boli nic nie rozumiem. Ale MArcel i Lisa chyba tak. Astrid bierze ode mnie 10$ i prawie placzac zmyka. Po 15 minutach dochodze ogolnie do siebie (2 aspiryny). Okazuje sie ze Fred gdzies zginal, Astrid spanikowala i wynajela samochod terenowy aby go znalezc na tym smiertelnym pustowiu. Zapada zmrok a temperatura spada. W nocy bedzie minus 20 na zewntrz.

Zajadam sie zupa z ryzem i w pewnym momencie wchodzi jak zwykle zadowolony z siebie Dudu (tak Astrid nazywa Freda). Byl na spacerze. Prawie sie zgubil, potem sie potknal o szkielet konia i wtedy sobie uzmyslowil ze moze byc zle. Jak sie dowiaduje o wszystkim, wynajmuje nastepny samochod i jedzie szukac Astrid. Niezly cyrk – jak w durnej francuskiej komedii tragicznej. Justina (kucharka) zartuje ze za chwile wszyscy pojada sie szukac… Niestety nie mam dobrych wiadomosci dla tych zadnych krwi – wszystko sie konczy – Api Endem :))

Noc. Barak. Ludziska ciezko sapia. Szczelnie zamknieci w spiworach. jakies 20 osob w jednej sali. Charcza, smarkaja. Niezawysoko?

Dzien drugi.

12 godzin przez pustynie. Elias raczy nas swoja kolekcja kaset: greatest shits z lat 80tych, bolwianska klasyka, The Beatles i niesmiertlene Scorpions. Wind of Change miesza mi sie z Hotelem California. Potem Lisa zapodaje Massive Attack. Swietnie sie tego slucha na tych bezdrozach. W nocy docieramy do jedynego wiekszego miasta – Uyuni. Mrok, kurz i dziurawa droga. Jemy kolacje w domu Eliasa a potem do hotelu. Zmino. Czytam PASJE ZYCIA przy swieczce. Zasypiam

Dzien Trzeci.

Salar de Uyuni. Najwieksze slone jezioro swiata. Na wysokosci 3653m. 12000 km kw. Plyniemy a raczej jedziemy na Isla de los Pescadas (Wyspa Ryb – nie ma zadnych ryb, ale wyspa z daleka wyglada jak ryba).

Po drodze Hotel w calosci zrobiony z soli. Mistrzostwo swiata. Zagladam do srodka. Slone lozka i fotele. Wszystko. Doslownie. Ukradkiem lize sciane – aby sie upewnic.

Oczy bola od tej bieli. Trafiamy na ewenement – pewna czesc jeziora pokrywa 10 cm woda. Jest pieknie. Teraz reczywiscie plyniemy. Isla de Pescadores – kaktusy i male podobne do szynszyli – vizcache.

Powrot. Tym razem na dachu. Samochod pedzi 80km/godz. 4 osoby na dachu, bialo, pieknie. Prawie umieram z zimna.

Ostatni punkt wyprawy. Cmentarzysko starych pociagow. Zajebista atrakcja turystyczna. Zdjecia – kiedys. Za miesiac.

Dzis wyjazd do Potosi. o 19 mam autobus. Jeszcze jade z Francuzami, ale trza bedzie ich pozegnac :)) raczej. Czasem przeciez nie mozna sie we wszystkim porozumiec… no ni?

Santiago – miasto raczej nie zaskakuje. Sam juz nie wiem czego mam wymagac od tych wielkich miast. Moze wcale do nich nie jezdzic?

Centrum – jak wszedzie. Wielki plac, setki ludzi, wariaci, znuzeni dniem osobnicy spiacy na lawkach i rogrzewajacy swoje kosci w promieniach zimowego slonca. Naganiacze, zapraszacze, sprzedawcy wszelkiego dobra i zla, panienki pedzace do pracy, szkol, stukajac obasami przyciskajac do piersi jakies papiery. Slodkie :)

Lepiej jest ominac centrum – wsiasc w metro i wybrac sie na wloczege po innych dzielnicach. Bellavista – stare domy, knajpki, teatry, upadli artysci i ci ktorzy aspiruja dopiero do upadku.

San Cristobal – goruje nad miastem spowitym fioletowym smogiem (dzizas, pierwszy raz cos takiego widzialem na oczy – a propos oczu – widzialem reklame MUCHO SMOG? kropli do oczu). Wokolo osniezone szczyty. Przychodzi na mysl Rio de Janeiro i Corcovado – tez gora, tylko zamiast Jezusa – jego Matka, sprawuje opieke nad miastem. Jako srodek transportu, rowniez kolejka za 1$. Jest takze sanktuarium – psalmy, piesni dobywaja sie ze srodka docierajac w kazdy zakatek wzgorza. Po drodze ZOO STATION – dla hardkorow – nie mam jednak zamieru ogladac papug i malp w klatkach.

W koncu wywolalem slajdy i cz-b (bedzie 10 sztuk). Nie wiele, bo oszczedzam – na Boliwie, Peru, Ekwador, LOCOlumbie i Wenezuele. No i moze Kube badz Jamajke. Znalazlem tanie polaczenia z Caracas do Havany za 200$. I z Havany do Cancun (Meksyk) za 150$.

Przyszla noc. Dluga. W przeciwienstwie do dnia. Moze wyrusze jej na spotkanie….

———

Z radoscia witam siostre, ktora wlasnie powrocila z Truskawkowych Pol na Wyspie Aniolow. Yo zista !!

Pobudka o 12. Picie z Irlandczykami nie nalezy do przyjemnosci ;)) 4 litrowe browce na leb poprzedniego wieczoru. Czyli po 8 normalnych. Kac jak sie patrzy. W holu zauwazyelm napis: Nie jedz do La Boca – prawdopodobne jest to ze cie OKRADNA!
No ladnie. Nic to zapakowalem sie w matro, autobus i znalazlem sie tuz pod stadionem BOCA JUNIORS. W tym zespole gral kiedys boski kokainista Diego Maradona – wybrany na pilkarza XX wieku na swiecie i sportowca XX wieku w Argentynie. Ladnych maja sportowcow…

La Boca – dzielnica zbudowana przez wloskich emigrantow. Ludzie tanczacy tango, dzieciaki grajace w pile, koszulki Boca Juniors migaja przed oczyma. Piekne kolorowe domki, klimatyczne knajpki i staruszki siedzacy na lawka – ah.. kiedys to bylo inaczej, panie…

dzieciaki w La Boca

Snuje sie pare godzin. Pstrykam. Dzis dobrze mi szlo ;)) mozna oczywiscie oblukac:

La Boca

! FOTKI Z BUENOS AIRES !

Powrot do centrum. I PLANETA MALP – swietny film Tima Burtona. Idzcie idzcie. Naprawde Warto – jak mawial Najsztub i Zakowski.

Dzis pic nie bede. Dzis pojde wczesniej spac. Dzis.

Dzis chyba znow piate. Przestalem liczyc dni. Wiem tylko, ze od 1 kazdego miesiaca mam nowa sume pieniedzy do wydania (mam limit na karcie = 3000 zeta). Mam nadzieje ze dolar nie pojdzie za bardzo w gore, bo rozliczam sie w zlotowkach.

Zimno – 5 stopni, ale slonce swieci. Jest juz wieczor. Piwko Dorada jest dobrze schlodzone, przed chwila wypilem tez jogurt kokosowy ( polecila mi go wierna czytelniczka – Alicja – ktora byla tu rok temu, dzieki :)))

Mam duzo pisania. Rozmyslania. Mysli wrecz rozpierdalaja czaszke. Duzo pisze, pewnie niedlugo stworze cos na ksztalt odrzutow z sesji nagraniowej bartpogoda.net…
Zaplanowalem trase na najblizszy miesiac. CNN.COM jak zwykle dostarczyl wiarygodne (?) info na temat pogody. Coz, zimno bedzie. Trasa: Corrientes – Buenos Aires – Mendoza – Andy (jakas wiocha w argentynie, osrodek narciarski) – Santiago de Chile – Atacama – Boliwia. Nic dodac.

Pokoje hotelowe. Tanie pokoje hotelowe. Pod kazda szerokoscia geograficzna sa podobne. Te w krajach cieplejszych wrecz identyczne.

Szafa, szafka, lozko. Im tanszy pokoj, tym wieksze prawdopodobienstwo ze nie bedzie toalety i prysznica. Tzn. bedzie, ale na korytarzu. Nieczystosci, brud osaczaja cialo, centymetr po centymetrze – trza sie sprysznicowac. Wspolne prysznice dla wszystich gosci to wspaniala wylegrania grzybow. Bynajmniej nie halucynogennych. W szafie sa koce, ale zawsze uzywam swojego spiwora. Niczym w wieziennej celi na scianach jakas nieporadna reka wydrapala nieodszyfrowywalne mysli. U sufitu – niczym szczatki samolotu ktory przebil sie przez dach hotelu – wiatrak. Wlaczajac go zawsze mysleo mojej scietej glowie toczacej sie po brudnej podlodze. Na szczescie na dzien dzisiejszy upalow brak wiec chlodzic sie nie ma po co.

Czasem pokoj ma niewidzialnych na pozor lokatorow. Ale gdy zapomna oni o swojej wrodzonej niesmialosci, wytkna swoje dlugie wasy, szeleszczac, skrobiac pancerzykami przyjada sie przywitac. Potem bzyczac zjawia sie krwiopijcy i roznosiciele prezentow (np. malarii). Zatopia rurki w ciele ofiary. MacDonald (Bartek Pogoda – jego krew sily ci doda – zdaja sie brzmiec reklamy dla komarow).

A gdy lac sie chce noca, trza sie ubrac (zwyklem spac bez odzienia), wyjsc na niemy i ciemny korytarz, odszukac kibel i zalatwic sie. Gorzej gdy toaleta znajduje sie dwa pietra nizej lub wyzej, badz w ogole jej nie ma. Wtedy pozostaja 3 mozliwosci: zsiakac sie w loze, do butelki lub przez okno.

Ale czego wymagac od hotelu za 3-4$? Kiedys to nawet o hotelu nie bylo mowy. 6-7 lat temu autostop. Z Adomasem, Bedurem, badz tez Konarem, ktory nie bawem zostanie tatusiem. Spalo sie wszedzie – dworce, stacje benzynowe, lawki w parku, plaze, domki na placach zabaw dla dzieci, bramy, krzaki. Przechodzilo sie przez ogrodzenia campingow, aby na dziko rozbic tropik (tropik – nie namiot, kije sluzyly jako maszty). Czasem nie spalo sie w ogole. Autostop, jazda na gape w pociagach, robienie w konia konduktorow i teksty w stylu: ukradli nam pieniadze, mysje; zgubilem paszport; a co to znaczy ticket?; szatan zabral mi mozg i dusze. Ukrywanie sie w toaletach i czasem nonszalanckie zaleganie pod nimi – czekajac na nadejscie konduktora. Bagietki, woda mineralana, mleko, kabanosy zabrane z domu i 50 snikersow od Marty K., ktora byla wtedy przedstawicielem handlowym jakiejs duzej firmy spozywczej. Zazdrosnie i nienawistnie spogladalismy na zabojadow w restauracjach Paryza – dziobali jedzonko, popijali wode Perrier (5 dolcow za mala butelke), a resztki jedzenia ktore zostawiali – mogly by wyzywic 5 takich autostopowiczow.

Tak wygladalo podrozowanie po Europie w latach 1995-1997. Budzet byl znikomy. Kazdego centa zal bylo. Masochistyczne zwiedzanie miast z calym dobytkiem bo szkoda bylo kasy na przechowalnie dworcowa. A chcialo sie zobaczyc jak najwiecej: Niemcy, Belgia, Holandia, Francja, Anglia, Hiszpania, Wlochy, Austria – kazdy dzien inne miasto, inny dworzec, ludzie i dobroczyncy podwozacy cie 500km po niemieckiej autostradzie. Po takich wakacjach zwyklem dlugo odpoczywac.

The Times are changin – beczy Bob Dylan. Na studiach bylo juz inaczej. Azja, Balkany, potem praca w USA i Ameryka Centeralna. Apetyt wzrasta w miare jedzenia a mizna sie kiedys przejesc.

To przedostatni dzien w Paragwaju. Jutro do Argentyny. Temperatura spada…

Jak sie robi cafe con leche (kawe z mlekiem) na targowisku tuz przy dworcu autbusowym w Encarnacion?

Stara wiedzma, ktora musiala byl kiedys piekna, wlala mleko z dzbana do metalowego kubka. Stawia go na gazie. Druga kobiecina bierze kawe naturalna i wsypuje do drugiego kubka 3 male lyzeczki. Dodaje cukro, troche wody i zaczyna rozcierac specjalnym narzedziem. Zagotowane mleko wlewa do roztartej brazowej papki. I tak oto pijen sobie cafe con leche con kozuch (pamieta ktos korzuchy w przedszkolu?)

Dojezdzam do Trinidad (po hiszpansku to oznacza TROJCE chyba). Znajduja sie tu ruiny starej jezuickiej misji.

Jezuici stworzyli na terenie Ameryki Pld istne panstwo w panstwie. Ich misje lezaly na terenach Brazylii, Argentyny i Paragwaju. Bardzo blisko zyli z Indianami (Guarani). Uczyli sie ich jezykow, byli ich obroncami przed systemem kolonialnym i pewno ich niezle wykorzystywali. Wiecie, Hiszpanie sa be i fe a my jestesmy dobrze – a teraz moj chlopcze idz i nakop batatow w polu. Tym samym wkurzyli Portugalczykow i Hiszpan. Icha dzialalnosc zostala uznana za nielegalna i w 1759 musieli opuscic Brazylie a w 1767 kolonie hiszpanskie. Chyba tez o tym wlasnie opowiadal film MISJA z De Niro i Ironsem.

Bylem tam sam. Jak palec. Snulem sie pomiedzy ruinami. Oberwane glowy swietych. Zniszczone bramy. Teren jest ogromny i w dalszym ciagu prowadzone sa wykopaliska archeologiczne.

A tu jak zwykle zdjecia

Znow konekscje polskie mnie uratowaly. Okazalo sie ze dziadek wlasiciela telecabinas (internet, telefony, fax) byl z Polski :)) Przez godzine zdazylem obrobic ostatnie zdjecia uzywajac komputera za darmo. Placic musze za uzywanie sieci tylko (5000 guarani = 1,25$). I tym samym dodalem kolejne galerie:

SAO PAOLO

IGUACU

PARAGWAJ

W galerii PARAGWAJ – pojawi sie oczywiscie wiecej zdjec…

Na razie tyle. Wszystkie zdjecia z cyfraka Canon Ixus s100….

Normalnym aparatem zrobilem juz jakies 10 klisz slajdow i czarnobialych. ale nie ma jak tego przeslac jak na razie….

Powracam do nauki hiszpanskiego. Ostatnio wcale go nie uzywalem. Umarl we mnie, pamietam tylko podstawowe zwroty. Spokojnie moge sie tylko dogadac w podstawowych sprawach. Pozostal mi w glowie tylko bierny slownik – czytam i rozumiem, ale nie mowie za bardzo. Tak to jest jak sie nie uzywam jezyka na codzien…

Wyciagnalem z plecaka ksiazki – te ktore mi tak ciazyly – gramatyka, czasowniki, slownik.

Z pewna ulga przyjalem ze nie musze juz sie meczyc po portugalsku. Jakos hiszpanski bardziej mi pasi.

Jezeli ktos mysli ze sobie poradzi w Amercye Pld znajac tylko angielski to raczej jest w bledzie. W regionach turystycznych owszem jest uzywany – ale wszedzie indziej nie ma szans. Nawet mlodzi ludzie rzadko belkotaja po angielsku.

W Paragwaju jezykiem urzedowym jest hiszpanski – ale ponoc 75% mowi takze w Guarani. W stanie Chaco, gdzie mieszkaja Mennoici – mowi sie takze po niemiecku (hoch deutsch). Nawet indianie tam mieszkajacy uzywaja niemieckiego jako drugiego jezyka.

Eh… ta wieza BABEL.

Dzis zrobilo sie naprawde zimno. Wstalem i pani Oda (Japonka) poinformowala mnie ze moge sobie wziac jeszcze tanszy pokoj – za 15000 g. (4$). Oda jest (byla) pianistka – ogladam jej zdjecia malutkiej Ody grajacej na fortepianie na jakims festiwalu.

Pada deszcz, wiatr gwizdze, kawa z mlekiem i suche bulki. W barze. Czekajac na sniadanie przegladam ksiazki. Znow po japonsku. Jedna z nich ze zdjeciami. Jakis koles na piechote przeszedl z Tierra del Fuego (ziemia ognista) az do Panamy. A potem z San Francisco az do Waszyngtonu. A moze to bylo na odwrot? Japonskie ksiazki czyta sie od prawa do lewa chyba…

Zastanawiam sie nad dalsza trasa. Z tego co wiem w Argentynie zima stulecia. Poza tym jest drogo. Nie zabawie tam dluzej niz 1,5 – 2 tygodnie. Pojade najdalej do Buenos Aires a potem przez Andy do Santiago de Chile.

W Andach sezon narciarski w szczycie (wiem to od dziewczyn z Nowej Zelandii spotkanych gdzies po drodze). Cale szczescie ze wzialem dobre buty, polar i goretex. Trza bedzie jeszcze czape i rekawiczki kupic :)

Jestem slimakiem. Wolno sie poruszam po kontynecie. I jak slimak, zarzucilem swoj dom na plecy, pozegnalem sie z Wikingiem i ruszylem w dalsza droge.

Pozbylem sie wszelkich reali, zostawiajac sobie tylko 1 reala na autobus do granicy z Paragwajem. Blad. Po przejsciu mostu okazalo sie ze musze sie wracac do centrum – do konsulatu Paragwajskiego, aby uzyskac wize. Pot sie lal strumieniami, dom na plecach ciazyl, torba fotograficzna z przodu rowniez.

Biurokracja – jedno slowo. Urzedasy paragwajscy przez 3 godziny przybijali pieczatki i kserowali. Wypelnilem formularze, dalem dwa zdjecia, pobrali moje odciski palcow, skserowali paszport, bilet i jedna niewazna karte kredytowa (zabralem im ksero i wydarlem z kopii numery karty). W koncu dostalem wize na 10 dni.

Paragwaj – czuje sie tu bardziej Ameryke Poludniowa niz w Brazylii. W koncu mowia po hiszpansku, czuje sie wokolo totalne rozleniwienie, zapachy, brudne kible. Ale jest przyjemnie. Prawde mowiac nie za wiele wiedzialem o PAragwaju zanim tu dotralem. I nadal nie wiele wiem. Ale czytam. Wkrotce na lamach tej strony przyblize wszystkim abnegatom fakty o tym kraiku.

Przekroczylem most (po raz enty) i znalazlem sie w Ciudad del Este. Dostalem sie na dworzec autobusowy i zakupilem bilet do Encarnacion (20000 gujarani czyli 4,5$). TO calkiem spore miasto rzut beretem przez Parane do Posadas w Argentynie. Musze przez tydzien pozylowac po ostatnich ekscesach z policja i kupnie sprzetu do nurkowania (dla cyfraka).

5 godzin w autobusie (jedna kontrola policyjna) i jestem na miejscu. Po minucie mam pokoj w hotelu Germano (na przeciw dworca autobusowego). Za 5$. Ale skosno-oka wlascielka (smiala sie ze jej nazwisko jest jak moje tylko ze bez POG – brzmi ODA) powiedziala ze jutro moze bedzie taniej, bo pokoj ktory dostalem jest z lazienka.

Na stoliku lezy STary TEstament po hiszpanku. Przeczytam. W chwilach zwatpienia.

Kolejny dzien na plazy. Wczoraj staralem sie wrzucic zdjecia na strone – ale nie szlo kompletnie – internet jest przez modem. Sprobuje jak dotre na staly lad – na tej wyspie nic nie dziala jak trzeba. Ale jest pieknie.

Nic nie pisze ostatnio w notatniku. Nie ma czasu. Generalnie przewija mi sie codziennie przed oczyma mnostwo ludzi. Godziny spedzone na rozmowach, spozywaniu procentow, plazowaniu. Mam wakacje no nie? Zreszta jest to krotki odpoczynek przez hardkorem jaki mnie potem czeka. Po zasiegnieciu informacji od roznych ludzi – mniej wiecej zaplanowalem juz trase, choc pewnie wszystko sie jeszcze zmieni.

Jutro czesc ekipy, ktora tu spotkalem – wyjezdza. Z Winkigeim walimy jutro na kajaki. Maly rejs po okolicznych wyspach. Mam nadzieje ze to przezyje. Dzis prawie deska serfingowa obciela mi ten glupi leb…

We wtorek pewnie pojade do Parati – malego sennego miasteczka na wybrzezu, slynnacego z kolonialnej architektury.

Dobrze ze nie jade w stronie Salvadoru (stan BAHIA) – ponoc pare dni temu zastrajkowala policja i nastapil tak zwany NIERZAD – czyli BEZPRAWIE. Polala sie krew, pare osob stracilo zlote zeby i caly dobytek, splonelo pare sklepow. Potem wkroczylo wojsko. No ale co ja tam nie jade – wiec biadolic nie bede. To wszystko nowiny przynoszone na wyspe przez przyjezdnych.

Male lokale przy chodniku. Zywie sie w nich codziennie. Za 1 reala mam refresco + salgado (napoj i bulka z serem, warzywami, szynka, miesem, czymkolwiek).

Zjadlem i zamowilem jeszcze CERVEZE (wymawia sie: serwejza). Za 1,40 mam 600ml orzezwiajacego plynu z babelkami.

Jest 13. Upal. Posadzilem swoje 4 litery na goracym piasku COPACABANY. Niestety aby sobie zmaczyc co nieco musialbym zostawic swoj dobytek na plazy, na laske losu. To zlodziejskie miejsce ponoc. Tak mowia LUDZIE.

Poruszam sie bez celu. Mam rece w kieszeniach, kieszenie jak ocean. Chodze, patrze, po to mam oczy.

Gdyby nie wydatek rzadu 15$ dziennie za hotel – moglbym tu przezyc spokojnie za 10$. Jedzenie, jazda metrem, autobusy i internet. Wiecej do szczescia nie trzeba.

Interent jest jednak sporym wydatkiem. Koszt od 2,5 za 15 minut. Znalazlem jednak miejsce w INSTYTUCIE ZYDOWSKIM – gdzie mam godzine za 6 + 15 minut gratis (te 15 minut za to ze przeprosilem za Jedwabne).

Dodzwonilem sie w koncu do kolesia ktora lata na PARALOTNI nad Rio. Mam do niego zadzwonic o 9 rano. Jutro. Dzis wiatr za slaby. za 60$ bede mial totalnie przezycie. Mam nadzieje ze to przezyje. No i mozna robic fotki podczas lotu. Wiec beda i fotki i relacja z moich okrzykow na minidisku.

Dzis wieczorem zostawiam wszystko w hotelu. Oprocz cyfraka i 20 reali. Ide do dzielnicy imprezowej. Szkolu samby, muzyka, laski gorace jak ciasteczko jagodowe w MacDonaldzie.

Siedze w tzw. INTERNET CORNER. Odurzony zapachem lakieru do paznokci, ktorym mloda japoneczka pokrywa wlasnie sobie paznokiety stopek.
Zanim zdazylem cokolwiek napisac w swoim brudnopisie, dorwalem sie do sieci i wpisalem swoja pierwsza notke z DROGI. Z drogi na ktora wstapilem i wlasciwie juz nie mam odwrotu. Musze przejechac przez cala Ameryke Poludniowa i dotrzec do USA.$

Ksiazki podroznicze. Przeczytalem ich sporo w ostatnim czasie. Pisane przez facetow jak i kobialki. Tworzone przez tych pierwszych ociekaja opisami zatrwazajacych przgod, sa pelne krwi, zlaman, rekinow, robali, umierania w szpitalach, broni, narkotykow, pieknych kobiet kradnacych podstepem pieniazki awanturnika – pisarza.
Faceci – pisarze sa z reguly w typie Jacka Palkiewicza. Zawsze mnie smieszylo jak Palkiewicz w dzinsach przedzieral sie przez dzungle i twierdzil w swoim poradniku ze sa to najlepsze spodnie do podrozowania. Nie mogl inaczej mowic – sponsorwala go frima szyjaca takowe spodnie. Ale nawet laik wie ze w goracym klimacie dzinsy sie nie sprawuja sa i naprawde nieprzyjemnie obcieraja jajeczka.
Jest takze typ podroznika – wiecznego studenta, brodacza jezdzacego do Indii heroinowo-haszyszowym szlakiem. Joga, medytacje, guru, gandzia – tyle na ich temat….

Natomiast kobiety podrozniczki lubuja sie w opisach piekna swiata, ktore znajduja w najgorszch i najbardzeij syfiastych miejscach i zdarzeniach. Sa twarde i udowodniania to (z powodzeniem) na kadym kroku ich krucjaty. Docieraja w miejsca w ktore sie raczej nie dociera.

W obu tych typach pisarzy podroznikow dominuje styl opisywania wszystkiego wokolo ale nie ich samych (z malymi wyjatkami). Malo osob pisze ze wlasnie ma sraczke, przeklenstwa naleza do rzadkosci. Polszczyzna jest sliczna, poprawna jak na wypracowaniu z Polaka w LO.

Nie krytykuje – ale z gory zaznaczam ze tu bedzie inaczej ;)

Na moim blogu-pamietniku-relacji bedzie jak zawsze. Zakreconz styl (wynikajacy z nieumiejetnosci pisania), bez polskich znakow, z internetowymi znaczkami, z tzw. minimalizmami, przeklenstwami, dramatyzowaniem i ogolnym jezykowym hardokrem….

Lotnisko w Zurichu jest sliczne, czyste, ciche, schludne, szwajcarskie po prostu. Trafilem wlasnie do sklepu foto gdzei chcialem sobie zakupic obudowe wodoszczelna do mojego cyfraka za 220 baksow. Niestey ta w sklpeie pasowala tylko do najnowszego modelu IXUSA.

Mam jesze 2 godziny do odlotu i nadal nie sprawdzilem terminala …. odezwe sie jutro z RIO DE JANEIRO.
A tymczasem zapraszam do ogladania pierwszch fotek z lotniska w Warszawi – fotki zrobil kulkos dzieki master

Samolot walnal o glebe. I tak w ciagu 2 godzin od wypicia ostatniej mojej flaszki szampana
na polskiej ziemi (dziekas wielkas dla marty, kulkosa i bibuma za wspaniale pozegananie i odwozke na lotnisko) znalazlem sie w Szwajcarii. To znaczy wcale nie moge powiedzeic ze tu jestem….
upal, 30 stopni, lekko zamotany, z zatkanym uchem stoje w sali z – uwaga – DARMOWYM INTERNETEM. Czyli wniosek sie nasuwa – Szwajcaria jest piekna …. heheh

Mam 3 godziny do samolotu do Rio. Wlasciwie nawet nie wiem z jakiego terminala ten samolot startuje, bo tak obrzydliwie sie tym internetem zaaaferowalem :))

Dobra moja nasza wasza… ide cos zjesc… moze jakis dziurawy ser , hmm…..
adios

Pobudka o 8:00… śniadanko (jajecznica na cebulce i pomidorkach – masta Marek kucharz zrobił). Wskoczyłem na rowerek i walnąłem rundę po starej pradze północ (zahaczając jeszcze kantor gdzie zakupiłem gotówkę).

Małe sklepiki, piękne ale równie zaniedbane kamienice, ulica mistalowalowa :) znudzeni pijaczkowie na ulicy, umorusane dzieciaki śmigające po chodnikach i rzucające kurwami (pewnie się od rodziców nauczyły ;))
—————

Urodzonej 7 lipca – życzę wszystkiego pięknego – wiesz sama – nie będę tu nic pisał przeciez.

oral (urodzony 6 lipca) – trzymaj sie chłopie
—————–
o 16:30 lotnisko okęcie. potem Zurich. 22:45 wylot do Rio. 5:45 lotnisko GIG (gigantes ? czy coś takiego). Potem z moimi tabunami będę starał nie dać się okraść :)) Zadekuję się w jakimś hotelu w dzielnicy Gloria – tuż przy morzy z widokiem na Jezusa Redemptora :) Tak mi sie to teraz wyobraża…. pewnie rzeczywsitość będzie inna, nie mówię że gorsza, ale na pewno inna…
—————–

haha… siedzę tak i staram się coś mądrego napisać, ale ni ch*** mi wychodzi.
——————-
aaa – moja mama chyba po raz pierwszy czyta cokolwiek na tej stronie – bo się nauczyła korzystac z sieci…
—————–
aha – proszę mi nie słać zadnych duzych plików zdjec etc… bo nie odbiore tego….

paaaazdrawiam wszystkich.. i do następnej , już prawdziwej relacji..

yooooooo

ja jestem jednak dziwny chyba. no nie? mam 15 godzin do wyjazdu – ale nadal tego nie czuje.

Siedzimy z Bedurem i Markiem (nowy współlokator na moje miejsce – spoko gość) i sączymy ente piwo.

Szary dym z nargili unosi się do góry.

Ajri ajri in de diferent stajli….
Ajri ajri in de diferent stajli….

Odpisuje na maile, piszę nowe, załatwiam ostatnie rzeczy.

Odwiedziłem dziś neka i orala leszczy nieziemiskich – zdjęcia dostali – potem pęd na spotkanie z przyjaciółmi ze studiów (kupa czasu……) – dzięki Pati za organizację i wieczór :) naprawdę …. :) pozdrawiam woźniak, alek, rusiniak masta kilah, fulnek, tomek, pati….

Nie mam zamairu cololwiek pisać – pożegnanlnych listów czy czegoś w tym stylu. Bo to bez sensu. czas upływa. za dwa dni Brazylia.

Plecak – spakowamy – nie powiem – swoje waży – sporo że się tak wyraże. Ubezpiecznie udało mi się załatwić za 1300 zeta na cały rok. Spore zniżki mi odciązyły budżet. Wiza peru w paszporcie wbita…

3 puste puszki na biurku koło kompa….

Dzwoniłem do CIEBIE – trzymaj mała się :* …

MILIONS MILES AWAY – bedziesz jutro – rzekł mi własnie bedur – tak własnie bedzie – ale czy naprawdę? czy mój prjekt i wyjazd nie będą za bardzo kolidować ze sobą? Czy to nie będzie wyglądać tak że po przyjezdzie na miejsce kafejki netowej będę szukał? jakas paranoja./..

ide spać – jutro wczesna pobudka – ostatnie rzeczy które sobie w czasie rozłożyłem – do załatwienia…

oto proroctwo bedura – napisał ten tekst podczas naszej wyprawy do Syrii w 1999…. hm… hehe… chyba należy to traktować z przymrużeniem oka – ale najlpesze jest to że on to napisał 2,5 roku temu hehe///

i nic więcej.

tricky – tricky kid – spryciarz – astmatyk – trawoman – blanciarz – na koncercie raczej wysługiwał się swoimi murzynami :) ale i tak był max. bas w żołądku czuję do teraz – flaki wywrócone do góry nogami i skotłowane (efekt kiwania się pod głośnikiem, pod sceną). pięknie zagrali – ze starych płyt, takie kawałki jak np. Black Steel . Czasem przechodzili pod klimaty jak RATM i Prodigy (kawałki z Maximem)

Aczkolwiek naglosnienie w stodole takie sobie.

Kopalnia – jak zwykle – zajebiście – pozdrawiam :))

Anything but down….. ;) wiecie – czasem jest naprawdę pięknie…

A propos wyjazd – dziś do załatwienia wiza Peru. Czeka na mnie (jak dziś pamiętam telefon z rańca – odberiam skacowany – a tu głos: Buenos Dias, Embajada de Peru…)

Jeszcze ubezpieczenie (gerling 1700 złotych na cały rok/wszystkie kraje świata/suma gwarancyjna 30000$)

na miasto…

Pożegnanie z rodzinką. Smutne. Kocham was – staruszki P:))))))

4:00 – niemrawy wschód słońca nad Kłodzkiem. No chyba nie będę widział mojego kochanego miasta przez rok. Na to wygląda. Jeden pociąg, drugi. Warszawa. Mniej ukochana – ale teraz tu mieszkam. Ekipa na Trickiego się zbiera. Rzutem na taśmę załatwione bilety (tnx wojtas!).

Idę robić obiad: sałatka z tuńczykiem :) yummie :)

1,5 godziny pobytu u pani dentystki. Muzyczka rege z radyja i borowanie. Miło :))

Kontrola zębów przed wyjazdem – ważna sprawa. Wyobrażasz sobie człowieku pobyt u dentyściaka gdzieś w Kolumbii? Nos przybielony kokainą, borowidełko trzęsie się w łapach a finał taki że z twarzy masz potem masakre.

Uff teraz się czuję jak Sly Stallone – praliż prawej części twarzy – skutek znieczulenia. Toteż proszę do mnie nie dzwnoić bo jestem raczej niewyraźny i niezrozumiały verbalnie.

Nie wiem po co odliczam te dni. Przecież wszystko wiadomo. Dziś pożegnanie z rodzinką. Jutro powrót do Warszawy. Tricky, spotkania, może Kopalnia, pare browczyków. Środa – wiza Peru i ubezpieczenie. To chyba dwie najważniejsze rzeczy… No i zakup drobiazgów: scyzoryk, latarka, linka. Znów pożegnania i wylot.

Słucham Trójki. Nie wiem właściwie dlaczego. W Warszawie zawsze idzie Radiostacja – ale w Kłodzku nie ma jak. Zetka, RMF i inne tam dobijają mnie gruntownie. Sieczka dla każdego. Ledwo to można znieść.

Połykam literaturę: “LP South America on Shoestring”, “Zdobycie kanionu Colca”, “Litumia w Andach” LLosy i “Fotografia portrertowa”. Czytam równocześnie, książki porozkładane grzbietami do góry leżą wszędzie. Znów brak koncentracji. Patrzę na sukę Tequilę (mojego psa) leży w ogrodzie i znudzona gryzie artyfikalną kość :)

deszcz.deszcz.deszcz.

śniadanko niedzielne z rodzinką – chyba po raz ostatni w najbliższym czasie.

jeszcze 5 dni wyjazdu. pozostało parę rzeczy do załatwienia – ubezpieczenie, spakowanie się, sprawy z mieszkaniem, koncert Trickiego i tona innych małych bzdecików.

O 16:30 w piątek samolot do Zurichu…

Nie czuję tego, nie czuję drogi, nie potrafię sobie jej wyobrazić. podobnie było przed wyjazdem do Maroka – wtedy zdałem sobie sprawę że znów w drodze jestem – jak spaliśmy na kartonach pod dworcem autobusowym w Casablance…

Pytanko – czy ktoś z Was zna jakieś dobre ubezpieczenie na drogę?

Nagrywam muzykę na wyjazd – 20 malutkich minidisków zapełnia się dźwiękami. Czasem na jednej płytce miesci sie 1,5 CD. Mam już: Radiohead (ok computer + kid a), K44 + Grammatik, Tom Waits, On the Road (keruac czytany przez jakiegos tam kolesia), Marley (parę płytek), Black Eyed Peas (od marasa dostalem), Manu Chao (parę rewolucyjnych pieśni ;))), RATM (the battle of LA), Pearl Jam (genialny TEN), Cypress Hill i dwie płytki z totalnie zajebistymi kawałkami które kiedyś sciągnąłem z sieci. Pewnie coś jeszcze do tego dojdzie. Zostawiłem sobie 5 czystych płyt na nagrwyanie dźwięków. Pewnie te które teraz nagrałem , sukcesywnie będę kasował jak tylko zajdzie taka potrzeba.

A propos strony bARTbLOG – Dzieki za jej masowe odwiedzanie, listy, komentarze :))) Całkowita liczba odwołań do strony głównej: 45879 od września 2000 czyli parę miesięcy. Nie liczę wejść na podstrony i zdjęcia :) archiwum i inne rzeczy są tu

spanie do 12:00, wylegiwanie się, naprwianie blogow, potem wpadl bedur i jego brend nju kar pojechalismy zobaczyc czy Klodzko jeszcze stoi. Uderzylimsy na twierdze – stamtąd foti

blevlebleble… hulgulu mvulu///

a prpos ostaniego wpisu… to wszystko klamstwo. WSZYSTKO JEST KLAMSTWEM. ;))) eheh

bo przeciez jest zajebiscie.

przygotwuje sie do najwiekszej jak narazie wyprawy w moim życiu, zjadlem wlasnie kaszanke z grilla i popilem brwcem, siedze w samych majtach przed kompem i koncze ostanie rzeczy. Nie chce mi się nigdzie wychodzic z domu. Cisza i spokoój.

Pożegnania – niedługo się zaczną. Ale jakie to ma znaczenie.? jezeuuu z tym moim planem prowadzenia bloga w drodze to jest jakas schiza.

a moze w trakcie oleje to?

zaszyje sie na jakiejś wyspie na karaibach, oleje wszystko, bedę lezal, biegał, robił zajebiste zdjęcia miejscowej czarnej piękności, a potem się bedziemy długo kochać, i jeszcze raz. dzień w dzień. noc w noc. noc stanie sie dniem a dzień nocą…. hhehe.. siem zagalapowalem …

Popularnosc miewa czasem baardzo uciążliwa. Blog.pl wysiadł. System sie przegrzał i po wszystkim. Adomas walczy i sie nie poddamy. Wkurzaja mnie opinie co niektorych walczących o andergrandowość bloga w ogole. lub takie gadanie. ja już blogowalem 10 lat temu i jestem pierwszy i w ogole to ja już web loga założyłem jak używałem BBS … blbalblballba…

każdy ma prawo do pisania. proszę bardzo. ale nie wszyscy muszą to czytać. i ta głupia tendencja wchodzenia na księgi gosci i komantowania w stylu: ZAPRASZAM DO SIEBIE + wyjebisty animowany banerek z czymś tam…. ehh….

Boszz… i smieszy mnie to jak blgowicze się zarzekają, że jak ten pierdolony Talko śmiał o nich napisać. Ludzie – pisaliście, pokazywaliście swoje życie (większość od jakiś 2 miesięcy). Talko to czytal (pobieznie ale czytal)i zapodal artykul. I nie miejcie do nikogo pretensji … aha i ta durna postawa roszczeniowa w stylu : CO SIE KURWA DZIEJE Z MOIM BLOGIEM !!! GDZIE JEST MOJ BLOG??!! ODDAJCIE MI BLOGA I MOJE CENNE WYPOCINY!! – et catera…

adomas lewdo zipie i wyczynia cuda z tym systemem. I tym bardziej zachowanie co niektórych pind jest nie na miejscu. Nie płacicie za bloga, wy za darmo używacie tego aby pokazać siebie. POKAZAĆ. Tak właśnie. Bo inaczej pisalibyście w zeszycie i chowalibyście to w szufladzie.

Blog stękał i wzbudzał wściekłość – a my tymczasem imprezowaliśmy we wrocku . oto foty

nie ma co. popularnosc rozjebke na blog.pl uczynila. adomas lewdo zipie. ludzie sobie zalozyli 150 blogow nowych. kazdy chce pisac. i byc.

popodniecalem sie tym. jeszcze rano. ale teraz widze ze to jeden wielki CHUJ. c h u j

jade do wroclawia – trza zaimprozowac, oblejemy z adomasem skuces bloga hegeeegghehee…. bedzie maras, jadzia, i pare innych osob ktorych sie na pewno nie spodziewam teraz.

narobilem sie wizytowek wczoraj. beda na droge.

yeeep.

już pędzę do kiosku….
:) przeczytalem kawałek w internecie i padam ze smiechu. czad no czad.

wlasnie go koncze – kurde…. hm… fajnie jest ale jakiś niedorobiony. można by było napisać jeszcze wiecej, inaczej. Talko potrafi pisać takie rzeczy, ale widze ze teraz spieszył się jakby szybciej chciał odrobić tą pracę domową……

ale i tak jest dobrze… czekam na NEWSWEEKA
:)

po ekranie muchy biegają.

male czarne chude muchy.

fuck you

znów mi się totalnie poprzestawiał. wczoraj dotarłem do kłodzkoa i do 3 rano siedziałem, czytałem prasę kobiecą (zawsze to robie kiedy przyjezdzam do domu rodzinnego ;))))

potem zmógl mnie jednak sen (przerwany schizową rozmową z dwiema paniami, które wracały z popijawki pewnie i postanowiły do mnie zadzwonic – wybaczam wam :))

w końcu zamiast wstać o 8:00 . Wstałem o 11:00. Musze wypakowac wszystko co wczroaj spakowalem.

Aha – obudził mnie telefon z ambasady Peru – przyznali mi wize na 30 dni (bede ją musiał chyba przedłuzyc).

no to wsio- słóonko grzeje, kawka paruje, lato wokoło……..

pudła torby, płyty cd i tona ksiązek + slajdy. zaraz to znosze do samochodu i zmykam. bo nie ma co… :)

kłodzko – wrocław : tam zamierzam zabawić aż do 3 lipca. Potem dwa dni w Warszawie i wylot w piatek.

Smutno mi się zrobiło trochu… muszę wysłać do wszysytkich spama (wybaczta) o tymże już mnie nie będzie i to samo z telefonem (daje mojej mamie)

uff…. nie mam wizy peru – jeszcze. Moze mi się uda ja zalatwic na ostania chwile w warszawie, badz tez gdzies po drodze (brazylia, argentyna, chile badz tez boliwia).

wiele lat mnie żywiliście. moi żółci bracia z Sajgonu, Ho Szi Min i innych dziur. Kiedyś pewnie walczyliście z Rambo, jako partyzanci vietkongu, a teraz smażycie dla mnie Kurczaka 5 smaków.

Nie wiem jak jest po wietnamsku dziękuję – Ale składam hołd mojej ulubionej potrawie

O godzinie 16:00 wsuneliśmy z Bedurem wietnama, 2 browce na łeb, czarną kawę i wyruszyliśmy…

Jazda na gapę. 3 rzuty mokrym beretem w tramwaju i jesteśmy na starym mieście. Tam tłum, mokro, Blues Brothers (popłuczyny), kolejne piwko i moczopęd w krzaki (brak toitojów to skandal). Wynudzeni na maxa przemieszczamy się dalej.

Pod barbakanem właśnie trwa końcówka koncertu… Świetlicki, Trzaska. Tymon i Maleńczuk spakowali własnie graty i niechybnie poszli się zalkoholizować.

“gotuj się kurwo gotuj. gotuj się kurwo gotuj..” – mruczy Swietlicki, mruczy Trzaska w przerwach pomiędzy dmuchaniem w instrument. Mruczymy i my. I wilgotna publika.

Głód. Człapiąc kałuzami trafiamy do pizzy hut i kfc. Pizza, zinger i jest dobrze. Tu bedur się odłącza i jedzie po Sylwię. A ja do kopalni.

Tam trwa impreza Dorotki i Martineza (pozdrawiam :)). Poślubna popijawa + koncert. Jest dobrze. Ale piwko mi się już nie mieści. W międzyczasie dochodzi do spalenia mojej bluzy GAP (rękaw musiałem obciąć). Bluza się fajczyła, a Nenek się pytał kto tu pali ziele ;))) heheh….

Już nie mogłem więc się urwałem. W żołądku melanż. żaby nadal z nieba spadają. Juz prawie byłem w domu, ale zgadałem się z koleżanką Sylwią (spotkaną na przystanku) która właśnie jechała do Jazzgotu. Co mi tam – może się coś wydarzy. Dojezdzamy – okazuje się że wczesniej był jam session Asian Dub Fundation. Shittt…. zajebioza

Zostajemy na koncercie Japońców – ktorzy przenikają z jednego stylu do drugiego – są fenomenalni. W międzyczasie się zielono zrobiło….

4 rano – 607 i dojeżdzam do chaty. Gleba w łoze i kac..

Było dobrze.. A tu fotki zapraszam……

– — ——— ——–
Niedziela – giełda. Adomas dostał nową zabawkę – canona eosa 30. Naprawdę zajebisty sprzęt. Stary dostaniesz to we wtorek.
————
Wyszło już słońce. Pakuję rzeczy. Jutro do pudeł a we wtorek do Kłodzka. Jeszcze 1,5 tygodnia i mnie nie ma, kochani…. yo!

Banki. Sam nie wiem za co je tak kocham. Myślałem, że jak otworze sobie konto Internet Banking to bede miał już wszystkow dupie. O losie słodki… Dziś sobota – idę do banku bo akurat dostałem czek ze zwrotem podatku ze Stanów [nie zrealizuje go przez internet przecież]

handlobank: pani przyjęła wszsytko do realizacji a potme sie zapytała o numer mojego konta w ich banku. oczywiscie ze nie miałem
pekao sa pierwszy: kolejka na milion osób
pekao sa drugi: brak informacji, kolejka na bzylion ludzi, i pani która mi mówi ze czeki w poniedziałek dopiero
pko bp: taa oczywiscie ale tylko inkaso : czyli realizacja od 3-12 tygodni. fuck you …
reszta banków była zamknięta… ehh..

pada deszcz. to chyba już każdy zauważył. zjedliśmy z bedurem po tłustym wietnamie – trza się na imprezowanie przygotować na dziś. oby tylko przestalo padać.

polecam piątkową Rzepę i artykuł w magazynie o podróżowaniu (jak podróżowali ludzie kilkaset lat temu). Fajny fragment o tym jak a Anglii robili zakłady czy dany osobnik wyjeżdżający do syrii (podróz trwała z parę miesiecy) wróci czy nie. Ponoć wg. buchmacherów miał wtedy około 80% szans ze wroci…

Ile mi dajecie? ;))))

PS>

aaa dzień fazera – tato! wszystkiego wiesz.. zdrowia przede wszystkim :)))))

dwa ostatnie dni i nowe fotki ….
kliknij w odpowiednią :))

Ostatnia już szczepionka na nabliższe pół roku (za pół roku powinnienem wziać 3cią serię na żółtaczkę A/B). Dziś w menu była szczepionka na dur czyli tyfus. Cena dania 120 złotych – bo to francuskie lekarstwo. Zabojady od czasu gdy mieli kolonie w afrcye, dżunglach i innych terenach mało fajnych dla ludzkiego zdrowia wynaleźli tyle szczpionek że szok. Tylko ze królikami doświadczalnymi byli żołnierze Legii Cudzoziemskiej. Ogólnie na same szczepionki wydałem 550 zeta. Ale jak mówią nie niczego cenniejszego niż zdrowie i życie.

Ale miało być o tyfusie. Choroba jest przewlekła i powoduje ją brud (np rąk). Pijesz sobie człeku wodę lub wsuwasz jedzonko w jakimś hardkorowym miejscu i po jakimś czasie łapie cie ból głowy, gradła i gorączko do 40c. Potem na ciele występują różowe plamy i twe ciało zamienia się drgającą galaretę. Masz majaki, osłabienie i tracisz błyskawicznie wagę (panią zainteresowanym tą odmianą diety – odradzam). Powikłania – zapalenie płuc, perforacja jelit. AAAAAAAAAAA…. jednak dobrze że się zaszczepiłem. Tym samym mój organizm jest uodporniony na:
tężec, błonica (10 lat), żółta febra (10 lat), żółtaczka typu A i B (na razie po dwóch seriach na rok), i dur na 3 lata. Na malarię niestety nie ma szczepionki. Już nie ma, bo malaria się szybko mutuje. Na malarie są tylko tabletki.

Przeczytałem spis innych chorób które na mnie czyhają podczas podróży przez Amerykę Płd.
Wykaz jest imponujący:
- cholera,
- robaki wszelkiej maści,
- czerwonka,
- lambioza,
- biegunka,
- choroba wysokościowa,
- udary słoneczne i grzybice,
- zapalneie wątroby (żółtaczka) typu: C, D, E, G (na A i B mogę lać),
- wścieklizna,
- zapalenie opon mózgowych (to chyba mam cały czas),
- schistosomatoza (wywoływana przez przywry przonoszone przez ślimaki wodne),
potem niezły wykaz chorób wenerycznych (rzeżączka, kiła, opryszczka, potem przereklamowane AIDS (w hiszpansko jezycznych SIDA),
- denga,
- filarioza,
- tyfus plamisty,
- choroba chagas.

Oprócz tego co wymieniłem całe zastępy pijawek, wszy, pcheł, pluskiew i mend. Także maluteńcy amaotrzy krwi: komary i kleszcze. Aha i jeszcze coś z egzotyki: bichos de pe: czyli małe pasożyty włażące pod skórę oraz długie wijące się żmije i węże.

Czy nadal mam jechać? heheh… oczywiście – kto nie ciekaw świata ten nie żyje. pozdrawiam i zdrowia życzę wszystkim…
PS>

zaszczepiłem się na DURA ale nie na beDURA moje współlokatora… heheheh

PPS>
nowa fotka na onephoto

PPPS>
MEFI MNIE ROZWALIL!!!

Czasem myślę że nawet najprostszego zdania nie potrafię sklecić. Mam takie dni. W mowie i piśmie.

Zdania jakie wtedy klecę są nieciekawe i przesycone wulgaryzmami, których używam jako przecinków – powinnienem sie nagrywać i analizować te bzdury. Nadużywam paru słów, w zależności od stopnia podniecenia, zmęczenia, znudzenia, smutku czy radości najczęściej wypluwam z siebie takie słowa (kolejność w rankingu zależy od powyższych czynników):

1. no
2. kurwa
3. kurcze
4. kurde
5. tru
6. masakra
7. kosmiczny
…
…
..
.

i parę innnych których teraz z powodu rozkojarzenia umysłowego nie mogę sobie przypomnieć… (proszę mi przypomnieć)

brak skoncentrowania. wiele osob to ma i może sie pod tym podpisać. za dużo otacza nas bodźców zewnętrzych, za dużo pieprzonych kanałów w tv + pilot (wiec dupy z kanapy nie musisz ruszać), radio, komputer, wideo, dvd, kino, browczyk, tona gazet, telefony i tysiac innych rzeczy odciągających cię od np. książki. Kiedyś (teraz czasem jeszcze też) zdarzało mi się przeczytać całą książkę za jednym posiedzeniem. Czytałem, strona za stroną, 300-400 stron aż mój wzrok natknął się na słowo KONIEC. Teraz niestety za dużo chcemy – chcemy wiedzieć od razu, szybko natychmiast. Ładne kolorowe magazyny, duzo obrazków, wraca era KOMIKSU. Obrazki, ogromne, telebimy, plazmy, rzutniki na scianach, reklamy wielkości dwóch pieprzących się wielorybów….. to nas otacza + dźwięki. Zyliardy kwadratowe decybeli atakują uszęta aż więdną…

blablabla… nawet teraz wytworzyłem stek paru kilobajtów bzdurnej informacji, która zostanie zarchiwizowana i nawet gdy zdechę jak pies gdzieś na Thaiti( z powodu zmęczenia organizmu spowodowanego przez długotrwały sex) będzie mógl sobie wejść na bartbloga i przeczytać archiuwm… haaaaaaaa,..aahahha…

mam brzuch wzdęty od coli
mam oczy napuchnięte od snu
czytałem w polityce o hitlerze
wojne, zwiąssku zdradzieckim
japońcach, leningradzie, big broterze
potem FLUID i jakies wykręty i tym
sposobem
zasnąłem
w trakcie dnia
niezly schizowy futurystczyny sen
ale mała uwaga wszystko się działo w 2020
Niemcy wygrały wojne, Żydów spalono,
Polacy obciągają laski, W Afryce jest jedno
wielkie zoogetto, a imperatorem jedynym
jest syn adolfa i żony cesarza Hirohito
oporcz tego jest Internet i te wszystkie
zabawki z tym że wszystko jest jakieś ociekające
smarem, a nad głowami gęste różowe po nuklearne
chmury zalegają (jest to efekt bomby która
skonstruowali amerykanie ale bez pomocy
tych niemieckich naukowców – bo tym za
wczasu zrobili pranie mózgu, tym samym bomba nie
wyszła amerykanom i wybuchła im jeszcze w Los Alamos)
…
byłem w cybernetycznej partyzantce i zamiast stron
robiłem cośtam (nie pamiętam)
…
potem się obudziłem i włączyłem dobranockę o 19:00

Dziś od rana załatwianie wiz. Wenezuela i Peru. Ostatnio wszystkie ambasady do których się udaje mieszczą się w 3 wieżowcach na ulicy Starościńskiej. Dobre i to – nie trzeba biegać. Ale za innymi rzeczami trzeba.
Najpierw ambasada Wenezueli – spoko nie ma problemu – formularz, 2 zdjęcia, bilety lotnicze, zaświadczenie o stanie konta, zaświadczenie z pracy (sic) dowód, paszport, i 30 dolców – które oczywiście musze wplacić w jakimś banku w centrum (zaparkuj samochodem w centrum w samo południe – dawno tak nie przeklinałem). OKazuje się że wize dostane dopiero w poniedziałek. Trudno – po wize Peru pójde dopiero wtedy.

Potem dostaje telefon – od “ważnej osoby” :))) – zebym jechał do ambasady Wenezueli zabierał paszport na chwilke walil do ambasady Peru – a tam dostane wize od ręki (za 12 baksów). No to robie tak. Korki, upał klaksony etc. Zabieram paszport z A.W. i ide do A.P…. tam wszystko jest w porządku (3 formularze, 3 zdjecia, paszport i te nieszczesne bilety). Okazuje sie ze nie mogą wydac mi wizy dopoki nie bede mial biletu wylotowego z Peru. Fuck the Duck – Hijo de Puta Cońo !. Ale spoko. nie jest źle – dogaduje się ze beda czekali na potwierdzenie czy moga mi dac wize jezeli mam bilet wylotowy do Polski … ale z Nowego Jorku. Ide z powrotem do A.W gdzie ta sama miła pani i informuje mnie ze wiza do Wene. bedzie na pewno w poniedziałej. hasta luego – gracias senora….

Skreślam na liście kolejne rzeczy. A kupa innych spraw jeszcze przede mną. Na razie odpoczywam, leże i pluję przez balkon pestkami od czereśni….

ojojoj…. ale mi sie nie chce pisać. nie jestem znuzony ani nic takiego… ale mi sie nie chce – mam inne rzeczy do roboty.

wczoraj wieczorkiem piwko z ravsem (tradycyjnie RYBIE OKO – zajebiste miejsce i wszystkim polecam – wiezyca b35 na poniatowszczaku w wawie) – odrobinke wcześniej potyczka z kanarami – kierwa mać – ale mandat, który dostałem i tak poszedł do śmieci. łapówka w postaci 10 zeta na piwko została zignorowana i wyśmiana rubasznym śmiechem dobywającym się z piwnych mięśni. kolesie powiedzieli że oni tylko wódeczke piją a piwem gardzą. No tak piwko sie piło kiedyś….

orkiesra podwórkowa na mojej pradze północ – czasem zapoda cos naprawde zajebistego.

wlasnie przed chwilą: RIVERS OD BABYLON

cudownie. hehe..

wybrałem sie na wyprawe rowerowa w koncu. i nawet mam jeszcze formę.

Brak mojej dyscypliny to to co mnie rozwala. Zamiast wstać o 8 rano: rowerek, basen, cokolwiek. To człowiek leży i śni swoje fabularne sny do 11.

Mam 3 tygodnie do wyjazdu a kondycja ledwo co. Nawet ta umysłowa. Nie chce mi się napisać paru zdań nawet. Nawet jeżeli napisze szybkim ruchem zaznacz-skasuj zapominam o wystukanych przed momentem zdaniach.

List którą zdziałałem przed wyjazdem – kurczy się – ale i tak na wykazie widnieje parę rzeczy niezbędnych, bez których pojechać do sobie mogę najwyzej do pernambuko (w brazylii)…

Dość smędzenia. Sniadanko czas skonsumować.

——-
oto moja tworczosc na onephoto.net mala retrospekcja….

PS.
Skończył się bb.blog.pl jest już tok.blog.pl

wczroaj aby odciazyc serwer gdzie lezy blog.pl adomas przeniosl moja strone na inny serwer – dlatego nie działało.. gracias stary za pomoc…

trza ruszyć dupę na miasto i coś zjesc .

TU BEDZIE RELACJA Z AMERYKI POLUDNIOWEJ

w srode odbieram wize Peru / ostatnie sprawy zalatwiam. i wylot :))))) j3zeli macie jakies uwagi to prosze o komentarz

Czyli Krzak. Taki amerykański Krzaklewski ale bez ski.

Całkiem przypadkowo zapodałem TV. Przedzierałem się przez śmietnik w moim pokoju. Szklanki, miski po truskawkach, puste butelki po coli, plątanine kabli i burdel na moim łożu. znalazłem w końcu pilota. zapodaje TV – a tu Dżordż. W BUWie – uśmiecha się, szczerzy, Kwaśniewski służy jako fotograf robiąc Konfederacie zdjęcie z jakąs młodą polską aktywistką… salwa śmiechu.

wita się potem z balcerowiczem, oleksym i tysiącem innych. On nie wie kim są ci ludzie i do jakich opcji politycznych oni należą. przecież on dopiero przed tygodniem się dowiedział gdzie jest Polska (aa polska ! to gdzieś w Rosji pewnie!!) Jest platikowym tworem swojego ojca, WASPów, stanu Teksas i amerykańskiej telwizji. Ludzie zgromadzeni w bibliotece UW gapią się na niego jak w obraz, widzieli go przecież tyle razy w gazetach i w CNN.

Tak mi się naprawdę wydaje że nie ma znaczenia kto jest w USA prezydentem. Tym krajem rządzą korporacjie i ogromnie firmy oraz miliarderzy dający kasę na kampanie wyborcze. Tak jak wszędzie oczywiście.

—————————–

Dziś wybrałem się na rowerek. Zasuwałem tak i nagrywałem wszystko na minidiska. Dźwięki przeczutek, mijających mnie samochód no i …. katastrfę rowerową. Jakiś dziamdziak ze zapatrzony w dupę swojej koleżanki wjechał mi prosto w tylnie koło powodując niezłą centrę. kiedyś to wrzuce w MP3.

——

nie mogłem już w chacie zasiadywać – tramwaje, rybie oko, browczyki z minimalem, mala imprezka, zdegustowanie, garść rzodkiewek z lodówki i zmyłka z imprezy, oscar, kanapki, przystanek, nocny i home

digital life czerwiec 2001

ouste miasto i puste ulice. zamkniete sklepy. błogi spokój. cała noc poprzedni to robienie projektu Kluka. zmęczyłem się jak sobaka. ale jest nieźle.

zbieranie do kupy załatwianie – dzień mi tak upływa.

nie czytam już blgów innych ludzi. nie mam czasu. jest parę moich ulubionych do których zaglądam stale. ale na tym sie kończy. wiąże się to też z tym że ostatnie 2 miesiace korzystam tylko i wyłącznie z modemu….. (tu przekleństwa wypowiadam bezgłośnie pod nosem)

kino? właśnie dawno już w kinie nie bywałem….

oficjalnie ogłaszam że będę prowadził tzw TRAVELBLOGA (nazwa robiocza) pod domeną bartpogoda.net – relacja onlajn z podróży przez Amerykę Południową. Siedzę teraz i próbuję coś stworzyć w tym kierunku. Bedzie to naturalna kontynuacja bartbloga…

jakieś sugestie?

stało się. bilet już mam. wylot 6 lipca.

bilet na trasie: WARSZAWA – ZURICH – RIO a potem NOWY JORK – ZURiCH – WARSZAWA.

muszę wrócić do 6 lipca 2002. hm… kupa czasu… aż się zaczynam bać ! hehe…

bueep…

idem na miasto – jakby ktoś sie pytał. kac, kopalnia, impreza, browce, la mota, kupa ludzisk. czilałt

buuaepp….

Żydowski Kazimierz. Dostalem kawę z mlekiem. Gorącym mlekiem ! w dzbanuszku :) Jak chcę tak zawsze…

Noc w schronisku PTSM – spałem jak zabity. Nie przeszkadzały mi dzieciaki napierdalające dla sportu drzwiami (w zdrowym ciele zdrowy duch) ani skaczące po moim suficie a ich podłodze.

Poranna gazetka. Przelazłem wzdłuż Wisły i Wawelu. Po drodze kupiłem grube skrapety a stare wyrzuciłem. Zajebiscie stopy mi się obtarły. Tyc zamszaków na pewno nie wezmę na wyprawę (blue shity suede shoes) Potem przez Kazimierz. Robię zdjęcia, które zapisuję na MEMORY CARD w moim mózgu. Po raz enty żałuję że nie wziąłem żadnego aparatu.
Odrapane gustownie mury – w sposób tak fascynujący jak w Wenecji. brzydota jest piękna. wciśnij sobie ALT w głowie i spójrz na nią z innej strony.

Dziś na szczęscie nie deszczy. Słoneczko. Stukot wysokich obcasów 19-letnich studentek. Przemykają powabnie tu i ówdzie, przyciskają do piersi ukrytch pod obcisłymi bluzkami jakies skoroszyty i papiery. Adomas powiedział kiedyś ze skaczące piersi u kobiet to wynik tego że chodzą na butach na obcasie. Hm.. racja kumie racja. Ale dlaczego jezeli ona mają buty na obcasie to przyciskają te papierzyska do piersi? czyżby miały syndrom świętych dziewic (vide: Britnej Spirs, Destini Czaild)?

Włączyłem na chwilę rozładowany telefon.

HERR SIEMES ! NIE NAWIDZE PANA! NIE TYLKO ZA ELEKTRYFIKACJĘ DRUTÓW KOLCZASTYCH W OBOZACH KONCENTRACYJNYCH, ALE I ZA TE PIEPRZONE BATERIE W C35i.

Sciągnąłem pozctę głosową, maile, smsy. Chyba się już z siostrą nie zobaczę bo jedzie natychmiastowo do Anglii. Stara ! uwazaj tam na siebie! Gorąco pazdrawiam ciem!

Mam jeszcze 3 godizny do odbiory tej wizy. Wieczorem bede w warszawie. I do kopalni. yoooo
PS>
nowa fotka na ONEPHOTO.NET

Air. Powietrze. Potrzebujemy go. 10000 Hz Legend. Snuję sie po Krakowie. Czerwcowy chłodny dzionek. Dźwięki z discmana przepływają przez środek głowy. Mijam ludzi. Oni mnie. Kraków jest inny. to jest MIASTO. A nie betonowa dżungla (CONCRETE JUNGLE – Bob Marley). Nie jest taki jak Wszawa. Nie muszę się przmieszczać samochodem, autobusem, tramwajem czy andergrandem. Wszedzie z buta (moje przemokniete stopy już cierpią). Jednak pomimo dzisiejszej szarej mokrości jest piknie.

Kiedy to ja ostatni raz byłem? 7-8 lat temu? Zimowisko teatralne, Rotunda, luty 1992…9 lat! ci co byli wtedy to wiedzą o co idzie…

Wszystko wskazuje na to ze opuszczę stary kontynent 6 lipca. zrobiłem rezerwację na roczny otwarty bilet na trasie: W-wa – Zurich – Rio de Janiero ——– NYC – Zurich – W-wa. 570$. nie jest źle , myślałem ze bedzie to około 1000 baksów (kluku dzieki za poszukiwania korzystnej oferty). mam 3 dni na wykupienie biletu i pewnie to zrobię. czyli co? opuszczam was ….

Pozostaje mi tylko załatwienie paru spraw. dość istotnych: papierki, mieszkanie, telefony, spotkania. kasa z konta znika czego naprawdę nie lubię. aha ! i szczepionki i badania….
aaa no i przrobienie bloga na TRAVELBLOGA -bedzie relacja onlajn :)))

dzizas – to piwo schłodziło mnie równooo..
————

jestem na ulicy hm… jaka to ulica? gdzieś koło Rotundy 9klub studencki). sala 16 osoba . ludzie zewsząd. Jakiś koleś który przyjechał na egzaminy, turyści, kolonia dzieciaków i cholera wie kto jeszcze…
siedze w kafejce inetowej . piweczko. muzyka, 100 calowy TV. zbieraja sie ludzie…. [pewnie beda ogladac BB.

idę wczesniej spac pewnie…. rano pobudka i znow zwiedzanie z buta.

brakuje mi mojego cyfraka bez ktorego czuję się jak bez oka. OKO. cyfrOWE OKO.

PS.
wlasnie sobie susze buty na komputerze w knajpie internetowej hhehehe i pije kolejne piwko

dołbrołnoc

Warszawa Wschodnia. Zapach moczu, potu, wilgości, szaro-buro-tłuste obsikane betonowe ściany. 5:30 rano. Wyborcza. Podświadomie chcąc szybciej opuścić ten zajebisty dworzec wsiadam do pociągu do Wrocka zamiast do Krakowa. I tym samym czekam parę minut aby się przesiąść na dworcu centralnym (równie atrakcyjnym).

Rano obudził mnie piskliwy alarm w cellu i radiostacja. A w końcu Sylwia. Rozgorączkowana, jąkając się wydusiła z siebie historię o tym jak chcieli ją obkraść. Wiozła lampę błyskową dla Adomasa, 16 filmów i tonę płyt CD. Walczyła jak lwica pozbawiając jednego ze złodzieii JAJ. Pozostali dwaj zostali ogłuszeni jej PISKIEM. To jest paranoja po prostu. Jazda po Polsce pociągami wymaga odwagi i odpowiednia jest tylko dla Insomniamaniaków którzy zasnąc za cholerę nie mogą.

Kraków rozmoknięty. deszczowy. piękny. Pod amerykańskim konsulatem dziki tłum. Giełda tak zwana. Ludzie szemrają: o co może konsul zapytać? jezuu jestem bezrobotna etc. Ludzie panikują. Siadam pod ścianą wypełniam form. Na poczcie wpłacam 189 zeta za wizę i udaję się do okienka. Nie muszę stać w kolejce. Mam w starym paszporcie dwie wizy z pozwoleniem na pracę. Urzędas pyta tylko: odbiera pan pocztą kurierską czy osobiście. Oznacza to że JĄ MAM. Osobiscie – odpowiadam. Mam nadzieje ze do jutra nie wynajdą jakiegoś haka na mnie.

Postanawiam nie wracać do Warszawy na wieczor. Szkoda kasy na pociągi lub beznynę. Nocleg za 15 zeta w sali wieloosobowej zapewniony.

Siedzę w kawiernce Inetowej i staram się przeczekać deszcz. Co dziś będę robił?? sam nie wiem. Pójdę do knajpy, upiję się ;) może jakiś koncert? Ktoś z was jest z krakowa i się może orientuje co się odbywa ? jak coś to dawajta SMS na 502301957. :)

byłem i widziałem. po raz pierwszy od 3 lat. World Press Photo kojarzy mi się z niesamowitymi kolejkami pod Zachętą, czarnobiałą krwią, ogromnym formatem zdjęć i tym że na pewno nikt nie pozostanie obojętny wobec tego wszystkiego. Wojny, zamachy stanu, wydarzenia, przewroty, rzeczy ważne, ciekawe, mało istotne, obrzydliwe. ale na pewno ważniejsze niż pieprzony big braza którego własnie ogladam i Klaudiusza który mało zdzwiony przy dźwiekach dętej orkiestry wychodzi z domu.

dzień niedzielny – kawa, jak zwykle giełda foto (takich zakupów FILMOWYCH to jeszcze nie robiłem), “ustawka w samirze” ;), snucie sie po mieście, znajomi, ksiażki, muza etc.

zauważam że zaczynam pisać na siłę – będąc myślami już poza TYM wszystkim.

jutro wyjazd po wize USA do krakowa… trzymajta kciuki – wiza się na pewno przyda, choć nie jestem typem skończonego gastarbaitera, pomimo dwukrotnego zapinkalania po parę miesiecy w pięknym stanie Colorado.

bedur – już napisał o tym jak odkultowiałem swój aparat. zamalowałem napisy czarnym ponoć pernamentnym flamkiem. to sami zrobiłem z obiektywami. wiem że niektorzy by się załamali widząc eosa 3 wyglądającego jak rumuńska pstrykawka. ale cóż – może to coś pomoże w konfrontacji ze złodziejami w ameryce południowej…..

idę spać – 4-z-rańca trza wstać

nic nie robie
robie nie nic
kawa
radiostacja
wyborcza
sniadanio-obiad
ksiązki
internet
design-dla-kogos-tam
żadnego zastanawiania się co dalej
———————-
robilem porządku na dysku twardym
i znalazlem cosik taki
transformacja bARTA – fotki zrobił bedur
slajdowisko u kluka

smak…

siedzim z tow bedurem spożywamy czerwone-poł-wytrawne i siem żenujemy o`polem. fajnie jest ale nie fajnie. własnie podziwiamy pana zapowiadacza który wypełnia dziurę w całym spektaklu.

digital lajf czerwiec 2001 – coś w końcu wrzuciłem.

ródi szubert odgrzewa ałtoddejt kotlety w stylu: WARS. CÓÓÓrka rybakkka.

jest mi ciepełko w żołądku i chyba jednak ide drzemać.

aaaaaaaaaaaaa a aa aaa a a aaa

czy ktoś to czyta … hehhe

zacząłem z powrotem działac z grafiką… nowe banerki na na BLOG.PL i za chwile na pogodzinach.pl

poza tym jakies designy i inne…. juz zapomnialem jak to sie robi

załatwiłem kolejne rzeczy do wyjazdu. cieszę sie bardzo jak znikają kolejne punkty na mojej liście…

oby tak dalej

zauwazyłem ze w ogóle nie piszę o otaczającym mnie świecie. polityka, wydarzenia, morderstwa, big brat, koncerty, muzyjka, procesy, przewałki, zamachy stanu, terroryści, kurwy, ociec rydzyk i emsi olidasebe. dużo się dzieje. padnięty zalegam na łożu i wtedy serfuję po kanałach TV. widzę szaloną fascynującą papkę. opd rana do wieczora. od zmierzchu do świtu. idę spać

…dzień z reszty życia mojego…

ćwierććwieka?ćwierćdźwięku?ćwierćwieku? hm. no . właśnie tak.
25. minie dziś. powinieniem powiedzieć cos. w stylu, że “hoho kupa czasu”, lub “o kurwa, tu już dziś!” bądź też “minęło zanim się obejrzałem”…. i inne tego typu. Ale powiem jedno – było fajnie, wyjebiście fajnie :)) No i mam nadzieje że będzie lepiej albo przynjamniej tak samo. Ale szkoda że nic nie jest tak proste jak kiedyś … prawda?

once upon a time

——-
co poza tym, że jestem starą dupą?

mam kaca po wczorajszej genialnej imprezie w KOPALNI :)) pozdrawiam ekipę :)

NAGRYWATOR DZWIENKUFF czyli co udalo mi się zarejstrować podczas czilałtu w Kopalni:

- jak minimal podszywał sie pod agatę2000 i szukał sponsora na ircu
- pijackie zawodzenie adomasa
- dyskusję o: żydach, obrzezaniu, orgazmach (łechtaczkowy, odbytniczny et catera), i katarzynie groniec i jej zaletach, ostatnim i pierwszym okresie respondentek i orala
- o tym jak nie uprawiamy sportu
- pocieranie gruczołami mlecznymi o mikrofon co niektórych koleżanek ;)) < to jest najfajniejsze >
- i wiele innych niecenzuralnych fragmentów

Płyta nie zostanie wydana i prawdopodbnie niektóre fragmenty zostaną obublikowane w formie MP3. Wtedy jednak dostanę telefony od prawników moich wspólimprezowiczów. Niestety nie nagrał się mroczny wywiad z Anią Ortodoks. Nie wcisnąłem REC ;)))

jeszcze większe jaja są z załatwianiem wiz. bilet w dwie strony do danego kraju – jest wszedzie potrzebny. jak to kierwa ominąć? do takiego Peru przykładowo. w ambasadzie odebrała jakaś kobiecina i powiedziała ze bilet w dwie strony muszę mieć. ehh…. ja przecież będę jechał lądem. boliwia – peru – kolumbia. nie zamierzam korzystać z żadnych aeroplanów. mierda …
to samo jest z wenezuelą. na szczęscie w ambasadzie kolumbijskiej nie robili problemu. wizę da się załatwić po drodze – bylebym dał im 40 $$$ i wsio.
Moze się oni boją ze chcę być tam gastarbaiterem? albo dołączyć do Swielistego Szlaku? a może mam jakieś kokainowe interesy w kolumbii?

ale nie upadam na duchu. Już teraz informuję że powstaje strona na której będzie można na bieżąco śledzić przebieg wyprawy i oglądać zdjęcia. chyba po raz pierwszy o tym informuję. Gdzie to będzie i pod jakim szyldem dam znać. A ci co nie wiedzą i tak tam trafią poprzez przekierowania.

Wracam do planowania.

Otóż to. Aby cokolwiek załatwić trza sie nabiegać, nadzwonić, nastać w kolejce, meldunki, dowody osobiste, piny, pozwolenia, zaproszenia, dokumenty, numery, NIPy, PESELE i inne dziwactwa.
Myślę że zrobioene sobie niepodrabialnego kodu paskowego z tyłu łba lub cos podobnego było by dobrym pomysłem ;)))

——–
kluku chleje na korfu. możecie o tym poczytać.
——–
Jadę po wizę USA. Ma ktoś jakieś pomysły jak rozmawiać trzeba z psem*?

——
*pies = konsul

w końcu wszedłem w posiadanie nagrywaotra dźwięków czyli MD (minidisc). jak twierdzą niektórzy (w tym weteran maras) jest to zamkniety rozdział w muzyce i nośnikach dźwięku. co racja to racja . się zgadzam. kupienie orydzinalnej nagranej już płyty MD to paranoja i nie ma to sensu, ale jeżeli chodzi o funkcje reporterskę ma to sens. mikrofon i nagrywasz: przekupki na targu, szum ulicy, rzygającą dziatwę podczas imprezy etc. Pamieta ktoś LISBON STORY? no własnie – o to mi chodzi. Dział DIGITAL LIFE powiększy się w końcu o dźwięki MP3 z otaczającej mnie rzeczywistości. poza tym bedzie to pewnie wspaniały dodatek w czasie PODRÓZY. O tym wkrótce. Przygotowania trwają. Będzie bARTrADIOmp3 :)))

——-
Za pozowleniem mojego frejnda Wojtasa wrzucilem jego text o Ameryce Południowej (Ekwador, Peru, Boliwia) i info praktyczne. Gracias hombre ;)))

Trasa kłodzko – wałbrzych. pomykam zdrowo po paszport. zielono w koło. aż oczy puchną. ale krasnyje. Nowa Ruda, Wałbrzych. Miasta brzydkie, fabryczne, kopalnie, które już upadły. Ale jest jakiś klimat. A hałdy powoli zarastaja zielenią.

zrobione w po drodze do wałbrzycha

na uszach mam wyjebiscie duze sluchawki. zupelnie teraz nie rozumiem jak można słuchać muzy na tych co sobie wkladamy do środka skazujac się na męki starszne.
“blue in green” miles davis. genialny kawałek. Fisz użył pianina z tego kawałka w “polepionym”. Wpadlem na tonie chcąco. zawsze mi sie ten kawalek z czymś znajomym kojarzył. a to “blue in green” z “kind of blue”. świetna rzecz.

moja nowa fota na ONEPHOTO.NET

pewnie że nic. to wszystko mi sie wydaje. to ze jestesmy, zyjemy, kochamy, nie kochamy, pieprzymy, zdychamy, pijemy i spozywamy, ze wymyslam te bzdety, ktore niby maja byc moje a są sam nie wiem kogo.

za parę dni stuknie ćwierćwiecze. nawet o tym nie myśle, bo to też nie istotne. celebrować nie będę. bo potrzeba tak nie zachodzi. napić lub spalić blanta można zawsze. co nie? generalnie mam wrażenie że wszyscy spożywają trawe, piją piwo w duzych ilościach, nawet wrogowie papierosów z przyjemnościa wyskrobują resztki zielska z fifki i przepalają. jakas paranoja.

spojrzałem na siebie dziś. w drodze. jadąc samochodem. potem przed lustrem w domu. stałem i patrzyłem. nie słysząc odpowiedzi na zadane tuż przed chwilą sobie samemu pytanie – KIM JESTEM. Kimjestestampodrugiejstronielustraimysli?
Generalnie moj mozg nie zabardzo się nadaje na powazne myslenie o egzystencji. bo stwierdzam ze szkoda egzystencji na myślenie o egzystencji.

——–

z bardziej przyziemnych teamtów. jadę zwalczać biurokrację w Wałbrzychu . jutro z rana. będę probowal zdobyć swoj paszport. oni wiedzą że się tam zjawię, ale sie mogę założyć o browca że problem jakiś się zmaterializuje w ostatniej chwili. w sobote back. warszawa.
———
powiększam swoje portfolio
———-
lubicie jak was krytykują?
———-
potrzebuję KRYTYKI. wyjebstej krytyki własnej osoby. Tzn. otrzymuje ostatnio ją w całkiem sporych dawkach, ale mój organizm sie przyzwyczaił i potrzebuję jej więcej.
——-
obecnie czytam : ISABEL ALLENDE `niezgłębiony zamysł` i Lonely Planet South America. słucham Jill Scott. Co jeszcze ?

ale sen mnie po drodze prawie dopadl. 4 kawy, jebbull, cola, makcziken i 30 litrow beznyny i dalem rady 450 km. aha….. niech zginą ci co mi za***li cdplayer w samochodzie. po prostu prawie umarlem od tej monotoni silnika. a dodam ze nie spiewam za pięknie – ale trza było.

zabiłem wielkiego brata na zlecenie. asz mi ulszyło…

rybie oko – pubik under the poniatowski bridge , gdzie dalismy czadu. polacam to miejsce nie tylko fotomaniakom ale wszystkim. mihau rzuca wiecej swiatla na ten temat…. tym samym nie dotarlismy do KOPALNI. wybaczta mi…

mam kaca i chyba umiernę… ale muszę wsiadac w samochod i pedzic 500 km do klodzka….

Jerzy Pilch. W nocy skończyłem czytać jego książkę. Mistrz.
“bezpowrotnie utracona leworęczność” – polecammmm wszytkim.

2 kawa i szare chumury. Samo warszafskie południe. Mam wrażenie że każdy dzień tak samo wygląda. Bez różnicy.

Jutro jade do Kłodzka – paszport, papierki, sprawy etc.

Wszyscy chcą pisać. PAtrzę na blogi i mięknę. Ile wytrzymają, na pewno dojdą nowi, masę młodych kobiet po tym jak zobaczą w kinie “Pamiętnik Brdiget Jones”, blog.pl ma zero reklamy – wszystko się po znajomych pewnie roznosi. Dlatego też pewnie powstają grupki linkujących się nawzajem. bysia czy fisia w ma w linkach swojego misia czy innego chysia.

Ciekaw jestem też jednego – ile osob robi to incognito, w tajemnicy, pod pseudem, żaląc się na wszystko. Tak mi sie wydaje…

po wczorajszym spozywaniu tequili z szumielem wiem wiecej o ameryce pld – edukacjyne chlanie :))

przygotowania trwają. obłożyłem sie literaturą, ksiązkami, relacjami. bilet też niedługo kupuję. prosto do magicznego Rio. mam nadzieje ze wszystko pojdzie ok.

aha… bedur szuka osoby chętnej na wynajem wspolnie mojego mieszkania w warszawie. Jest to osobnik o ciekawej i zakręconej ale miłej osobowości. sprząta, myje, gotuje i robi znakomity budyń z la motą. poza tym znosi do domu tony zajebistych płyt cd – takie ma hobby. jak cos to pisz maila, jezeli jestes zainteresowany (a).

sprzątam. albo zaraz zacznę. w pokoju i nie tylko. segraguję rzeczy i przedmioty otaczające mnie. na ekranie kompa mam otwarty notatnik. spisuje co zabrac, co załatwić, jak sobie poradzić z tym i tamtym… jest tego tysiąc.
—
wczoraj na filmie SAMOTNI padło takie zdanie, które sobie własnie przypomniałem. Jak odchodzisz od kogoś to zostawiasz przy nim kawałek swojej duszy. A przy osobie którą zostawiłes pojawia się światełko. Kawałka twojej duszy. Słyszałem kiedyś to zdanie. Nie raz.
—
zjadłem kalafiora na obiad. znów mam fazę pisania więcej niż zazwyczaj.

juz szarzeje na dworze. zaraz pomarańczowe poranne niebo odbijać się będzie w oknach budynku z przeciwka. spać nie mogę. czytam, oglądam, popijam, zjadłem banana pokrojonego na plasterski wrzuconego do miski pełnej płatków kukurudzianych zalanych mlekiem 2.0

dziś z brygadą w postaci K. i K. byliśmy na Samotnych – czeski film ktoś powie – ale jaki … hm ehh. życiowy?
no własnie – czemu w Polsce się takich filmów nie kręci? Czemu bliżej mi do rosterek 20kilkuletniego filmowego Czecha niż jego odpowiednika w polskim knocie? Polscy filmowcy mają spaczone wyobrażenie o rzeczywistości, świecie, ludziach etc. Szkoła filmowa i tzw. środkowisko filmowców im nasrały do łbów. Już nic nie powiem więcej. Wiele lat temu mistrz Maklakiewicz alias Mamoń rzekł to dosadniej i lepiej.

Digital Life czyli rzeczywistość uchwycona cyfrakiem – rozdział trzeci czyli Maj 2001 już gotowa. Stwierdziłem że wystraczy już tych fotek . Następne będą w dziale czerwcowym…

… wlaśnie nadszedł – więc Wszystkiego Pięknego Ci Życzę – zadzwonię dziś jeszcze :)

Kiedys se wymyslem nicka bART. tak przez pomylke bo mialem capslocka wlaczaonego… kurka… a tu wchodze na blogchat i fucking shit – ktos se ukradł moj NICK – nie gniewam sie ale to rozboj w czarny dzień . hehe.. żądam satysfakcji …

BARTPOGODA.NET – moja nowa i chyba pierwsza wlasna domena…. na razie photo portoflio po angielsku co potem bedzie nie wiem .

właśnie poinformowali w panoramie że Angole muszą odkopać zwłoki 1.300.000 zabitych dzikich krów. Bo ponoć były chore na coś tam więcej (wsciekliznę) i syfy z ich sztyfnych ciał mogą się przedostać do wód gruntowych i wtedy oszaleli by wszyscy Angole. Więc jest sposob na zwalczenie bezrobocia – gastarbaiter w Wlk. Brytanii jako exhumator krowich zwłok…. polecam.

uaaahaaa :)

mniej mówić, gadać, opowiadać, lać wodę, ściemniać, powtarzać się. po prostu działać. ale jak wiadomo silnej woli trzeba – prawda?
——
wczoraj przyjąłem szczeopnki: żółta febra i żółtaczka A i B. Aż mi się mientko w kończynach zrobiło. Za miesiąc jeszcze jedna kolejka.
——
miałem się budzić rano. jechać na basen. pobiegać. ale chyba nie od dziś. może od jutra. SILNEJ WOLI – pliz. gdzie się ona podziała.?
——
wczoraj przeglądałem książkę adrsową w ałtluku – zajęło mi trochę czasu zanim skumałem kim jest dana osoba. z reguły następowała kasacja. tym samym już jest bardziej przejrzyście. ciekawą sprawą jest wybieranie sobie nicków przez ludzi w adresach e-mailowych. Faceci z reguły używają swojej ksywki z podwórka, częsciej zaś imienia po prostu, lub nazwiska. A kobiety mają jakieś na maxa poplątane nicki z paroma cyferkami i czymś tam jeszcze.., o co chodzi?

BBK czyli bedur bart kluku – w fotograficznym ektrmencie cyfrowym. zapraszam . ale tylko dla odwaznych . hehehe

NOWA! lukajta :)

Właśnie zdziałałem PHOTO PORTFOLIO – tzn. przerobilem stare a to będzie w całości na export czyli po angielsku. jakieś sugestie?

tabake. znalazlem male niebieskie pudełeczko tow. bedura. i snifam. niezle wali w leb. nie polecam zdecydowanie

wielki chłód. po stopach. przez otwarte balkonowe drzwi. krzyki dziaciaków. szum samochodów. turkot tramwajów. niby maj. prawie lato. ale zimno. przeraźliwie zimno. spogdlądam na prostopadłą ulicę do mojej. dzieciaki wychodzą ze szkoły. przypalają fajki. plują. tak jak w utworze Elektrycznych gitar. Dokładnie tak samo.

siędzę i piszę. nie mogę się na niczym skoncentrować. dzwonię, załatwiam dowiaduję się. Przygotowania do wyprawy rozpoczęte. Wbrew wszystkiemu. I chyba sobie teraźniejszczemu najbardziej. W poszukiwaniu banalnej własnej LEGENDY? Jest parę sposobów. I na wszystko jest czas i miejsce w życiu – tak słyszałem od kilku osób. Ale nikt nie wie kiedy jest ten czas i kiedy jest to miejsce… więc czas się zabrać. ucząc się na błędach może.

—
slucham radiostacji: Radiohead. Z nowej genialnej płyty. Wymiekam.

odp. trzeba wyjebac co do jednego laweciarzy.

niezła paranoja co? jak sprzedaż samochodow szla nieźle dwa lata temu – wszystko było ok – aż tu nagle Polacy przestali kupować nowe samochody. Co więcej – w ogole przestali je kupować. Benzyna droga. Dełu chujowe. Mały fiat za mały. więc przestali.
Aż tu nagle kto z wielkich koncernów wpadł na pomysł, że to przez laweciarzy przywożących graty z europy zachodniej. te wszystkie 10 letnie mesie, bejce, audice i inne. Ze to polacy kupują własnie te złomy zamiast nowiutkich cieniasów lub dełu. no i postawnowili ten niecny biznes przykrócić. Otóz nikt tego nie przykróci. To nie ma znaczenia przeciez ze samochody są stamtąd czy stąd. I tak smrodzą, zabijają, piją e95 czy wąhają gaz. I tak są kradzione przez tych ze wschodu i wywożone do Rosji (sam nie wiem). To wszystko się skonczy kiedy do produkcji wejdzie ginger – dwokołowy pojazd z zyroskopem napedzany na wodę za 300$. To bedzie rewolucja….

..

noo dziś to mi sie pomerdalo juz na maxa w glowie

wczorajsza wyprawa na Hel sie calkem udała. piasek, woda, wiatr niosący sól. naprawdę zjarałem się pomysłem aby wpaść tam na 3 dni do szkólki windsurfingu. miejsce jest wprost zajebiste.

ZDJĘCIA JUŻ SĄ!!! – autorzy: ja i wiola

tu jest … a i tak pewnie zostanie zjebane przez paru takich ;)) ktorzy lubią ładnie skadrowane technincze nieskazitelne fotografyje kwiatkow lub mrówków lub pejzażysk.

Właśnie wyszedłem z kina. Traffic. Dobra wiadomość – nie bolą mnie 4 litery, po prawie 3 godzinach spędzonych w kinie. Naprawdę niezły kawałek kina. Tak z czadem, bez zbytniego moralizatororstwa specow od kina z hollywood. Genialne przenikanie sie akcji. Nie wiem czy nie dla ułatwienia rezyser uzył filtrów: niebieskiego i żółtego dla odroznienia motywow. mam nadzieje ze czegos nie pomieszalem czegos z tymi kolorami…;)) idźta i to raz dwa ….

jutro jade do piekła czyli welcome to hel(l)

Jestemw potrzebie wielkiej pozyczenia skanera ! do negatywow i slajdów. Nie takiego z przystawką, bo taki mam. Ale coś bardziej PRO. Coś jak Nikon CoolScan czy coś w tym stylu. prosiem o kontakt jak by ktos byl z warszawki i mial cosik taki

szum wody morskiej. takiej spokojnej. karłowate fale rozbijające się o pokryte zielonymi glonami śliskie kamienie po których źle się skacze. ale próbuję.

dziś rano biegałem. czas powrócić do dawnej formy. tej umysłowej też.

myślycie że ONE są z kosmosu?

b e z w ą t p i e n i a

nie jestem punkiem – ale czasem są dni że czuję się jak nic nie warty śmieć. NO FUTURE – zdają się mówić pewne głowy wokoło mnie. ZGINIESZ CHŁOPIE – nie ma przed tobą przyszłości. Co więcej, sam zaczynam łapać taką schizę. Mimo że mam wrażenie że coś umiem, że robię to i tamto, ale to że trace czas nie robiąc więcej, dużo więcej przygniata mnie z każdą chwilą. Wtedy dołuję się jeszcze bardziej pisząc takie rzeczy dla kompletnie obcych mi ludzi na blogu (nie wszyscy, ale biorąc stats pod uwagę pojawia się was tu całkiem sporo), aby potem odbijac się już z kompletnego psychicznego dna.

Nie jestem punkiem. Nie mam nawet irokeza. I nawet to nie ja mówie NO FUTURE. To mówią ludzie wokoło mnie. Ale kurwa mać – coś mi się nie chce w to wierzyć….

Wolę Marleya i jego Everythings gonna be alright… jak spiewał….

Zderzenia teatralne. 10 lat minęło. Na pierwszym festiwalu miałem 15 lat. Srut. Czas poleciał. Najlepsze jest to że niektórzy się wcale nie zmienili. Niektórzy zaś jak najbardziej.

Siedzieliśmy z Adomasem na dyskusji. Suto opici browcem. Oglądaliśmy ludziska. Starych znajomych, bandę krytyków, aktorów i widzów. Siedzieli, gadali, pili, palili. Było inaczej niż zwykle. Nie siedzieliśmy przy jednym duzym stole, pijac dziesiątki piwek, nikt się nie przekrzykiwał, nie uciszał, nie było telewizji, było spokojnie. Krytyk jeden czy drugi chodzil zgrabiony w kółko na środku sali. Zadawając pytania. Niby do zebranych, ale raczej do siebie samego.

czy teatr to życie czy życie to teatr? czy aktor przeszedł na drugą stronę swojego jestestwa czy też był tylko rzemieślnikiem?

i tak w kólko – pytania wszystkie w tym stylu. Odpowiedzi nie przytoczę. Były zbyt ciężkie.

Bedur cosik więcej napisał w tym temacie…

Czasy sie zmieniają. My się zmieniamy. Nic nie pozostaje takie same. Banał.

Wrzuciłem fotki następne. Oprócz mnie, autorami są równiez Adomas i Jeżu. Pozdrawiam.

parę nowych kadrów z rzeczywistości … tym razem zdjęcia miasta i wizyta u minimala….

cośmisięstałochybaodmyśleniaostatniedniłebmnietaknapierdala
żezarazzejdę.

wczoraj wielogodzinna jazda z wawy do kłodzka via wrocław. 4 apapy i jazdy. Kurde ja przeciez nigdyna nic nie biorę tabletek. Ale wczroaj to było nie do wytrzymania. W domu już próbowałem zasnąć. A mojej głowie jakieś głosy mówiły coś i bełkotały.
Czy jestem już świrem?

za dwie godziny walim do Kłodzka bo sie festiwal teatralny Zderzenia zaczęły.. trochę opóźnione, ale zawsze. W tym roku po raz 10ty…. ehh… czas zapinkala.

codziennie się coś kończy codziennie zaczyna.

rob co należy i to co czujesz.

goląb, jedrek – już nie mają blogów. zrobili tak jak chcieli. bez zbędnych ceregieli. free will.

zaraz spadnie deszcz. ktory zmyje ten syf z ulic. czekalem na niego.

ale co własciwie.?
jestem nabuzowany. odrobinkę. pomimo chęci pospania dłużej dziś o 8:00. chcialbym spać nie wiecej niż 7-8 dziennie. miec uregulowany przynajmniej ten tryb. bo potem caly dzien wyjebany w kosmos. tak po prostu – jak pstrykniecie paluchem.

wczroaj znów odbylo się małe w***nie sąsiaduff – pewnie dnia jakiegoś policja wpadnie i sie skończy. A przeciez to tylko: bedur, kluk, bart + gitary, niewinny marokański bęben ze skóry wielbłąda, harmonijka + brzuch bedura jako perkusja. Parę dziwnych kowerów i jeden hinduski sączący się 8 minutowy utwór. parę browczyków, tequila i coś jeszcze. nagrliśmy 3 empeczy i było przednio.

dziś, jutro, pojutrze – nowe decyzje. dzieki kluku za rozmowe – kurka facet coś mi się mniej wiecej przejaśniło a i zarazem zamgliło (coś się we mnie zawahało). ale kto podejmuje decyzje? kto ma ostatnie słowo do powiedzenia? no kto?

wiem jedno – ktoś mi powiedział pewnego słonecznego dnia – to będzie dobry rok – dziękuję CI. i przepraszam.

czyż nim nie jestem . ponad. lewituję. patrzę się gdzieś przed siebie. nie myślę o rzeczywistości? o życiu statecznym i ustabilizowanym . pędzę. w drodze. gdzieś ponad szarym życiem. Tak jak na tym zdjęciu. to wyjasnia wszystko. dzianki fiolka za zrobienie tego foto…

AHA…. szukamy (ja i wiola) możliwości opchnięcia paru zdjęć i atykulu a propos MAROKO…. macie jakis namiar ???

staram się nie łapać doła

jem flaczki z gorącego kubka

odbieram smutne sms

piję colę

patrzę przez okno

staram się jakoś pokryć swoje długi

myślę nad tym co i jak dalej

zdecydowałem się

ale z bólem

gdybym jednak sie nie zdecydował na pewną drogę

potem po miesiącach lub latach radosnego życia

znów odezwał by się zew

nie odkładajmy marzeń na przyszłość

bo potem nie będzie czasu, możliwości, chęci

bedzię wielki brzuch, pliot TV w ręku, niezła fura i dom, dzieci, żona, długi, praca, głupi szef, siwe włosy, i rok 2027

albo mi się tak wydaje. stereotypy.

… jak to jest, że gdy mam do załatwienia parę istotnych spraw danego dnia, śpię zawsze do oporu. potem zanim wyjdę z domu to też jakiś czas minie…. ehhh… jak to jest?

słońce praży, śmieciara za oknem wygrywa swoją industrialno-treszową muzę jakiej tom waits nie powstydziły się z pewnością, ruszam na miasto….

.
kropka
koniec
niezdecydowanie jest najgorsze chyba. lepiej cos zrobić niż nie robić nic.

chciałbym byc pewny że decyzje które podejmuje są jedyne i słuszne.

ale czy życie nie było by wtedy zbyt oczywiste?

…karczycha.
ślęcze nad tymi blogami. lekki kosmos. odnoszę wrazenie czasem jakbym czytal jednego wielkiego bloga. na szczęscie czasem coś wpada. jakas perełka. i to cieszy.

zaraz będę robił porządek wśród milionów moich zdjęć

naprawdę niektore są na maxa zasyfione

stworzylismy potwora który ani mysli przestać rosnąć.

kolejny wpis był przewidywalny. lub nie. cieżkie chwile w kibelku. wypity duszkiem sok jabłkowy. i dwie galatertki owocowe, po jaki kij to ja już nie wiem.
9 rano – tak wcześnie to ja już dawno nie wstałem. przynjamniej podczas pobytu w Klodzku. jutro zmykam do warszawy , chyba przez wrocław raczej. i zajmie mi to cały dzień. idę coś schrupać.
PS>
tego poprzedniego wpisu nie skasuje – ale jest naprawdę GŁUPI.

wczoraj ziemia dala znac o sile swojej. dzis nic. powrot do domu na hulajnodze. lekko najebany. zdarza sie. przyjaciele, znajomi, nieznajomi, dawni znajomi. spotkania wzroku. skad ja znam ta lalunię?/?? nie pamietam, chyab kurde z LO. ale i tak nikt o to nie dba. dobry caLKIEM dzien dzis. jak mi sie wydaje. mala wloczega po kotlinie klodzkiej dala duzo naprawde do myslenia. a propos przyszlosci. maly domek w gorach? no nie?

potem pijanstwo w WBL i slawniku. Duzo sie lalo. zaiste. niemam sily z polskimi lieterami pisac, bom najebany.

aha…. zdjeica z pobytu w klodzku są tu

jebejbe

Od paru dni byczę się w kłodzku… po powrocie z maroka chwilunię pobyłem sobie we wszawie a teraz zielona trawka, zwiedzanie kopalni złota, spożywanie pstrągów i popijanie browczykiem, droczenie się z psem, nuda, heban kapuscińskiego po raz enty i milion innych rzeczy… ale dlaczego jestem taki znużony ? śpię nadal do 12 w południe, zebranie się gdzies na miasto lub po za nie przerasta mnie samego, ślęczę przed komputadorem, zarastam bo golić mi się nie chce…

nadal nie mam pracy

nadal chcę wyjechać gdzieś (jednak Ameryka Pld)

nadal mam milion pomysłow w głowie

___________________________________

czas się zebrać w kupę, bart.
………………………………
moje nowe zdjęcie na onephoto.net

ddzzzndznn…. od rana… olewam i śpię dalej. niezły burdel – myśl taka przychodzi na widok mojego pokoju. poranna kawa, pare telefonów, adomas zmierza do wszawy na spotkanie blog.pl, wiola obrabia zdjecia z maroko, sisotra pisze o jakiejsc ksiazce, i inne sprawy…. jade do starej pracy skanowac negatywy, ale po godzinie roboty stwoerdzam ze to bez sensu… negatywy sa tak wygiete ze trudno je ulozyc na blacie skanera…. po prostu zrobie odbitki tylko… rozmawiamy z magda , sloneczko przygrzewa, sielanka… warszawa powoli wymiera, w koncu jest WDW (wyjebiscie dlugi weekend) ehh…. life

jade jutro do klodzka, pare dni obijania sie, mam koljene plany na zycie na najblizszy rok… ale o tym wkrotce…. aha – niedlugo diametralna zmiana mojej strony i wszystkiego co tam jest….

wróciłem. o tym pisze wiola.
PS. probuje się ze wszystkim pozbierać… debety, długi, rachunki, szum , ludzie na ulicahc, korki, tłum, brak pracy, szukanie nowej, znajomi, przyjaciele, rodzina, sprawy do zakończenia i mnóstwo nowych do rozpoczęcia…
nie było mnie 3 tygodnie, a mam wrażenie, że tak wiele się zmieniło… a jak siedzisz na dupie to wydaje się ze wokoło nic się nie zmienia…

wściekłem się na wygląd i ilość linków na mojej stronie … i musiałem coś z tym zrobić… od dziś linki do blogów i działu rzeczy które warto wylukać są na lewym pasku… po prostu kliknij a pojawi się małe wk****ące okienko z lineczkami ;)

na piechotę z placu bankowego o 4:30 rano. ani autobus nocny ani taksówka na którą pusto w kieszeni. wracam z gali łebfestiwalu. niekotrzy może widzieli to lajf w sieci. hehe… no ?
gratulacje dla flamka za dwa odważniki parukilowe. Aha przy wyjściu rozdawali nam wszystkim zegarki – aby uzmysłowić że czas ucieka? huh? może …
tak poza tym już dawno nie miałem kaca o 12 w południe… to efekt browczyków i wody ognistej u noona na jamie. poza tym panie-roznosicielki-drinkuff-na-gali nie próżnowały i roznosiły nam (jedrkowi, bartkowi, jankowi) napoje. Już mi się nie chce pisać jak było podczas samej uroczystości. Powiem jedno – było zabawnie ;)) gratulacje dla klubu piłkarskiego GKS TYCHY i emulatora commodora.

FOTKI z WEBSITE FESTIWALU … pozdrówka dla całej ekipy

Kolejny dzionek. Jednak dziś nie spałem jak zabity do 12:00. Godzina 6:30 ktoś dzwoni do drzwi. Kuźwa kto? kto śmiał? Okazało się że to pani sprzątaczka sprzedawała po 5 zeta klucze do drzwi na dole z których ktoś wyjął zamek. Jakaś paranoja… Potem znów w kimę.

Dziś rozdanie nagród na WEBSITE WESTIWAL . Walimy tam całą bandą. Co będzie to będzie. Grunt byle się dobrze bawić. Biorę z sobą cyfraka więc najpóźniej jutro relacja. A na TRANSMISJA LIVE o 20:00. Miałem umieścić banerek , ale kurde śniadania nie jadłem i jestem osłabiony… ;)

mrok.światła.chłod wczesnowiosennej nocy przez otwarte okno wita. bob marley “no more troubles”. którśtam kwiecień pierwszego roku nowego stulecia. 1:47. uwielbiam noce gdy na drodze zatrzymuje cie tylko czerwone swiatlo. nikt i nic wiecej. jadac znajduje słonecznik w kieszen, zaczynam go pochłaniać, łupinki wypluwając przez okno. oczywiście niektóre z nich z powrotem wpdają do środka. nie szkodzi. samochodu od jesieni w srodku nie czyściłem. dlugą trasę pochłaniam jak kurczak 5 smaków na ostro. jest dobrze. jest spokój.

No jedras widzę ze tu jakies wizje apokaliptyczne snujesz. hehehe… zobaczysz, obeżremy sie kawiorem , opijemy szampanem, bedzie maxxx… hehe… a ja już zapomnialem o tym…

Udało się – ruszył najlpeszy polskawy serwis o BB – BIGBROTHER.BLOG.PL… zapraszam , hehehhiheiehi…. :)

Dzis wczesna pobudka… znow zakupy. Ale zaraz na miasto ruszam załatwiac biurokratyczne bzdety (wizy, bilety, rezerwacje fikcyjne – wszystko do maroka). yooo

noo – zapomnialem… byłem na tym filmie gdzie po ciasnych uliczkach małego sycylijskiego miasteczka przechadza się piekność – MMMALENAAA…. ehhh… film niezły, Tornatore świetnie potrafi oddać klimacik…

Jest niedziela. Na szczęscie jutro nie ide do pracy , bo wciaz nie mam gdzie. jest pare ofert, ale ja nadal się obijammm. Przygotowania do wyjazdu do Maroka wrą. Ja nie mam czasu nic pisać na blogu. Poza tym czasem nie ma o czym. O BIG Broterze? O kriminaliści Slobo M.? O tym ze wiosna? Albo ze pirma aprillis?

Nie wiem. Już nic. na blog.pl się rozwijają , piszą , zakładają blogi, linkują i piszą o bólu istnienia. No coż,..,

Minął miesiąc jak pstrykam cyfrakiem. dziś wygenerowałem skrytpem adomasa —- galerie fotek…oglądajta i lukajta. Może się trochę ładować bo jest tego dużo. Oczywiście nie są to wszystkie fotki zrobione w marcu. Tylko jakaś tam selekcja.
Z kolei tu zdjęcia z kwietnia będą…. :))

magdala pisze o birmie – polecam….
poza tym jest sroda , slonce swieci, przemiszczam sie po miescie caly czas i nieoczekiwanie mam w domu gitarkę elektryczną !! wobec tego spodziewajta się naprawdę wywalonych mp3 eheheh.

tej gitarry ponoć się nie da nastroić

faza_678_vs_faza_2345423ui8

nowy dizajnik do fotografii i podróży + screamin’ trees

jestem przerażony ilością zdjęć jakie produkuje. efekty jakiejś tam selekcji można wylukać tutaj… to są plony z marca. moj cyfrak dostał papu w postaci 64 mega (dzieki chlipek:))))
no i sie dzieje szaleństwo. Rodzinka spoziera podejrzanie i ze zniecierpliwieniem. Inni się zasłaniają. Pstrykam wszędzie, z biodra, strzelam , czasem z cichacza :) jednym słowem – trenuję kompozycję :)) ehheheh

oglądać BIG BRAZA to ja rozumiem. TVN robi w miarę porządną telewizję , suto okraszaną całkiem ok reklamami, wszystko ma ładny design i jest ok. A tu z groobej roory polsrat wchodzi z szitem 2 swiaty. HEhehe….. zobaczyłem 2 minuty i wymiękłem. Ale jak mi sie wydaaje biorąc pod uwagę widownię w polsce to i ten badzief bedzie oglądany. ehh…..

dopadła nie. nikogo w kłodzku nie ma. czas sie zrywać. najpier wrocław, potem warszawa i później może morze ;)

Szykuję się do małej wyprawy i szukam informacji na temat Maroko i wiz. Macie jakieś wskazówki?

a tak w ogóle to staciłem chyba wenę pisarską… wróć !!

Szaro deszczowo. Razem z Martą S. urządziliśmy sobie mały wypad po okolicy. Mgła. Gęsta jak śmietana. Senna atmosfera. Rozmowa. O życiu ludziach planach marzeniach.

srebrna góra (w kotlinie kłodzkiej)

PS>
nowe fotki z kłodzka

Dziś rano zbudził mnie skowyt. psa. a raczej suki. Tequila. Tak dostała wczroaj na imię. nowy lokator w domu w Kłodzku (gdzie jakby już nie mieszkam).
Sra, leje, piszczy i bedzie większa niż moja mama – heheh….

suka o imieniu Tequila

… i to jak. wiosna. mir spadł do oceanu. w big broterze piękne przedstawienie teatralne w wykonaniu badziewiakuff (wyraźne wpływy grotowskiego i krystiana lupy). a ja wracam na chwile do klodzka… no i wlasnie – zima znów zaskoczyła drogowców ! znów ! jak to możliwe . jade se patrze se a tu mi samochod sam jedzie tam gdzie nie chcialbym zeby jechal. snieg i lód…. but i survived. znów.

słońce w twarz z rana. 8:30 wstałem … troche dziwne… ze tak wczesnie. własnie spojrzałem na moje dokonania webowe i stwierdziłem, że “ja tu widze niezły burdel”… wyglada na to ze trza bedzie zrobić z tym jakiś porzadek. megabajtotony zdjęć (niektórych bardzo syfnych), teksty, jakieś odpady, niepukładane linki. niektóre to ja już sam nie wiem po co dałem. okaa.ide klecić CV bo sie obudzę z głową w śmietniku, albo z ręką w nocniku.

Fajnie jest być bezrobotem. Przynajmniej na początku tego stanu ducha. Bo bycie bezrobotem to stan ducha. Na razie oficjalnie mam urlop. Wczoraj pozbierałem swoje graty z pracy. Zajeło mi to pare ładnych godzinek. Dzis pobudka o 11;23. Powolne dochodzenie do siebie. Minuta za minutą. Na krześle przed monitorem w samych skarpetkach (w nocy znów było zimno, albo mam złe krązenie krwi w korpusie). 25 osób na ICQ. wymiana zdań. Pitupitu. 3 telfony. Rozczochrany schodzę do warzywnika na dole. Nieśmiertlena gazeta wyborcza, 8 jaj, 5 bułek, Internet + CD, i cebulka. Pani sprzedawczyni badawczo sie na mnie patrzy i pewnie zadaje sobie pytanie co ja tu robie tej godzinie. Zarośnięty, rozczochrany, z głupim usmiechem.
Jajecznica nie była słona. Zapomniałem soli. Więc zaaplikowałem se pieprz czosnkowy. Znów kawka. pare telfonów. Dalej jakby szukam roboty. ALe chyba jednak urlopik mały. Bez tego nie dam rady. Pozdrawiam tych co pracują ciężko. Może jeszcze bedę wam zazdrościł.

bartas bezroboticus polacus

NOO już przyszła, mimo śniegu i w ogóle. ale zdałem sobie sprawę że już jest dopiero przed chwilą. Siedzę w pracy (w tej w której już nie pracuję) i porządkuje swoje sprawy… wiecie o co chodzi… DZIEKI za komentarze i słowa otuchy, przydały się i jest DOBRZE – wręcz BARDZO DOBRZE. ale nie wiem czy te moje wahania to przypadkiem nie objawy psychozy maniakalno-depresyjnej.
Ruszyła strona magdali a tam relacje z podrózy (zamorskich) i zdjęcia ;))))) lukajta.
Poza tym blog.pl się nieźle kręci. aż milo patrzeć. ciekawe tylko kto z nich wytrzyma z tym pisaniem… czas pokaze

no to na ra :))) aaa.

To był CIĘŻKI DZIEŃ. po prostu. ja czasem strasznie chrzanie. słowami, czynami. jakby sie mówi – nie obracaj się, idź do przodu, olej to. zaciskam zęby, jednak nadal o tym myślę…

Najpierw straciłem PRACĘ. Tak po prostu. Krótka rozmowa. Wzajemne zrozumienie w kwestii niezrozumienia. I nie ma mnie. Tak po prostu. Reakcja ludzi na nowinę? Jedna: ZARTUJESZ.

N o t a k. Jestem Żartownisiem. Jajcarzem. Luzakiem.

pomysły, marzenia, mysli, sny, wyobrażenia,

wszystko do realizacji. mam nadzieje.

Potem straciłem JĄ. Tzn. straciłem ją wcześniej. Dawno. Zanim ją miałem tak naprawdę. I zanim ona miała mnie.Tak naprawdę.

Był już ostatni telefon.

A ja od pół godziny wpatruję się ekran. I piszę. Nie zapomnę cię. Cokolwiek o mnie myślisz. Kazdy z nas jest lekko popaprany.

PS.

No i szukam NOWEJ. PRACY. Masz jakąś? – zaraz będę pisał CV ;)

Jest taki fajny projekt co sie nazywa friend of jezebel’s mirror … ludziska wysylaja tam swoje fotki… znalazlo sie i moje razem z pewną panią :)))

jestem uzależniony od badziewiakuff w BB (minimal pisze o tym więcej) … wczoraj opuściłem jeden odcinek , ale właśnie nadrabiam (siedzę w miejscu gdzie szybkość łącza mnie niszczy) i zapuściłem oko w pokoje gdzie mieszkają ONI. Na razie nie wiele pisalem o tym, ale generalnie oglądam te flaki z olejem z zapratym tchem. W tym momencie udało mi sie połączyć z sypialnią – ale tam się nic nie dzieje…. co jakiś czas ktoś staje w drzwiach i tyle… opuszczam sypialnię i przenoszę się do dużego pokoju. kurde ludzie , to jest nic w porównianiu z 3 kolesiami siedzącymi w spadającej stacji kosmicznej nazwanej nie wiadomo czemu MIR (czyli POKÓJ). Tam dopiero mieli jazdę twiąc gdzieś w kosmosie w pomieszczeniu wielkości kibelka w szkole podstawowej nr.3 w Kłodzku. Szkoda ze nie dało się robić transmisji z tego co sie tam działo , wielka szkoda.
a tymczasem badziewiaki jeszcze nie spią. wyzywają się od swiń i probują zabić nudę która ich dopada.
grooba manuela leży na podłodze i poprawia gacie… zamierzam spędzić calą noc podglądając co tez się tam dzieje…. raz w końcu to mogę zrobić. salut.

senny dzień baaardzo :)) zapowiada mi się noc (cała) przed kompem (tak wyszło – nie myśla sobie ze taki pracoholiik jezdem) :)

piątek jest fajny, ekipe w pracy łapie optymistyczna schiza…. im bliżej piątej – tym bardziej gestykulują , gadają bzdury, łąży , kręcą, mlaskają , puszczają mp3 (zapragnąłem usłyszeć WYCHOWANIE – ti lawu :)) i zaraz będziem słuchać.

big brother i cytat z przed dwóch dni:
[GRZEGORZ i KAROLINA]
- on sie tego nie stegował za bardzo
- no nie, bo tego, on rozumiesz, tego…

————-
cóż. myślałem, tego ze się zteguje ze smiechu…
:)))

uff … juz koniec … ruszył blog.pl w końcu. teraz każdy kto chce się wyżyć, prowadzić dziennik ma okazję to zrobić i założyć sobie konto. adomas jest mistrzem nieźle się namęczył. ale działa pięknie.
wiele nowych rzeczy sie pojawia… agata w końcu znów się pojawiła i dala czadu :L) , a jędrek wrzucił prawdziwe.pocztówki, w tym moje dwie. :)))

… wracam do pracy rodacy.. )

hA!!!!!! no ladna niespodziewanka – okazało się ze ze jestem nominowany w kategorii prywatna strona ! i to dwukrotnie, za:
bart.onephoto.net

bart.ng.pl

ajajjajajajaja !

PS>
GLOSUJ :))))))). heheh….. no to do dzieła

>>patrz tu::::oto >>> patrzaj na kategoria prywatne

mocne postanowienie porannej pobudki o przyzwoitej godzinie. ale skończyło się jednym – przestawianiem budzika w telefonie: 8:15, 8:30, 8:50, 9:00…… i w końcu się zwlokłem… prysznic i jazda na pamięć do pracy. Buena Vista Social Club zapodany do cedeka i zasuwasz. Intuicyjnie wiem mniej więcej gdzie będzie korek. Z reguły zawsze mi się udaje. Dziś znów ok. 15 miniut i już wrzucam 2 zeta do parkometru… kolejny dzień się zaczął… najgorsze jednak jest to , że dni zaczynają być do siebie podobne. salut companeros !!

Stało się – jeszcze przed premierą. ale już jest. pierwszy dziennik na projekcie zwanym blog.pl
zapraszam. piksel ma jazdę i jest zacnym gościem – w końcu znam go od kurdupla – czyli w wieku gdy miałem lat 5. :)))

miałem ale zapomniałem. dziś dzień pierwszy reszty mojego życia się kończy. aaaaaaaaaaa.aaaaa.aaaa bede krzyczał głośno . nie jest mi źle – ale chce sobie pokrzyczeć. tak po prostu. aaaaaaaa/aaaaaaaaa…

co ja to mialem fuck…. aaaa telefon. oNa dzwoni i słodkim głosem pyta co tam………lubie jak pyta.wtedy ja tez pytam :)))

ehhhhh…. co za zycie. niby jest niby zajebiscie ale … aaaha hahh…. ponoć jestem pojechany – tak mowią mi tera z- ponoć sie kumuluje za dużo mysli we mnie to mogę ekspodowac. zrobilem dziś 10 designow. obrobilem 200 zdjec, zrobilem 50. rozmawialem 24 razy przez telefon w tym 3 razyu nawet długo. TV nie ogladalem bo nie ma co. W wczroaj ze zmęczenia zasnąłem na genialnym filmi Kieślowskiego “przypadek” tak przypadkiem. czytam także książkę Archiwista , wcale nie o archiwum X. jest to ksiażka o małżeństwie, miłości. i w ogole. a propos małżeństwa to sie kumpel hajta (RADEK K) heeeee///// no niezly czad. co to sie dzieje…..:))))

amen

Wsiadła w pociąg.
W domu pusto.
“Szyby niebieskie od telewizorów”.
Chyba wiosna już pełną gębą i czuję, że jakieś wakacje mi się należą. I to szybko :) Samopoczucie – zwyżkowo, da się żyć. I to jak.
MTV – zapodają lata 90te. Łykam je całe. Beastie Boys Live – uczta. Jak dziś pamiętam ich koncert z Coloseum z lutego (?) 1995 w Warszawie. Syf naglośnienie, namiocik, tysiące ludzisk i oni. Są wielcy. Po prostu. I nie ma co ich stawiać w kategoriach hip hopu tylko.
A teraz Nirvana Live – i znów mnie ciary przejdą gdy śp. Cobain zaśpiewa “…My girl, mi girl, tell me where did sleep last night” na finał. Koniec pewniej epoki. Epoki która trwała od 1991. I sam nawet nie wiem kiedy się skończyła. Ale nie oznacza to wcale, że teraz jest źle.

Piękny film. Generalnie można go oglądać jak wschodnie mordobicie w połączeniu z MATRIXEM. Lecz to zmyłka. Taka niewielka. Film niesie z sobą głębokie przesłanie i kurcze chyba tylko chińczyk może go tak naprawdę do końca zrozumieć. Nie chodzi mi już o o podłoże kulturowe ale przede wszystkim językowe. Ponoć polska wersja jest tłumaczona z angielskiej a nie bezpośrednio z chińskiej. I tu pewnie gubi sie po drodze parę istotnych dla przekazu rzeczy. Wspaniałe sceny walki (nie takie jak w starych filmach mejd in hongkong z lat 60tych). Choreografię walk robił ten sam koleś co działał w Matricie). W całej historii przetykają się wątki miłośne, awanturnicze, obyczajowe etc. ja jako bart gorąco polecam ;))))

już dotarli. kluku pisze więcej :)))))))

>>patrz tu::::kluku w afryce

wg. tego jedyny dzień kiedy kobiety powinny być szanowane, bite kwiatami i ślinione w łapkę :) ci co wymyslili to święto to chyba tak aby tego dnia pozwolić paniom zejść z traktora, zabrać im z dłoni taczkę z gruzem wywożonym z socrealistycznej budowy. ogolnie sprytne i niezle zabezpieczenie.
jak dla mnie – kazdy dzień powinnien być po prostu dniem. zwykłym, godnym dniem. i to się tyczy każdego święta.

wrzuciłem – kolejne zdjecie na onephoto

przyznam się – jestem piratem, empetrójkowcem, nagrywatorem dźwięku, spijaczem plików z napstera (niedługo już chyba będzie ś.p. napstera). przestałem kupować płyty. dostaje je w prezencie raczej, generalnie pożyczam i kopiuję. wszystko co mnie jara. dzieki sieci docieram do rzeczy kopalnianych, głęboko zakopanych , nie sprowadzanych przez koncerny płytowe do naszego kraju. ściągam je z radością, robię pliki muzyczne i namiętnie słucham. raczej wtedy jak sie poruszam po mieście (autobus, piechta, samochód) lub w czasie podróży pociągiem. Raczej ostatnio mniej w domu. Ale też jakoś daję radę.

Ostatnio odbrzebałem takie kwiatki jak stare songi z DOMOWEGO PRZEDSZKOLA ….
hehehehe…. prawie umarłem jak znów usłyszałem takie kwiatki:

- WUJCIO WARIATUŃCIO: kabaretowy kawałek,
klimat z Monty Pythona o schizofrnicznym Wujku i Panu Milicjancie
co z wrażenia połkąnął gwizdek. “I moze ktoś z was będzie wujciem
jeżeli się na starość nie zestarzejecie?”

– PUSZEK OKRUSZEK: spazmatyczne,
schizowe reagaee, nieźle buja i ten lolitkowato-zezowaty głosik
Natalki :)))

– THEME SONG FROM HOME KINDERGARTEN:
wiadomo, skrzypiący instrument i sepleniący 3 latek. daje nieźle
w łeb

– UFOLUDKI: niezapomniany teledysk,
zielone pokurcze i muza w stylu infantylnego JJ JARRA na kwasie
lub po zjedzeniu UFO.

– KOLOROWE KREDKI: niezły snujący
sie blusik (trochę też w stylu piosenek z WHITE ALBUM – THE BEATLES
+ wokal berbeci wyrwanych z popludniowej drzemki w przedszkolu.
Powola. Mój typ.

– MYJ ZĘBY – na początku jest świdrujący
dźwięk który przypomnia raczej narzędzie do borowania zębów. Potem
jeszcze klimat szybkiego ska. This song rulez! —————–
tyle mi się udało z napstera ściągnąć. kliknijcie na link – utforekkk w emeptrzy.

Zaświeciło dziś rano. Zwlokłem się z łoża. Powoli. Żeby sie nie nadwyrężyć. Bo to szkodzi. 9:15 no ładnie. Od 15 minut powinnienem być w pracy. Ale tak mam ze lubie spac. 40 minut w korku – z cedeka muza – When Jazz Meets Brasil – czyli pomieszanie jazzu z sambą i bosanovą. Wypaśny i raodosny kąsek. Szczególnie w dzień tak piękny. Dobry humor nie minąl. Na razie jestem po lunchu a to zdjecie zrobione przez Mage w trakcie jak szliśmy do pizzyhat:

genralnie warszawa wyglada jak niewarszawa.

dostalem pita. kurde. i chyba bedzie trzeba go wypelnic lub cos takiego. znacie jakiś system program liczacy za mnie , czyli lenia na maxa?

właściwie miałem coś napisać. ale włączyłenm TVN a tam big braza – albo raczej dłuższe niż cały program reklamy… nie boje się takich rzeczy. nawet to że piszę pamiętnik, który każdy może przeczytać (pracodawca, przyjaciel, zmęczony pracownik banku, studnetka SGH, pan policjant od dragów i la moty, kumpel, przyjaciólka, dziewczyna, John z Oklahomy i ch.w.k.j)… erhh,. znów coś miałem napisać ale mój wspol-loklator mnie kurna zaraz zamęczy jakąs historuią o makumbie i murzynach i góralach którzy są zajebiści – nieistote.

a na TVN wciąż reklamy…. trudno. chyba wyłącze ten TV w pizdu i poczytam sobie blogi…

Wrociłem do warszawy rano . o 3:30 bylem w domciu. Ale spać nie polazłem. Prysznic, maile, a potem książka. Madame – wciągnąłem sie na maxa i czytałem ją do 5:15. Obudziłem się o 9 i szybciorem do pracy. Obecnie ledwo żyję…. oto przed chwilą pstryknięta fota:::

kluku atakuje w końcu kilimandżaro :)) trzymaj sie tam master.

>>patrza tu::::kluku włazi na górkę

Koleś zasuwający po brudnym śniegu na nartach biegówkach przemknął mi przed oczyma, zaraz potem z drewnianej chatki wyskoczył dżentelmen w majtalach… szybko przebiegł obok stada łabędzi i wskoczył do wody….
Wszystko w porzo ze mną, to nie jest żaden surrealistyczny sen psychola (za jakiego niektorzy już mnie pewnie biorą ;)). To polska plaża nad Bałtykiem. dokładnie – Gdańsk Jelitkowo. miałem wrzucić parę fotek z cyfraka własnie, ale nie wyszło. z niektórych miejsc po prostu nie wychodzi.

———

pozdrowka dla Niny, ktora rano podeszła do mnie na dowrcu Warszawa Wsch. Nie widziała mnie wcześniej. Pamiętała mnie z bloga i paru maili….. ładnie ładnie…. oto INTERNET. :)

———

jest zimnawo. śniegowo i ślizgwica ogólna… siedzimy gdzieś wszyscy przed kompami, stukając w klawisze… rozmawiając z ludźmi których na oczy się nie widziało. fascynacje? urojenia? uśmiechy? samotność? …. czasem zostaje tylko ból oczu… od ekranu kompa. nic więcej. nic dodać.

———-

jutro znów warszawa. znów nie będę stąpał po ziemi. będę przemieszczał się samochodem, tramwajem , autobusem, metrem, w tłumie ludzi zagubionych i wyalienowanych w betonowej dżungli. życzę wam innego czasem życia./..

…. znudził mi sie poprzedni przekombinowany design. ten pewnie znudzi mi sie jeszcze szybciej.. komentujcie jezeli wam sie nie podoba lub wali po oczach ;)
co robie? siedze, czytam tonę gazet i knigę ARCHIWISTA, poza tym nadal pstrykam. Jednakze carta pamieci 8 mb to pusty śmiech. Musze przynajniej mieć 64. :)

Jutro z rana znów Gdańsk. Niespodziewanie. Zaskakująco. Jadę.

Po niedzieli dopracuję co trzeba ze stroną. Mam parę pomysłow . ale to potem. yo

to będzie szaleństwo. stałem się szczęśliwym posiadaczem canona ixusa powershot s100 male sliczne cacko. wiec teraz bedziecie zarzucani setkami (posegregowanych oczywiscie) fotek. Zaczynam od dzis. Lukajta :))
————————

cos zupełnie z innej (smutnej) beczki……..

czasem robimy bardzo źle, nie zastanawiając się nad tym. potem przychodzi opamiętanie – czy nie skrzywdziłem kogoś? czy nie spowodowałem ze druga osoba ma dość? potem sie czujesz jak szmata. jak ostatni marny ogryzek na tej planecie. p r z e p r a s z a m …………………………….

tutaj:::marzec 2001

zapomnialem zareklamować tu kogoś. kluk – o nim mowa. kluku jest w kenii i ze wsoja bandą włazi na kilimandzaro. lukajta tam. podtrzymujta go na duchu, bo jeszcze zejdzie gdzies pod śniegami kilimandżaro. yo…
PS>
jednak chyba żyję. to tez a propos listów (Magia)

tutaj:::kluku wali na kilimandżaro

oddaje siebie non stop. tutaj. gdy sie mieszka w miejscu gdzie sie nic nie dzieje – najwyzej w twojej psychice – i jak sie z tym dzielisz. tu na blogu. to czasem masz dosc. i chyba kurde koniec. na chwile. na jakis czas. ja juz nie moge.

czeasem jak się stanie w takim miejscu. to naprawdę nie wiadomo co robić. za co się łapać. czy wsiąć do tego wczesnego pociągu? czy olać go załapać się na następny, o którym jednak wiadomo że się spóźnia. w międzyczasie po drodze na pociąg za dużo przeszkód. na rozstaju przeszkoda którą powoduje niezdecydowanie, a na skrzyżowaniu psująca się sygnalizacja świetlna (za dużo czasem czerwonego światła).

poranek. szare bloki i seledynowe niebo. warszawa. a dokładnie bemowo. 6 rano. rozmowa która mi pomogła. ludzie o czerwonych oczach, nosach i o szarych twarzach na przystanku autobusowym . czekają na 171. jest tak zimno, że nie czuję zapachu wypacanego alokoholu po sobotniej balandze w niedzielny poranek (jak to ma miejsce w lecie). śnieg, aż białość jego w oczy kole. minuta za minutą. tik tak. zasypiam i się budzę. smak wina w ustach. podnoszę głowę i już nie zwracam uwagi na zimno, wypatruję odpowiednego przystanku. gdzie móglbym wysiąć. wbrew pozorom nie jest to łatwe zajęcie. łatow o pomyłkę i omam. wiecie sami. kto z was nie zasnął w czasie powrotu do domu. gdzieś w autobusie. potem cieżka pobudka na pętli. z mozolny powrót w miejsce na które się nie załapało.przeskakuję do tramwaju 25.jaka ta warszzawa jest piękna. nawet dymiąca się elektrownia siekierki o wschodzie słońca jest pikna. a w tramwaju jak w nowojorkism metrze. i to mnie cieszy. bardzo lubie zróżnicowanie rasowe. zapracowani wietnamczycy i przybysze z afryki walą na stadion xx lecia. czy wrócą kiedyś do domu? ch.. mnie to obchodzi, byle im było dobrze. tak ja każdemu z nas żeby było….

no tak – MOJE .. / moje?

Piszę nieprzemyślane texty. Z reguły to tak wygląda, że siedzę w pracy on-line i na szybciora wklepuje text i wracam do tyrki. Podobnie jest w domu. Lączę się z tepsą i zasuwam w 15 minut wszystko: odbieram i odpowiadam na e-maile, zamienie parę słow z kimś na ICQ, sprawdzam konto bankowe i z reguły coś naklepię na bloga. 15-20 minut. To wszystko. Może to i dobrze. Nie mogę przestać pisać. Grafoman ze mnie niemały, ale nie mogę. Podobnie jak Michael Douglas w WONDER BOYS. Oryginalne role, mały film drogi (mały? mały dlatego, że głowni bohaterowie przemierzają zadupia jakiegoś amerykańskiego miasta, snując opowieści i prawdy o swoim życiu). Douglas jako profesor literatury Tripp nie może skończyć swojej powieści (napisał już 2600 stron i “końca nie widać”). Posila się gandzią (czy stąd jego filmowe nazwisko TRIPP – TRIP?). Film raczej smakowity i dzięki twórcą jego za piękny utworek Neila Younga… niesitotne… podobnież jest ze mną… kiedy ja przestanę spisywać moje myśli? kiedy? kiedyś wybuchnę i pierdolnę to wszystko…
A tymczasem… jest sobota… właśnie włożyłem dwie koszulki pod bluzę z kapturem. Jest kurewsko zimno a ja jadę na małą impreezkę. Nie wiem jak dojechać tamże, ale od czego są mapy na warszawskich przystankach (no chyba ze jakiś ktoś w napadzie szały zerwał takową). Po drodze jeszcze sklep monopolo i bedzie spożywanie. Już dawno sie spożywałem. Odkąd przemieszczam się 2-śladem nie spożywam nic. Kompletnie.
GÓÓÓÓÓD NAJTT
PS>>>>>
ten text tez był nieprzemyślany. yo “:)))))

jestem. szcześliwy (wbrew komenatrzom po poprzednim newsem). ale czasem szczescie odbija w inna strone. albo jest nienamacalne. albo albo albo .
——
jesteś teraz znów tylko literami wystukiwanymi na ekranie. tylko 0 i 1. 010101111111010100100011010100101111000110101010.
a bylas koło mnie… so far so close….
——–
sobota. jest dziwny dzień. ciemno za oknem. perspektywa picia wody ognistej gdzies w piasecznie. lub coś innego.
——-
przeczytalem to co napisałem ostatnio… same bezmyślne bzdury.
——–
idę słuchać counting crows.

tak se myśle… :) przez śnieg przylepiający się do znaków drogowych nie widzialem ze droga w którą wjechałem, jest drogą jednokierunkową – i OMC zginął bym… ale żyję wciąż i mam się bardzo dobrze. :)

już zapomniałem co napisać miałem… mam wrażenie jakby CZAS dostał turbodoładowania i zachrzania z prędkością StarTreka…

piję obrzydliwą kawę – marki nie wymianiam, ale w związku z tym że moja firma ma kontrakt – musimy pić własnie tą a nie inną…. cdn

spać… spałem ….. 11 godzin…. wczroaj.. to wszystko przez urwana noc w pociagu w poniedzialek… dalej sie nie poddaje z kievem ruskim sredniofromatowym i robie nim zdjecia… ciezka sprawa… ma nieszczelna kasete i sie chromoli. ale zobaczcie sami ….

tutaj:::fotki 6×6 (klodzko, warszawa)

porcja swiezutkich fotek …. tym razem : kłodzko (jak zwykle), warszawa… na fotach: bart, adomas, marta, magda, wiola, cyprian etcv…..
lukajta… :))

kłodzkie powietrze dobrze mi służy, spię jak zabity – 10 godzinek. od razu lepiej funkcjonuje… wczraj z adomasem narysowaliśmy design do blog.pl jutro siadam i bedzie zrobiony…
dziś czeka mnie wizyta u pani dentystki. jest to moja jedyna dentystka. i zawsze do niej chodze – pani Osowska ;)) pozdrawiam. ciekawe czy dziś będą piekielne męki. hehe… wieczorem wrocław…. ehhh… nie wiem czy żyw do warszawy na rano dotrę – ale trzeba w końcu ide do roboty.

Jestem w kłodzku od 2 dni…. impreza w szeratonie z okzji konkursu podroznik 2000 (http://podroze.pl) byla przednia… smakowite jadło i przekąski, alkohole, napoje i wina, muzyka kubanska, piękne kobiety, znakomici podróżnicy (Kapuściński, Urabanik, Kamiński, Kydryński i inni), potem laureaci (ja niestety jestem jeszcze cienki bolek – dostalem tylko nominacje za samotna podróż po Meskyku i Gwatemali). Tak czy inaczej impreza skończyla się rano. 2 godziny snu i wbiłem sie w pociąg do kłodzka. Spałem jak zabity (zapity).
Teraz Kłodzko. Marta, Adomas, Korab (mała imprezka w WBL) … poza tym pustki. szaro. deszczy. słońce uciekło gdzieś. Jest niedziela , 11 rano. dopiero wstale i snuję się do domu. chyab pójdę robić fotki. Na szczeście jutro mam pare spraw do załatwienia w Kłodzku i nie jade jeszcze do pracy do Warszawy….

zaraz koncie pracy… znow. piatek…. jeszcze dziś impreza i rozdanie nagród PODROZNIK 2000 w Sheratonie… ide tam, bo dostałem zaproszenie. moze co nieco wygram lub cos takiego ;))…. w kazdym razie będzie kubanska muza i węgierska kuchnia lub na odwrót. a o 5 rano w pociąg i do kłodzka. czas odpocząć, spotkać się z przyjaciółmi, napić się browca.

wiolik – nie upadaj na duchu… :) pamiętaj.

yooooooooooooooo

Miałem w nocy dziwny sen. Pracowałem w dziwnej firmie. Miała ona wiele wspólnego z firmą w której pracuje obencie. Akcja ? nie wiem kiedy – pewnie daleko w przyszłości. Pracowali w niej ludziska którzy pracują obecnie u mnie. Nawet charakter działalności był podobny (projektowanie, design). Z małą różnicą. Nie projektowaliśmy wcale żadnych stron. Dziedzina którą się zajmowaliśmy należała do dziwniejszych. Prjektowanie i design ludzkiego DNA i klonów. Na zamówienie klientów tworzyliśmy na kompach projekty nowych ludzi. Była pani ART-DNA-GENOME-DIRECTOR, była wściekająca się pani GENeral CLONE DIRECTOR, byli spece od projektowania i układania DNA. ETC. Najśmieszniejsze były próby. Czyli tworzyliśmy jakieś potworki, które z mozołem doprowadzane były do perfekcji.

to na tyle , więcej nie pamietam.

n i c – kto ma wahania nastroju ręka do góry … generalnie jest optymistcznie. cały czas mam wrażenie że śpię i czekam na coś. przyczajony. jak borsuk w swojej jamie. czekam na wiosnę? słońce? ale chyba nie w tym rzecz. nie mogę przecież wszystkiego na brak słońca zwalać.

przestalem sobie zadwać pytania. przestałem się grzebać w pseudofilozoficznych książkach o ludzkich problemach, przestalem sie doszukiwać drugiego dna w wypowiedziach innych ludzi. bardzo mnie to zawsze drażniło.

nawet teraz mam pustkę w głowie. cały dzień. niektorzy mówią ze jestem kreatywny. tylko się im wydaje. ja może byłem i może będę kreatywny. teraz to ja się może będę budził z letargu.

INSPIRACJIIIIIIIII!!!!!!!!!!

spadam czytać. a i tak sie pewnie skończy zaśnieciem przed telewizorem. no chyba że obudzi mnie jakiś miły esemesik :))

wczoraj wieczorem aby odreagować stresy dnia, nagrałem z rasta bedurem: KOWER. tym razem jest to schizowa wersja songu manu chao bongo bongo. Oczywiście zaśpiewaliśmy też z okazji WALENTYNKUFF i walenia tynków : Je Ne T’Aime Plus, Mon Amour (tłum. nie kocham cię więcej , moje kochanie). Moja francuszczyzna jest naprawdę kiepawa (zerowa), więc się nie łamta. No i oczywiście pod sam koniec utworu wpletliśmy nieśmiertleny ewergrin KUR = AJAJAJ NIE MAM JAJ…. :)))

Ostrzegam….zajmuje to jakies 3,5 mega – wiec się troche moze sciagac.

W trakcie nagrania oczywiście przeszkodzili nam sąsiedzi, waląc w rury, bo niby za głośno było. kieruję się zasadą WOLNOĆ TOMKU W SWOIM DOMKU. bardzo to egoistyczne, ale tak już musi być. nie będę do usranej śmierci chodził na paluszkach…

Przyszedł dzień apokalipsy. “antychrystek” przybył do Szarego Miasta, aby postraszyć trochę duże i głupie dzieci, jakimi są politycy, radni i stare dewotki (banujące wszystko co wg. nich jest “niemoralne”). Atmosfera podgrzewana była przez nich od wielu tygodni i muszę przyznać, że zrobili MM wspaniałą reklamę. Z ekipą podjechaliśmy pod Torwar. Co się rzucało w oczy? Hordy policji z pałkami, radiowozy i ochroniarze. Zaraz potem tysiące dzieciaków (setki z nich z twarzami pokrytymi mrocznymi mejkapami). Nie rozpisując się wiele – skala klimatów wśród publiki była zdumiewająca, na pewno wielu przyszło na ten koncert z czystej ciekawości. Mieli nadzieje że zdarzy się coś niesamowitego, co doda do ich szarych żywotów odrobinę pieprzu i kolorytu.
Jednak….. Manson wcale nie zjadł małego kotka na scenie (jak mówiono w Radiu Maryja), nie podpalil zadnego z kolegów na scenie, nie pokazał swojego przyrodzenia, nie obsikał publiczności, nie wypił półlitrowej butelki z krwią niemowląt, nie wyszedł na scenę w średniej wielkości płaszczu łonowym do uszycia którego trzeba było zabić 800 “niechudych” bab.

Zanim zaczął się koncert, jakiś człowiek z mikrofonem zaganial publike do sektorów. Na plyte wpuszczono naprawde tylko garstke ludzi. Nie wiem naprawdę czego sie obawiano? W trakcie oczekiwania na support i atrakcję wieczoru organizatorzy zapuścili White Album The Beatles. Chcieli chyba uspokoić publikę. Ale miało to też swoje podwójne dno. W pewnym momencie poleciał utwór Helter Skelter – ulubiony kawałek CHARLESA MANSONA (mordercy żony Polańskiego) którego nazwisko przybrał sobie bohater wieczoru. To taka mała dygresja.

Potem był support. Zapomnij. Takie zespoły to nawet po śmierci, w piekle będą supportami. Nie ma co mówić.

Sam koncert MM był rewelacyjnie nagłośniony i zagrany. Manson próbował się dogadać z publiką, która jednak była już nieźle zmęczona samym oczekiwaniem na zespół. Energetyczne, równe kawałki, niektóre przeboje , przeleciały jeden po drugim (Sweet Dreams, Beautiful People, Dope Show i inne). Manson pokazał cały swój teatr. Wykonując dziwne rachityczne ruchy, rzucał się po scenie w swoich TRANSwestyckich ciuszkach. Rozglądałem się po publice. Stali z otwartymi gębami i oczekiwali skandalu. Chcieli krwi. Chcieli aby Manson zrobił coś. Lecz on pokazał niezły szoł. Po prostu.
Czy Polacy są tolerancyjni? Nie. Na pewno nie. Strach że Manson zdeprawuje ich dzieci, że spali biblie i zwyzywa papieża był przeogromny. A on jest po prostu genialnym specjalistą od marketingu. Potrafi sprzedać swoje wybryki i dzięki temu zarabia na tym miliony martwych prezydentów ($$$).
Polacy (choć nie tylko my) boją się inności. Boją się chudzielca w sukience z czerwonym okiem. Boją się poznać. Wolą żyć w zamknięciu. Boją się innych i inności. Trudno. Oni się już nie zmienią.Może jednak młode pokolenie będzie inne?

czy nasz język jest ubogi. Zawsze żyłem w przekonaniu że nie jest. Że za pomocą słów możemy wyrazić wszystko co myślimy. Może i rzeczywiście tak jest. Ale ja tak ponoć nie potrafie, albo nie chcę umieć. Blokuję się i tyle. Przynamniej chwilowo. za bardzo trzymam język za zębami i to pewnie wiele razy mi sie przydalo i zarazem przeskodzilo mi w żywocie moim.
——————————————-
wiosna. światło. przydały by się.
——————————————-
dziś marylin manson w wa-wie. zaraz ide kupić bilet. a idę z ciekawości :) nie mam żadnej płyty , parę mp3, ale jest to coś co warto zobaczyć – wydaje mi się.
———————————————
spałem od 22-9 rano …. mailem setki snów, które nawazjem się przenikały. dostałem o 2 rano sms. od kogoś od kogo uwielbiam je dostawać :)) i wciąż śniąc odpisałem na niego. potem znów spać. i znów się budziłem i zasypiałem. kiedyś miałem metodę na zapamiętywanie snów. zapisywałem je. teraz już tego nie robię i chyba dlatego ich nie pamietam 10 minut po przebudzeniu.
———————————————

czesto tam wpadam, bo koles robi zajebsite foty…. tu jego nowe
lukajta… warto…

no właśnie. zrobiłbym to gdybym miał wenę. jest mi po prostu bardzo dobrze :) i nie mam ochoty nic tu pisać. dopóki wena nie wroci.

słowa słowa słowa – czasem tak róznie odbierane przez ludzi, bliskich i tych co cie kompletnie nie znają. nie analizuj tego. to tylko zapisek, mały skrawek czegoś co trudno ogranąc. co wręcz jest niemożliwe do zapisania. życie.

ide posłuchać muzy i poczytać.

noo… impreza w piekarni była przednia, pomimo że wiolka nazwala mnie megapodpieraczem ścian… wiesz – to taki styl – bezruchdance… był to koncert wielkopomny, najlepszy w ich karierze, byli tak dobrzy ze sie wcale nie pojawili. pare znajomków spotkałem, ale ogólnie bujanie z wiolka i bedurem
“gwiazdy” brylowały w towarzystwie, ale nie to jest istotne. najlpesza była muza. dj rulez. :)))

dziś praca. projekty. teksty. surfowanie. blog. muzyka. napster. audiogalaxy. kawa. maile. i tak w kółko.

yo…. już weekend. :)))

idzie spoko. plus i minus. nigdy zero. nigdy nie jest nijako i tak sobie. no , prawie nigdy.

stoję jednak w miejscu. na szczeście nie są to betonowe buciki na nogach ofiary nowojorskiej mafii, wrzuconej do rzeki Hudson. wiem ze mogę je w kazdej chwili skruszyć i zrobić coś.

Zastanawiam się czy przypadkiem nie czytacie tego bloga aby utwierdzać się w przekonaniu że też macie czasem doła? Chyba tak to jest czasem. Ktoś czyta twoje bzdety aby przekonać siebie samego że z nim nie jest jeszcze tak źle.

staram się poukładać calą moją kolekcję płyt cd. ale własnie zdałem sobie sprawę ze jest to niemożliwe. dlaczego? przez niektore osoby ktore pożyczyły sobie ode mnie płytkę i nigdy juz nie oddały. tym samym straciłem około 40 cdeków. gorzka prawda.

poza tym słucham ostatnio: who is jill scott, wszystkich płytek marleya (jak zwykle), outcast, wycleff, coltrane, i kompletnie obciachowej składanki zrobionej przez Me,Myself and Bart czyli Mnie Samego. Znalazłem takie kwiatki w sieci: Karel Gott, Violetta Villas, Toto Cotugno, Połomski + I’ll SURVIVE we wszystkich molziwych wersjach.

Wszystkiego najlepszego dla siostry mojej trzymaj sie stara… :)

poza tym . nowe fotki

Całkiem intensywny weekend już się skończył. Mam tyle myśli w głowie, lecz nie zapiszę ich tu, ani nigdzie indziej. Nie mam takiej potrzeby.
——————————–
Czasem bywa pięknie.
——————————–
Nie wiem , ale zastawiałem się nad kupnem jakiegoś organizera. czy coś takiego. Najlpeszy to byłby telefon z czmys takim. Gubię się coraz bardziej, coraz bardziej brak mi czasu, zaczynam się plątać w zeznaniach i wszystko zawalam. Ale w końcu nie dzieje się jeszcze nic strasznego…

———-
Cast Away – z Tomem Hanksem. Dobry film. Nawet bardziej niż dobry. Ale tylko do pewnego momentu. chwila gdy nasz współczesny robinson cruzoe wraca do “normalnego” świata była za dużym wyzywaniem dla scenarzysty i reżysera. Mało to wirygodne, dialog Hanksa z byłą narzeczoną jest drewniany i równie interesujący jak “Milagros” na Polsacie. Lecz samotne zmagania bohatera na wyspie są wystarczacjącym powodem aby wybrać się do kina

dobra… czas sie pozbierać do kupy.

od dziś właśnie ruszyły prywatne galerie … jak chcecie pokazać swoje zdjęcia innym to macie możliwość wrzucenia swoich zdjęc na onephoto //// a oto moja galeria

z jaką częstotliwością dziennie wkurwia was wasza praca?

… zajbiście że ten miesiąc jest krótszy bo na pensję trzeba pracować 2-3 dni mniej niż zazwyczaj… no a moje pensja dalej nie wpłynęła na konto, co powoduje żem zdenerwowany odrobine jest

rzygam ekranem. zrobilem kolejny design … klient tak sobie zadowolony, wlasnie leży pijany pod stołem i mówi że linki mają zły kolor…

czeym jest? sam nie wiem. nie wiadomo ilu jest tzw. internauuff, ile jest stron, ile osob cokolwiek na tym zarabia… dziennikarze przeżywają hakerów (hackerow, lub jak widzialem w magazynie WWW – chakerów). rozpisują sie o strasznej kasie gejtsa, piszą o jakiś niestworzonych rzeczach. czasem juz nie wiadomo co jest prawdą a co nie jest….. (c.d.n.)

mialem coś wiecej napisac , ale wlasnie mi sie wypalila plytka cdr i wychodze z roboty coś zjesc. yo….

kawa w duzych ilościach ponoć zabija na śmierć. tak jak powietrze, słone paluszki, papierosy, piwko i denaturat, słona woda, kalafior, amfa. Wszystko oczywiscie w dużych ilościach.

Dziś piję już drugą kawkę. Najbardziej lubię w systemie 2-2-2. Czyli dwie małe łyżeczki kawy, dwie cukru i dwie smietanki. Czasem te ostatnie dwa zamienia się w formę ciekłą.

Zupełnie nie rozumiem jak ktoś może sobie kofeinę w plastrach ładować. Kompletnie bezsensu, radość wypicia kawy jest dla mnie najważniejsza z rana.

i nawet nie dbam o to ze woda w warszawie jest tak obrzydliwa ze po zrobieniu pyszniej kawki na jej powierzchni pływa tzw. SYF. tak jak na załączonym obrazku >>>

znów było 3 miasto. :) i znow powrót do warszafki nędznej. trudno. life goes on… co bedzie przekonam się.

——-

jestem piekielnie zmęczony. ból pleców. i pare jeszcze innych dolegliwości. ale jest dobrze.

——-
właśnie przeczytawszy Zapiski na pudełku od zapałek Umberto Eco – zainspirowany próbuję policzyć na co tracę codziennie czas. przez cały rok? ile… hm… zaraz zacznę liczyć i pewnie dojdę do strasznych wniosków. ze zycie mi między paluchami przecieka. ot co.

nie mam siły pisać – zaraz wychodze z roboty…. uff. TGIMF*

*Thanks God It’s madafakin’ Friday

jest pozytywnie i dobrze… to k…a czemu chodzę taki roz…ny? jakbym się zderzył z jambojetem, jakbym wypadl z pędzącego pociągu, jakby słoń mi na twarz nadeptnął, jakby słońce poraziło mnie znienacka w pewno ciemne zimowe popołudnie, jakbym przeszedł się po gorących węgłach wraz z bułgraskim wieśniakami z Plodiv,,,, i milion innych.

żyję w niepewności istnienia wszelkiego. w przenośni i dosłownie i sam nie wiem o co chodzi mi tak naprawdę do końca. ale się dowiem.

——-

das efx wczoraj – tłum. znajomi. potem w wyniku nieporozumienia szukamy koleżanki, która ponoć jest w szpitalu. nocna jazda do 3 rano w poszukiwaniu prawie-trupa którego nigdy nie było. i tu pozdrawiam wiolę i ozę :))

im więcej się dzieje tym piszę mniej… ktoś chyba coś takiego już stwierdził…

wczoraj zamiast sprzątać syf w chacie oglądałem debilny film na HBO pt. ORGASMO – p a r a n o j a. w końcu padłem jak muchówek…

sieć pada dziś notorycznie. co chwila. icq ledwo zipie. ale to dobrze rokuje. jak coś pada w polsce z siecią – to od razu jest lepiej. po prostu coś modernizują. oby,.,

zima bezśneigowa nadeszła. czapkorękawiczkoszalikowe towarzystwo snuje się po ulicach drżąc z zimna. magdala pewnie dlatego wyjechała na dłuższy wypad – kambodża, birma, tajlandia…. jestem zielony z zazdrości.

uwielbiam je jeść o 2:15 rano.

nowe fotki z 3miasta :)))) nic wiecej nie dodam – oglądajcie

bart na starch śmieciach znów. cały. na hell nie popłynąłem bo zamrazł bałtyk, a niestey nie mam takic możliwości aby płynąc pod lodem. co poza tym?> cały i szczęśliwy (czym jest szczęście i kiedy wiemy że jesteśmy szczęśliwi?)…
…to kota się głaszcze a mnie nie …